Geplaatst Nou heb ik de afgelopen paar maanden gewerkt, maar met de gedachte dat dit tijdelijk is. Geld verdienen, en dan;
Naar het buitenland om met paarden te werken!
dat was wat ik wilde gaan doen en nog steeds enthousiast of ben!
Zeker na drie weken moravita (go Moravita
) weet ik zeker dat wel flink wat wil reizen naar buitenlandse yards, farms en ranches. 
En eerst was het idee om mijn paard mee te nemen. Hij is makkelijk in de trailer, past zich snel aan en is totaal geen troublemaker.
En; ik kan niet zonder hem.
Hij is nu mijn paard voor drie jaar, maar ik ken en rijd hem al zeven jaar. We zijn echt onafscheidelijk. Af en toe hebben we natuurlijk wel eens ruzie, maar ik moet er niet aan denken dat er iets met hem gebeurd. (net een huwelijk
) Ik was zeker van plan hem mee te nemen.Maar nu komt het; ik heb via een site een notificatie gekregen van een plekje op een Spaanse ranch, met een heleboel, bloedmooie Andalusische paarden. Echt; helemaal geweldig.
Na wat heen en weer gemaild te hebben, ik met de vraag of ik mijn paard mee kon nemen, vind ik het nog steeds een geweldig idee om daar heen te gaan.
Maar ik vind het niet eerlijk voor Bart. Als ik hem mee zou nemen zou hij op transport moeten (wat ook nog eens godsontieglijk duur is voor een arme negentienjarige
) naar een land en klimaat dat hij niet kent, voor een aantal maanden (logischer zou zijn een jaar maar ik had in gedachte om zoveel mogelijk stallen af te werken voor meer ervaring) met alle gevolgen van dien.Oftewel, ik vind het niet eerlijk voor hem.
Mijn verstand zegt dan ook dat Spanje te ver voor hem is. Hij zou hier in principe aardige mensen hebben en een meisje die wel voor een aantal maanden voor hem wilt zorgen. Hij zal me wel missen, maar hij zal er niet dood aan gaan als hij me een paar maanden niet ziet, toch?
Het is een illusie om te denken dat ik de enige ben die voor hem kan zorgen.
Maar mijn geweten zit zo erg in de weg he
gewoon de gedachte om hem achter te laten (voor vijf maanden) vind ik nu al verschrikkelijk, terwijl ik weet dat dit een geweldige ervaring voor me zal zijn al het doorgaat. Maar gewoon de gedachte dat ik vijf maanden zonder Bart zal zitten, terwijl ik hem de afgelopen drie jaar elke dag heb gezien... maak ik me toch wel zorgen over.Hebben jullie hier ervaring mee? Of tips om er mee om te gaan? Of zouden jullie het niet doen, of wel?
Dat ik van mijn paard hou, daar is geen twijfel over mogelijk, maar soms zijn het hart en het verstand twee heel verschillende dingen.
Eigenlijk zouden we nu een subcategorie 'ruiterwelzijn' moeten hebben
.
)
en ik wilde niet meteen een jaar blijven, ik wil juist (zeker nu het nog kan) veel reizen, veel landen en veel stallen af. 
