Eerst even zijn verhaal:
Toen ik mijn black beauty kocht in december 2015 leek er niks aan de hand te zijn. Toen hij 's avonds bij ons op stal aankwam liep hij wat gespannen zijn stal in, maar hij had net een trailerrit van een paar uur met file erop zitten en komt dan ineens op een vreemde nieuwe locatie. Wat spanning is dan dus niet raar.
Die spanning bleef hij echter houden, vooral bij het betreden van zijn stal, tot het schieterige aan toe. Waardoor ik me toch af ging vragen of hij niet wat meegemaakt zal hebben bij zijn vorige eigenaar. Hier ben ik tot vandaag de dag nog steeds niet achter. Wat ik wel weet, is dat het niet bij ons gebeurd is.
Met de week ging het moeilijker om hem zijn stal in of uit te krijgen. Toen hij een maand bij ons op stal was (januari 2016) ging het van schieterig, naar moeilijk naar dramatisch; we waren een uur lang met 5 man bezig om hem uit (of in) zijn stal te krijgen. Hij was echt bang voor de lage doorgang (terwijl het gewoon de hoogte heeft van een normale box) en dit kon zo niet langer. Diezelfde dag (zondag avond) hulp in geroepen om hem weer in zijn stal te krijgen. Dit is niet gelukt waardoor hij een paar dagen in een nood box kwam te staan (2,5 x 2,5 m met alleen zijwanden).
De noodbox (ik noem hem ook wel de therapiebox)

Na drie nachten in deze box gestaan te hebben toch maar weer geprobeerd om hem zijn eigen stal in te krijgen. En verrek, ineens ging hij er weer in! Wel met spanning en schieterig, maar hij ging weer. Dit is een tijdlang goed gegaan, wel met dagen ertussen dat het wat minder ging, maar het lukte altijd. Tot november 2016. Mega terugval en weer twee nachten in de noodbox, waarna hij daarna gewoon weer zijn stal in en uit ging. Sindsdien gaat hij weer iedere dag zijn stal in en uit.
Maar goed, dat is het verhaal van zijn drama met de stal/lage doorgang. Wat is het nu waar het mij om gaat... Hij heeft een soort dwangneurose ontwikkeld. Dat gaat als volgt:
Ik loop de stal binnen en doe in alle rust zijn halster om. Ik leg het touwtje over zijn nek waarna ik de deur van zijn stal open zet en buiten de stal om de hoek blijf wachten. Hij loopt linksom een rondje door zijn stal en komt dan zelf in alle ontspanning naar buiten en wacht daar keurig tot ik hem meeneem. Zodra hij dat rondje linksom niet mag, raakt hij in paniek en komt zijn stal niet uit.
Daarbij moet er ook niets of niemand ineens voor de ingang staan of langslopen want dan schrikt hij en gaat het weer niet. Dat is dus een paar weken geleden gebeurd: de stalhond stond voor de deur waarna hij schrok, zijn hoofd stootte tegen de bovenste stang van de stal, en een paar weken lang met heel veel moeite zijn stal uit kwam. Dit gaat nu eindelijk weer redelijk, maar wel met dat rondje. En sinds de keer dat hij schrok van de hond heeft hij ook weer wat nieuws bedacht. Ook voordat hij zijn stal in loopt moet hij nu een rondje linksom om mij heen lopen om er dan vervolgens zelf in alle rust naar binnen te lopen. Doe ik dit niet, gaat hij er niet of met veel moeite in. Terwijl hij bij de stalbaas die hem iedere dag buiten en binnen zet dus wel gewoon in loopt zonder dat rondje te doen..
Ik vind het een lastig dingetje maar heb wel zoiets van.. Als hij op die manier relaxed zijn stal in en uit loopt, dan valt daar wel mee te leven.
Zijn er mensen die zoiets herkennen of hier ervaring mee hebben?


De stalbaas ziet me al aankomen...
}