Geplaatst Ik lees heel veel '[b]trailerlaadproblemen' en hier zijn veel meningen,tips,reacties etc op.
Ik wil jullie iets vertellen over wat ik heb meegemaakt met mijn merrie, en hoe ik dit heb aangepakt en wat resultaat is. Het is nogal een lang verslag. Maar ik wil deze ervaring graag met jullie delen!![/b]
Ik wil jullie iets vertellen waarom en hoe ik bij SubtielTrainen ben terecht gekomen en wat ik daar heb geleerd.
Wat was gebeurd?
Mijn paardje heb ik ongeveer één jaar geleden gekocht. Ik heb haar gekocht met de bedoeling dat ik op wedstrijd zou gaan. Dus het was wel erg belangrijk dat ze fijn trailermak was, zoals ze dat noemen.
Nadat ik mijn paardje heb gevonden hadden we natuurlijk wel een tijd nodig om elkaar te wennen en een combinatie te worden. In die tijd zijn we wel enkele keren met een geleende trailer weggaan. Dit heeft niet veel problemen met zich meegeleverd. Ze aarzelde soms wel een beetje met de trailer oplopen, maar dit was zo minimaal. Ik gaf er verder geen aandacht aan en daarbij was het ook steeds een andere trailer,dus met ander uiterlijk,lichtinval,geur etc.
Na bijna een jaar vond ik het tijd worden dat we langzaam konden gaan starten. Ik moest alles nog aanschaffen en regelen.
Op internet had ik een trailer gevonden. Dit was wel nog een klein opknappertje, maar het ging om enkele kleine dingen. Hij was verder goed genoeg om mee op reis te kunnen.
Helaas kreeg ik toen slecht nieuws, want mijn paard liep achter niet meer helemaal zuiver. Dus op naar de kliniek om foto’s te maken. En toen ging het mis.
We wilden het weekend voordat we vertrokken graag nog even met haar oefenen omdat het toch enige tijd geleden was, zowel voor mijn paard in de trailer, als voor mijn vader die met paard en trailer moest rijden.
Ik kan het mij nog goed herinneren, alles stond klaar voor te oefenen. Ik haal mijn paard en wil met haar de trailer inlopen. Er was niks aan de hand, totdat ik merkte dat ik met mijn ongelofelijke stomme kop het deurtje waardoor de ruiter naar buiten kan,vergeten was open te doen!
Even zijdelingse informatie:Ik heb vroeger toen ik klein was een keer vast gestaan in een stal met een paard. Dat paard begon toen om zich heen te trappen en ik kon nergens naar toe, ik heb toen ontzettend veel geluk gehad dat ik niet geraakt ben. Sindsdien heb ik nog steeds wat paniek van binnen in mijn lichaam als ik niet weg kan in een stal of dergelijke.
Ik probeerde rustig tegen de omstanders, die nog buiten stonden, te zeggen dat ze het deurtje moesten opdoen, maar zo gevoelig als paarden zijn had mijn merrie allang in de gaten dat ik mij niet prettig voelde, met als gevolg dat zij dacht dat er wat mis was en de trailer uitstormde.
Nou goed, kan gebeuren dacht ik. Poging 2. Deurtje open en hop erin.
Niks aan de hand, mijn meisje liep er zo weer in, maar op het moment dat ik onder de stang doorliep stoof zij weer terug. Dit is een paar keer gebeurd, totdat het zover was dat ze helemaal niet meer de klep op wilde.
Aangezien we toch echt naar de kliniek moesten die week hebben we van alles geprobeerd. Het hele weekend door. Daarnaast had ik toen geen tot weinig ervaring met trailerladen, ik liet mij snel dingen zeggen van andere mensen, dingen waar ik in principe op tegen was, zoals een paard met longeerlijnen, zweep er in dwingen, ze knijpen in de spier van het achterbeen, zelfs met een zak over het hoofd.
Bij nader inzien snap ik niet hoe ik dit heb kunnen laten gebeuren. Paard was in paniek, ze ging in alle kanten langs de trailer, omhoog en noem maar op wat je kunt bedenken,en ik was misselijk van verdriet.
Op het laatste hebben we zelfs een andere trailer gehaald, hier ging het iets beter in, maar dan ook minimaal. We hebben haar daar nog 1 keer opgekregen, maar dit was ook omdat iemand anders haar in haar beenspier kneep.
Na het weekend heb ik het maar allemaal laten rusten, tot de woensdag, toen moesten we naar de kliniek. Mijn hoefsmid zou mij brengen met zijn trailer omdat ze daar iets rustiger was, als in/bij het trailertje van mij.
Zijn trailer was ook de trailer waar ze in het weekend nog één keer had opgestaan. Hij heeft een 1 ¾ paardtrailers, deze was dus ruimer en groter.
(wij dachten in eerste instantie ook dat het misschien te maken had met de ruimte en de lichtinval wat ze gewend was. Mijn trailer was vrij donker van binnen en vrij smal (1.20m breed), aangezien ze altijd op een tweepaardstrailer en wit van binnen, trailer had gestaan. Maar bij nader inzien zijn we hier op terug gekomen, aangezien we haar in het de eerste periode dat we haar hadden hebben vervoerd in een één paardstrailer!)
Helaas kregen we haar met geen mogelijkheid meer op de trailer, uiteindelijk is de DA van de kliniek maar met veel hogere kosten naar ons toegekomen, ik kon wel janken en mezelf wel voor de kop slaan om wat er nu gebeurd was en ik gecreëerd had. Ik zag mijn droom in duigen vallen, en nog erger de vertrouwensband met haar was stuk!! Gelukkig waren mijn ouders en mijn vriend er om mij op te vangen en mij te helpen.
En toen:
Ik heb een tijdje in dubio gezeten. Wist niet wat ik moest doen. Heb vele tips gekregen maar vond het erg moeilijk om dingen aan te nemen van andere mensen.
Op een gegeven moment ben ik gaan zoeken op www.bokt.nl, dit is een paardenforum waar ontzettend veel leden zitten, en waar je ontzettend veel informatie kan vinden en vragen, niet alleen paardgerelateerde maar ook over gewone zaken. Via een meisje kreeg ik een topic aangereikt waar vele tips stonden om een paard te laden.
Ik heb een topic geopend waarin ik precies de maten van mijn paard en trailer heb geplaatst en naar ervaringen heb gevraagd met te kleine, donkere trailers, omdat ik dat gewoon echt wilde uitsluiten.
Mijn eerste stap is toen geweest om toch maar mijn trailer te verkopen. Ik kon niet zeker van mijn zaak zijn dat mijn trailer misschien toch niet te klein of te donker was, het leek mij erg sterk, maar ik wilde het gewoon echt uitsluiten.
Ik ben toen opzoek gegaan, naar een trailer die steviger,iets groter,en lichter van binnen was.
In die tussentijd heb ik de mijne verkocht en het hele topic met tips doorgenomen.
Er kwamen vele namen voorbij van mensen die speciaal trainingen gaven in trailerladen, maar één naam bleef mij hangen, namelijk die van SubtielTrainen. Vraag mij niet waarom, het zal wel vrouwelijke intuïtie zijn, hahaha;).
Er stond een vrouwelijke naam bij Wendy Misran, ik heb haar toen een berichtje gestuurd waarin ik kort het verhaal heb verteld en om tips vroeg. Als reactie kreeg ik terug dat er veel tips waren om te geven, maar dat het misschien beter was als ik een training zou volgen. Ik kon contact opnemen met haar vriend.
Dat heb ik toen gedaan. Ik kreeg het telefoonnummer en emailadres van Conrad van Pruijssen.
Ik heb toen direct gemaild en weer het verhaal geschreven en informatie gevraagd.
Ik ben toen naar mijn ouders en vriend toegegaan en heb dit verteld, ik wilde dit doen. Mijn gevoel zei dat dit het pad was dat ik moest volgen.
Mijn moeder en vriend zeiden gelijk dat als ik mij prettig voelde, ik mijn gevoel moest volgen. Mijn vader was iets sceptischer (net zoals bij de aanschaf van een andere trailer, maar dat is een ander verhaal), normaal ben ik iemand die de meningen van haar naasten erg waardeert en meeneemt in haar overwegingen. Maar nu was mijn gevoel zo sterk dat ik de sceptische houding van mijn vader links heb laten liggen.
Na het contact via email, hebben Conrad en ik nog contact gehad via de telefoon en de eerste afspraak stond vast… wat was dat spannend!!
De trainingen en het oefenen.
Op een vrijdagmiddag was het dan zover, de eerste training.
Ik weet niet meer helemaal precies wat we PER training gedaan hebben, maar ik vertel globaal wat er in de trainingen is behandeld
In de eerste training kregen we vooral te horen wat de bedoeling, wat de oefeningen waren en hoe deze te werk gingen.
Als eerste ging Conrad even het beginpunt opzoeken. Hoever waren we, wat kon mijn paard al aan? Nou het bleek dat mijn merrie niet in de buurt van de klep wilde komen. Ze raakte niet echt zwaar in paniek, maar ze wilde ook niet te dichtbij komen.
Dus onze eerste stap was: grondwerk.
We moesten bepaalde oefeningen doen, die er voor zorgde dat Neball goed naar ons luisterde en weer vertrouwen in mij kreeg.
Het was de bedoeling dat we een buiktasje met allemaal kleine wortelstukjes (dit kan ook iets anders zijn, ligt eraan wat je paard lekker vindt) hadden. Deze deden we om en dan legde we het touw om ons arm, gewoon los, zonder spanning. Met de rechterarm moesten we dan een knopje maken (met een knopje bedoel ik je hand tot een vuist ballen). Zodra mijn merrie mijn gebalde vuist, dus het knopje, aanraakte, moest ik EX zeggen en dan kreeg ze met mijn linkerhand een wortelstukje.
Zo bleven we dat herhalen, steeds met het knopje op een andere plek. Het was erg belangrijk dat je van je af deed voeren, zodat het paard niet te drammerig ging worden. Ook kregen we te horen dat we achteruit lopen konden oefenen, dit deden we door onze rechterhand vlak tegen de borst van het paard te leggen, zonder druk uit te oefenen, op het moment dat de hand tegen de borst lag, moest je het commando TERUG zeggen, zodra ze dan een beweging achterwaarts maakte zeiden we EX en dan kreeg ze weer een snoepje.
Dus als het paard EX hoorde dat wist ze dat ze het goed had gedaan en kon ze een wortelstukje verwachten. Deed ze niet wat we vroegen dan hoorde ze niks en kreeg zij dus ook niks. Ze werd dus constant beloond voor het goede, maar het ‘slechte’ werd gewoon genegeerd. Mits het natuurlijk niet gevaarlijk voor jezelf werd.
(deze techniek wordt ook wel bij het opvoeden van kleine kinderen toegepast)
De oefeningen werden steeds uitgebreider, in het begin kreeg ze een Ex-commando bij 1 stap achteruit, maar later in de oefeningen moest ze al 2 of 3 stappen achteruit. Ook de oefening met het ballen van de vuist als knopje werd uitgebreid door steeds sneller achterelkaar je knopje te verplaatsen zodat het paard steeds alerter moest worden.
Erg belangrijk in de trainingen was dat je er voor zorgde dat je paard geconcentreerd bleef, dit deed je door 5 minuten te oefen en dan 5 minuten even weg te zetten van de plaats van het oefenen,dus bijvoorbeeld in de bak of in de stal. Zo kon het paard zich herladen.
Na de eerste training ben ik aan de slag gegaan met zelf te oefenen, elke keer als ik daar was oefenende ik de grondbeginselen, dus de knopjes met haar, zoveel dat zowel ik als zij ze kon dromen.
Toen kwam de tweede training. In deze training vroeg Conrad ons om te laten zien wat we nu geleerd hebben. Hij zag ook dat de grondoefeningen nu er al heel goed inzaten, dus gingen we met de trailer aan de slag.
We wilden mijn paard dus leren dat de trailer niet eng was. Dit ging ook weer te werk met de knopjes. Elke keer kreeg mijn paard een knopje die zij moest aanraken, daarbij werd ze nu ook gevoerd op de plaats, dat noemt men Feed for Position.
Dat moet je als volgt zien.
Ik stond op de klep of naast de klep en ik gaf een knopje een eindje van haar hoofd vandaan, maar niet zover dat het onmogelijk voor haar werd. Op het moment dat zij mijn hand had aangeraakt gaf ik het voer daar op de plek waar ik haar wilde hebben. Dat zij bijvoorbeeld een stap naar voren moest doen voor het te kunnen pakken, of misschien wel haar hoef op de klep neerzetten.
Zo zijn wij aan de slag gegaan. Conrad gaf ons mee dat het doel was dat ze ging leren dat staan op de klep gewoon was, niet eng. Of dat betekent dat ze met haar hoofd de trailer in stond of gewoon dwars over de klep liep, maakte niet uit, ze moest in contact komen met de klep.
Zo gezegd zo gedaan.
Dit keer was mijn vriend erbij om mij te helpen met trainen. Ik raad het iedereen aan om met 2 mensen te trainen. Dit om meerdere redenen. 1 daarvan is dat twee meer zien als één. Als ik bijvoorbeeld iets niet goed deed dan kon mijn vriend mij corrigeren. Maar ook was het vaker zo dat mijn paard niet zo goed op mij reageerde en dan kon mijn vriend het over pakken, zo kon ze haar concentratie langer vast houden en konden wij beter oefenen.
Wat overigens ook heel fijn is bij SubtielTrainen, is dat de trainers je het zelf laten doen, ook in de trainingen. De eerste training heeft vooral de trainer nog een leidende rol, en doet deze veel met het paard, na de eerste training ga je echt zelf aan de slag met het paard, ook in de trainingen. Je word wel geleid met tips, en aanwijzingen, maar je blijft het zelf doen!!
Daarbij doet SubtielTrainen ook de oefeningen bij jou zelf voor. Dus dat jij dan het paard speelt of dat de trainer het paard speelt, dat klinkt heel raar maar zo krijg je een beter inlevingsvermogen en weet je beter wat nu precies bedoeld word bij de trainingen.
Na de tweede training, ging Conrad drie weken op vakantie, in deze drie weken hebben mijn vriend en ik keihard getraind. Ik denk dat wij zo een 5 avonden in de week zeker aan het trainen waren. Soms drie kwartier, soms maar een twintig minuten, dit lag aan onze stemming en aan de stemming van het paard.
Eigenlijk toen mijn paard aan de klep was gewend ging het vrij snel. Mijn merrie wilde niet zoveel weten van het feit dat ze dwars over de klep ‘moest´. Toen we aan het oefenen waren kregen we in de gaten dat ze zelf graag de trailer in wilde, maar je merkte wel dat ze twijfelde of het allemaal wel kon of het veilig was. Toen zijn wij ons daar op gaan richten, met commando´s, knopjes en EX en worteltjes.
Op een bepaalde dag reageerde ze enorm slecht op alles, toen hebben we de worteltjes eens gemengd met brokjes en toen was alles weer goed, ze was schijnbaar gewoon haar beloning moe.
In ieder geval zijn we dus verder gegaan en in de eerste week stond ze eigenlijk in haar geheel in de trailer. Wat een succes, ik was zo blij dat ik wel kon huilen!
Hier zijn we op door blijven trainen, en na een kleine twee weken waren we zelfs zover dat we het paard meters voor de trailer los konden laten ze helemaal alleen de trailer inliep en bleef staan, wachten op haar beloning.
In die drie weken hebben we ook nog geoefend met langer wachten van het geven van het beloningsvoer. Dus dat als ze er instond ze niet direct haar stukje wortel met biks kreeg, maar dat het enkele minuten duurde. Dit deden we door haar wel te laten zien dat we bezig waren met te pakken, maar dat het gewoon wat langer duurde. Ook hebben we toen een stap verder gemaakt door van de trailer weg te lopen terwijl zij er in stond. We zijn begonnen met enkele passen naar achter en dan weer naar voren, met het woord EX en een beloning, en dit breiden we uit totdat we enkele rondjes om de trailer en auto konden lopen en zelfs achter over de klep en een aai over haar bil konden geven.
Het zovele oefenen heeft echt zijn vruchten afgeworpen, want toen Conrad terug kwam voor de derde training, waren we zover dat mijn merrie alleen de trailer in kon, alleen kon blijven staan, en dat we achter haar langs konden lopen, over de klep etc.
Conrad was ontzettend tevreden over ons en de vorderingen die we hadden gemaakt!
In de derde training gingen we oefenen met de stang en de klep.
Als eerste moest Neball dus in de trailer en dan was het de bedoeling dat we achter haar gingen staan, op de klep, dan pakte we de stang, ik moest haar het commando HO geven en gingen we met de stang over haar kont ´aaien´. In begin vond ze dit niet zo leuk en kwam ze weer achteruit. Maar op het moment dat ze bleef staan bij het aaien, of een stap naar voren maakte, kreeg ze het commando EX en wat lekkers, zo leerde ze dat als ze de stang voelde dat ze niet achteruit moest, maar moest blijven staan of juist naar voren moest. Dit aaien hebben we paar minuten volgehouden, totdat mijn merrie het grapje snapte. Daarna was het de bedoeling dat ik haar het geluid van ijzer (dus de stang op het ding waar je de stang inlegt) liet horen, zodat ze ook hier leerde dat als ze dat hoorde dat ze moest blijven staan of naar voren moest gaan. Dit liet zich goed bevallen zodat het tijd was om de stang daadwerkelijk vast te leggen en de klep langzaam aan dicht te doen. Ook de klep dichtdoen ging in parten. Ze kreeg als ‘commando’: pas op! En dan ging in eerste instantie de klep half dicht. Hieronder bleef ze erg rustig, en dus kreeg ze EX en de beloning, bij de tweede keer ging de klep helemaal dicht. Weer bleef ze erg rustig en kreeg ze weer EX en een beloning.
Ook leerde we hoe we haar weer uit de trailer moesten halen. Hij vertelde dat je vaak zag dat paarden gelijk de trailer uit stormde als ze het klikken van het ijzer hoorde. Dit was erg gevaarlijk en niet juist.
Dus op het moment dat de stang er weer uit moest, kreeg zij het commando HO te horen, als ze dan bleef staan of naar voren leunde kreeg ze EX en een beloning, als ik dan de stang weg haalde en ze bleef staan kreeg ze ook een EX en een beloning. Net zolang dat ik zei dat het goed was, en ze achterwaarts mocht komen.
Door het vele oefenen, de consequentie en begeleiding zijn we in erg korte tijd zover met haar gekomen. Conrad was erg trots op ons en vertelde vol vertrouwen de vervolgstappen.
Ik moet hier wel bij zeggen dat het niet dagelijkse gang is, om alle vervolgstappen te horen te krijgen. Maar doordat het trainen en het oefenen zo goed ging, wij er op tijd bij waren met het probleem met het laden in de trailer, en ons eigen gevoel en inzicht, had Conrad veel vertrouwen in ons.
Na de derde training zijn we met de oefeningen met de stang, met de klep en de vervolgstappen verder gegaan.
Zo konden we al eens een stukje rijden met haar, weer te beginnen met kleine stapjes, dus met een meter, dan twee meter, dan drie. Bleef ze hier rustig onder dat eens een bochtje naar link, een bochtje naar rechts, enkele meters verder, een stukje achter, een bochtje achteruit etc.
Alles met hele kleine stapjes.
We hadden officieel nog een vierde training opstaan, in deze training zouden we Neball gaan laden op een ‘vreemde’ plek en zou Conrad kijken of er misschien nog kleine foutjes in ons handelen waren geslopen. De vierde training zou twee weken na de derde training plaats vinden. In die periode tussen de derde en de vierde hebben mijn vriend en ik weer ontzettend veel geoefend.
En eigenlijk ging alles vrij snel en zo goed dat we in die twee weken haar ook al eens op een vreemde plek hebben geladen. Ook Neball pakte dit zo goed aan dat ik contact met Conrad had opgenomen of het echt nog nodig was een vierde training erbij te pakken.
Ik stelde voor om het hier bij te laten en dan te kijken als ik dacht dat het nodig was ik later nog een training zou pakken om de ingeslopen foutjes te herstellen.
Hij vertelde mij dat ik dat zelf het beste aanvoelde en dat hij wist dat het goed zou komen, dus dat we de vierde training konden laten vallen en dat als ik vragen had of nog een keer een training wilde, ik even contact met hem moest opnemen.
Dus de training was officieel ten einde.
Het is erg moeilijk uit te leggen wat we allemaal leren in de training, het is zoveel maar tegelijkertijd is het ook weer niet veel. Je moet het zelf ervaren. Ik kan wel zeggen dat het allemaal met rust, liefde en vertrouwen gaat, geen geschreeuw, geen dwang. En dat is wat mij zo aantrok bij SubtielTrainen.
Maar je moet wel sterk in je schoenen staan. Je moet doorzettingsvermogen hebben, en je moet voor je eigen keuze durven gaan. Zoals altijd in de paardenwereld waren er namelijk ook mensen in mijn omgeving die sceptisch tegenover deze manier van trainen stonden. Ergens kan ik het wel begrijpen, ik bedoel met wortelstukjes zorgen dat je paard weer de trailer opgaat, datgene waar juist het gevoelige dier zo angstig voor is?
Ook de sceptische mensen, had ik in mijn omgeving, namelijk mijn vader en de stalhouder. In het begin van het verslag hebben jullie al wat kunnen lezen over mijn vader. In de eerste training heb ik mijn vader meegenomen, hij heeft toen Conrad de oren van het hoofd gevraagd en was niet bang om in discussie te gaan. Na dit gesprek was hij al lichtelijk overtuigd, maar nu hij met eigen ogen het resultaat kan zien is hij pas echt bijgedraaid. Ook de stalhouder. Deze heeft niet met veel woorden zijn mening over de training aan mij geuit, maar aan zijn houding was genoeg te merken, voor mijn gevoel, toch toen hij zag hoe ik en mijn merrie met sprongen voorruit gingen en nu ook het resultaat ziet, is ook deze mening bijgedraaid.
Ze zijn zelf trots op mij, mijn vriend en mijn paard, om ons doorzettingsvermogen.
Ik kan niet echt zeggen hoe of wat, maar ik heb mij gewoon weten af te sluiten voor de sceptische houding omdat ik meer als 100% achter mijn keuze voor deze manier van trainen stond.
En nu…Nu ben ik voor de eerste keer op wedstrijd kunnen gaan, hebben we 2 winstpunten weten te halen, en dit alles zonder trailerlaad problemen, zonder stress
Mijn merrie is braaf, rustig en vol vertrouwen. Het kost ons nu nog wat worteltjes, maar wat zijn nu die paar stukjes wortel tegenover een paard wat niet bang is voor de trailer.
Mijn paard is qua trailerladen echt veranderd, maar ook in haar houding. Ze luistert beter en ik hoef vaker maar 1 keer iets te zeggen. Zoals stil staan.
Ook kan ze nu los staan, dus zonder dat ik haar vasthoud en loopt ze achterruit om 1 commando zonder druk. Ze is vrolijker richting mij en ook het vertrouwen is nog meer gegroeid!
Ik bedoel wat wil je nog meer…ik heb nu gewoon een super paard; mijn trots, een echte kanjer…
wil hierbij dan ook Conrad bedanken voor de trainingen
!!Hieronder enkele foto’s van mijn paardje in de trailer. Hier gingen we dus voor het eerst op concours!! De foto’s zijn een beetje onduidelijk en het zijn alleen foto’s van dat zij erin staat, want ze gaat nu zo gemakkelijk/snel erin dat er geen foto’s zijn van hoe ze erin loopt. Hahahaha!!!
Maar het geeft in ieder geval een beeld!
