Geplaatst Even een heel verhaal: Een pensionklant bij ons op stal kocht anderhalf jaar geleden een fantastisch paard, Rheinlander, 50 % volbloed. Helaas kon zij niet met dit paard overweg en bovendien kwam men er achteraf achter dat "iets" met haar handwortelbeentjes in de rechter voorknie was. Ik zeg bewust "iets", omdat de ene DA er wel iets in ziet en de andere DA vindt het niet noemenswaardig. Ik heb tot aan de verkoop het paard gereden en vond het geweldig, heb zelfs even overwogen haar te kopen, maar haar knie-verhaal zat mij gewoon niet helemaal lekker
Een ander meisje, bekende van stal, kocht het paard over. Het ging een hele tijd enorm goed, maar de laatste twee/drie maanden was het strijd en zet tussen die twee. Het begon er mee dat het paard zich op de wei niet liet krijgen. Nicole (de huidige eigenaresse) belde mij op en ik kwam. Zeer frustrerend voor Nicole: Ik ging de wei op en het paard, Fee, kwam gewoon op mij afgestapt. Het was toen 's avonds kouder en ze had eigenlijk op stal gemoeten, daat had ze dus nu een paar dagen niet ingestaan, Nicolge had het echt al drie dagen zelf geprobeerd voordat ze mij belde
Zadel erop en rijden, ik wilde zien wat er aan de hand was. Het paard liep normaal, maar er sprong mij gelijk een zaak in het oog: Op stal was duidelijk dat er een storing was tussen die twee, Fee schrok van alle kleine bewegingen van Nicole en kroop de hele tijd naar mij toen (dat doet ze nu nog steeds, maar daar straks meer over...). Tijdens het rijden zelf sloeg Fee af en toe met haar hoofd, dit is ook iets wat ze doet als ze op de wei staat, en ze bewoog continu haar bovenlip heen en weer. Ik heb Nicole de opdracht gegeven elke dag haar paard te bezoeken, elke dag naar school even de wei op, wat lekkers geven, even halen en poetsen. Gewoon lekker aan de band werken en niet alleen van de wei halen als er een zadel op moest, wat ze tot dan wel de hele tijd had gedaan. Bovendien gaf ik haar mee consequenter in haar omgang te worden (dat miste ik echt bij het rijden, paard deed wat ze wilde) en ik zou haar rijlessen gaan geven zodra het langer licht bleef (hebben geen buitenbak met verlichting en geen binnenbak in de buurt).
Nicole belde in de dagen erna. Het ging super lekker, Fee kwam altijd naar haar toe op de wei, rijden liep lekker en ze hadden ook al weer een mooie buitenrit gemaakt waarbij ze midden door het dorp zijn gereden en alles liep goed...Een tijdje niks gehoord, toen kwam er weer een belletje: Nicole wilde een buitenrit maken. Fee was nog op het erf geschrokken en bokte daarna als een bezetene. Nicole vloog eraf, paard is weg gerend, over de omheining van haar wei gesprongen en daar is ze blijven staan. Nicole kreeg haar niet te pakken, ik was aan het werk dus ik kon niet komen. Er zijn nog andere mensen van stal bij haar langs geweest en hebben een poging gedaan om Fee te pakken, maar niks hielp. Om 23.30 heeft Nicole haar te pakken gekregen en op stalö gezet, ze had inmiddels 7 uur met zadel en hoofdstel op de wei gelopen.
De volgende dag ben ik gekomen, gezadeld en naar buiten, ik ben meegegaan op de fiets. En jawel: Fee schrikt en wil weer bokken. Ik zag echter dat Nicole vreselijk verspande op het moment dat Fee schrok en volgens mij bokte Fee daarom. Dus bij de volgende keer dat ze schrok beval ik Nicole de teugels met rust te laten, gevolg: Een hele natuurlijke, normale schrikreactie en daarna stapte ze lekker verder. Nog het een en ander aan tips meegegeven en gezegd dat ze de komende tijd beter even niet naar buiten kan gaan maar in een vertrouwde omgeving aan haar band met dit paard moet werken, zowel op de grond als onder het zadel. Ik zou de week daarop komen en de eerste rijles geven.
Twee dagen later: Fee smeet Nicole op de wei van haar rug (ze was bij de eerste boksessie blijven zitten maar is daarna afgestapt om zichzelf en het paard gerust te stellen, dom natuurlijk. Bij de tweede keer erop stappen smeet ze Nicole er toen vanaf). Hele diepe zucht...Ik had geen tijd, dus gezegd dat ze tot de eerste les maar even niet moest rijden maar longeren. Donderdags was toen de eerste les. Fee was bij het zadelen enorm gespannen. Ik heb een touw om haar hals gebonden en Nicole gezegd dat als er iets gebeurd, ze zich aan het touw vast moest houden. Nicole stijgt op, ik laat los, Fee maakt twee stappen, schrikt en Nicole trekt weer aan de teugels. Fee bokt weer. Ik ben er heen gelopen en Fee zocht mij als het ware op, ze was bang! Even weer gerustgesteld en losgelaten, Fee wilde weer weg en bokken, ik roep: Pak het touw vast! Dat deed Nicole. Nu galoppeerde Fee twee rondes, maar bokte niet...Ze ging op gegeven moment steeds langzamer en toen gaf ik aan dat nicole langzaam de teugels op mocht pakken en terug mocht rijden in stap. Gedaan. Toen liep eigenlijk alles goed. Op een ding na: De hele tijd als ik Nicole de opdracht gaf rechtsom op een volte stelling te nemen, sprong Fee op en wilde ze weg rennen. Küt dacht ik, toch ergens een blokkade, toch pijn, het zou in het schematje met bokken en hoofdschudden passen.
Ik ben er toen even opgekropen. Fee stelde zich veel beter, hield bijna helemaal op met het hoofdschudden en liep veel meer ontspannen
Ik snapt even niks van het paard...Nu moet ik er bij zeggen dat Nicole nooit les heeft gehad en er zeker wat aan haar rijden gedaan moet worden, maar dat komt nu hoop ik...Gisteren weer even geweest. Het liep veel beter dan de week daarvoor. Alleen weer: Opstijgen en Fee wilde weer weglopen en bokken. Ik kon haar nog aan een teugel vastpakken, liet haar om me heen draaien en mopperde even flink
Ze hield wel op en heeft de hele les niks meer gedaan. Ook niet weggerend. Wel weer hoofdschudden, lip bewegen, pasje terugrijden kreeg Nicole bijna niet voor elkaar, rondrijden eigenlijk ook niet mooi, dan ging ze meteen hangen en ze negeerde meer dan eens Nicole's beenhulp volledig. Ik er daarna even weer op. Ik stel haar graag wat dieper in, want ze laat dan helemaal los en er onstaat een heel fijn, licht contact. Ze stelde zich wel beter, maar negeerde soms ook mijn been, schudde maar 1 keer met haar hoofd en terugrijden ging ook, zij het met moeite. Goed. Nicole mag van mij en haar ouders de komende tijd geen buitenritten maken. Nicole moet van mij Fee minstens 3 keer per week beweging geven, dit deed ze voorheen te sporadisch terwijl Fee dit echt nodig heeft. Aangezien ze er nog geen DA bij wil halen, heb ik ik tips voor loswerken gegeven en vooral heel veel actief stapwerk met bijbehorende oefeningen als huiswerk gegeven. Wat mij verder opviel, is dat de spieren van het paard in de hals achter de oren en bij de halsaanzet knalhard zijn, aan beide kanten
Bij de rug voel ik niks en ze reageert ook niet met pijn bij aanrakingen/drukken. En verder: Waarom kruitp dit paard steeds naar mij toe? Zo goed was onze band naar mijn idee ook niet, ik heb haar hooguit vier weken gereden. Dat ze niet met haar hoofd schud bij mij etc. snap ik wel, omdat ik haar anders rij, sterker met benen en ik houd contact, maar Nicole rijdt ook zeker niet slecht. Is het dominantie, pijn of beide? De ene keer denk ik dat dit paard echt pijn heeft, de andere keer denk ik dat het een spelletjes is. Dat bokken bijv. Bij de eerste keer dat ik het zag tijdens de eerste les was ze echt bang, dat idee kreeg ik gisteren niet. Of kwam het door de mislukte buitenrit, want daar heeft Fee ook zeker een kwade herinnering aan over gehouden, dat was voor zeker geen fijne gebeurtenis. De volgende keer ga ik als eerst op Fee omdat we even willen kijken of ze bij mij ook meteen wil bokken als ik er op zit...
Wat denken jullie, wat zijn jullie ideeen? Is dit klieren of is dit iets anders? Ik zou graag eens andere visies hierop willen hebben, daar leer je toch vaak veel van!
Kom maar op dus! (voor wie het onduidelijk is: Vragen!)...En sorry voor het hele verhaal...
, maar inderdaad wat jij zegt, gewoon meer rust en uitstraal, meer leider ben...
) tussen twee vuren...
