Geplaatst Mijn paard is 16 jaar, waarvan reeds 11 jaar in mijn bezit. Ik denk dat ik hem vrij goed ken, maar de laatste weken ben ik toch al een paar keer geschrokken van zijn gedrag. Wat hij vandaag deed was de spreekwoordelijke druppel, dus vandaar deze thread.
Sinds juli staat mijn paard officieel op pensioen wegens een longaandoening. De 2 jaar ervoor waren we ook al op de sukkel, maar mijn toenmalige dierenartsen (2) zeiden dat zijn longen en hart perfect in orde waren, en dat ik dringend aan zijn conditie moest werken. Ik probeerde dat zoveel mogelijk op zijn tempo te doen, want ik zat met een dilemma: ik had onwijs veel vertrouwen in mijn eerste dierenarts, wiens diagnose bovendien bevestigd werd door een tweede, maar toch twijfelde ik met periodes. In juli heb ik er een derde dierenarts bijgehaald, en die zei dat er van zijn longblaasjes een heel deel geknapt waren. COPD dus, met pensioen tot gevolg. Achteraf gezien is het natuurlijk stom geweest om zolang naar die 2 andere "pipo's" geluisterd te hebben, maar daar is helaas niets meer aan te doen.
We zijn onmiddellijk begonnen met een behandeling (Ventipulmin in zijn eten, en Lomudal en Flixotide via aërosol) en deze blijkt heel goed te werken. De symptomen zijn zienderogen afgenomen, en ook qua gedrag is hij compleet veranderd. Ik kan niet beschrijven hoeveel deugd het doet om hem weer door de wei te zien hollen en springen als een zot. Maar...
Sinds hij zich veel beter voelt is hij ook veel eigenwijzer en dominanter geworden:
- Een aantal kleine dingetjes waaraan ik merk dat hij steeds minder en minder respect voor me heeft. Bijvoorbeeld: elke kans hij ziet om zijn hoofd tegen mij aan te schuren grijpt hij. Ookal gaf ik hem 2 minuten op zijn donder om die reden.
- Soms laten we hem in de geitenwei. Vroeger liep hij eens achter de geiten om ze weg te jagen, waarna hij rustig begon te grazen, maar nu blijft hij erachter lopen en er naar bijten. Hij kan ze precies niet meer uitstaan in zijn buurt. Gelukkig kunnen de geitjes overal schuilen voor zo'n groot beest.
- Hij heeft 2 weien, de grote (relatief gezien
) en de kleine. De kleine wei is ook degene waar ik hem vroeger reed en longeerde. De grote was puur om te grazen en daar vroeg ik ook niks aan hem. Daarstraks was ik bij hem in de grote wei, en nadat ik al een paar keer gewoon bij hem was kunnen gaan, haalde hij ineens naar me uit. Hij sprong in mijn richting met zijn oren plat in zijn nek en zijn mond open. Zoiets heeft hij echt nog nooit gedaan, ik was echt verschoten.Mijns inziens zitten we hier met 2 tegenstrijdige factoren. Enerzijds voelt hij zich terug zo energiek als een aantal jaren geleden, en anderzijds mag ik hem niet meer rijden of longeren.
Ik wil dit niet erger laten worden, en ik wil zeker geen schrik opdoen van mijn eigen paard. Van Kimbaie kreeg ik in een ander topic al de tip wat grondwerk met hem te doen. Ik ga zeker wat rustige stapoefeningetjes voor hem uitzoeken en zo rap mogelijk uitproberen.
Is dit een bekend probleem voor paarden die net op pensioen staan? Zijn er nog meer tips?
Bedankt!
) Hij moet respect hebben voor jouw ruimte. Volg desnoods een cursus grondwerk, erg leuk en leerzaam.
) 
. 
