Ik heb het idee van wel. Toen ik Dusti nog niet had, was ik een half jaar neit geweest omdat ik helemaal klaar was met paardrijden. Ik was depri, en had nergens zin in. Een meisje uit me klas verzorgde ze toen. ze vroeg of ik een keertje mee ging naar ze.. Ik gedaan, zij onderweg verteld dat dusti helemaal depri was, er niks met hem gedaan kon worden want je werd gebeten, getrapt en aangevallen. Oke, hij is dan wel niet zo groot, maar dat komt hard aan. Hij stond in de stal. Hij wou eerst niets weten. dat meisje ging hem halen, ze nam een zweep mee, ik snapte niet waar dat voor nodig was maar ik hield wijselijk mijn mond. Ze kwam eraan, ik had al een paar keer de zweep gehoord. Toen kwam hij de stal uit. ik had me verstopt, omdat ik wou zien hoe hij deed tegen haar.. Hij was aan het stijgeren, proberen te trappen en hij had haar mou van haar vest vast. toen ik te voorschijn kwam op haar teken, deed hij eerst een sprong opzij waardoor dat meisje wel moest loslaten. Toen stijgerde hij, rende een rondje door het weiland, en kwam dan keihard op mij afgesjeest. oortjes naar voren, staart fier omhoog. Hij hinnikte hoog. ik kwam het weiland in. hij stopte precies voor mij, en kwam tegen mij aanstaan. Ik viel om, en ging zitten. hij likte over me gezicht, en hapte liefdevol naar mij.. Sindsdien verzorgde ik hem weer, werd hij weer handelbaar, en at hij weer goed. Toen wist ik dat hij van mij zou worden. Ik heb er hard voor geknokt, gespaard, en hij is het waard. mijn mooie paardje, mijn wens is uitgekomen.
Ik geloof wel degelijk dat een paardje iemand of iets kan missen..