Geplaatst Tasmani is een bloednerveuze merrie van 14 jaar oud. Ze is zo opgejaagd, dat ze aan de hand vaak ter plaatse staat te piafferen, voortdurend mest, en constant wegspringt (maar niet wegloopt) onder het zadel.
Toch denk ik niet dat ze angstig is, ze zal namelijk nooit trachten te vluchten, eens je haar éénmaal hebt. Want dat laatste is niet evident. Ze heeft immer haar halster om, omdat je haar anders simpelweg niet kan pakken.
Op stal (enkel in winterperiode enkele uurtjes of bij komst hoefsmid, voor de rest 24/7 buiten) is het al helemaal een ramp, daar schopt ze voortdurend onder luid gebrul tegen de stalwand, gewoon aan 1 stuk door.
Moet de veearts komen, dan moet de arme man haar een olifantendosis verdoving geven, om dan nog door de stal gezwierd te worden
.Voor de rest vertoont ze dominantiegedrag in de zin van dat als je een ander paard uit de wei gaat halen, ze je met de oren in de hals de pas tracht af te snijden, en dreigend haar achterste toont! Zo heeft ze haar vorige staleigenaar eens ondersteboven geknald, waarop deze haar een serieuze mep verkocht heeft. Ik stond daar toen bij en dacht van 'ja die krijgen we nu nooit meer' maar nee hoor, ze liet zich erna braaf gelijk een lammetje pakken. Uitgehaald met de achterbenen heeft ze nog niet, maar ik vermoed wel dat ze het durft.
Ook bij het borstelen, wassen, enz, staat ze voortdurend stiknerveus te doen. Ik heb al geprobeerd met geruststellen, negeren, maar dat helpt niet veel. De staleigenaar brult dan eens tegen haar, of geeft een mep, en dan gedraagt ze haar beter... maar ook maar enkele minuutjes (ik hou echter niet van dat gebrul en geslaan).
Nu is haar vorige vriendje (een zeer afstandelijke merrie) verkocht, en heeft ze een nieuw, heel sociaal een vriendelijk maatje. Sindsdien is haar gedrag met sprongen vooruit gegaan, ttz ik kon haar zelfs haar halster uitdoen op wei, en ze komt meteen naar je toe ...
Maar sinds enkele dagen begint ze nu dat ander paardje als haar 'bezit' te zien, ze verdedigt het namelijk nogal fanatiek ... mijn vader stond het andere paardje te aaien, en helaas viel ze met open muil en oren in de nek aan!!!! Ook als we het halster uithalen en je hoort het gerinkel, begint ze hinnikend het andere paard aan te zetten tot weglopen, en zelf laat ze zich dus niet meer pakken... zucht!
Dit gedrag kan ik niet tolereren, wij gaan nu helaas 3 dagen op vakantie, maar onmiddellijk na onze thuiskomst wordt het weiland in 2 stukken verdeeld. Ten eerste kan ik aggressief gedrag absoluut niet tolereren en ten tweede wil ik niet dat ze ons nieuwe paard "verpest". Beide paarden kunnen elkaar wel blijven zien en vlak naast elkaar staan indien ze wensen, maar met een lint ertussen.
Ik heb dit al eens eventjes gedaan, en dan loopt Tasmani non-stop langs het lint op en neer. Ernstig probleem is namelijk ook nog dat ze absoluut niet alleen kan zijn, dan draait ze helemaal door! Je merkt nu namelijk ook dat ons 2de paardje, wat voorheen niet zo een probleem maakte van alleen zijn, dit paniekgedrag kopieert!
Ik vind dit zelf ontzettend jammer, (wat is leuker dan je paarden samen in de wei) maar het gaat van kwaad naar erger! Wie heeft er tips voor mij om 1) een vertrouwensband met Tasmani te creëren en 2) vinden jullie dat ik elke dag met haar bezig moet zijn (verzorgen, grondwerk, afgewisseld met een dagje onder zadel of aan de longe of loop ik dan het risico dat ze nog afstandelijker wordt (zo van 'o neen is ze daar weer').
Please help mij ...
Ik heb ook zo'n pony gehad. Ik heb haar ooit 1x te pakken gehad nadat ze mij de wei uit wou jagen daarna was het de liefste pony die ik ooit heb gehad 