Geplaatst We lessen zeer intensief, en het gaat erg goed... Zowel met het rijden als grondwerk is ze bereidwillig, enthousiast en vriendelijk.
Okay, het is een racer... maar dat hebben we redelijk onder controle.
We zijn beiden geloof ik wel heel erg happy met elkaar
1 ding; volgens de eigenaar en stalgenoten is ze buiten nogal bang, naast bang ook nogal wat rennerig (iets waar we in de bak sowieso al aan werken).
Ik ben aan de hand maar vast wat gaan oefenen (ik kan even niet buiten gaan rijden/oefenen want ze heeft geen ijzers op het moment, en de hoefsmid komt pas met een maand vermoedt ik... zit ih gips) Nou, tijdens dat oefenen is het me idd duidelijk geworden dat ze echt een bange poeperd is. En of ik nu alleen met haar loop, of met nog wat paarden erbij, ze trekt zich niet op aan de dapperder exemplaren maar focussed zich helemaal op het 'enge'. Het liefst peert ze em.... hetgeen gelukkig niet lukt.
Ook met trailerladen schijnt het rampzalig te zijn (iets wat ik ook graag wil proberen), ze laat zich vallen op de laadklep. Dit om aan te geven dat het nogal een stresskippie kan zijn.
Nu heb ik zelf een ongeluk gehad met een ander paard en ben daardoor een jaar uit de running geweest. Ik denk er dus wel 10x over na voordat ik 'gekke dingen' doe. Ik wil enigszins 'safe' op pad. Maar zoals je begrijpt geeft haar schijterigheid mij ook niet veel vertrouwen dat het wel goed komt.
Ze is nu 9 jaar en toch wel bijna altijd een bange poeperd geweest wanneer ik haar baas mag geloven.
Ik wil hier graag met haar aan werken, en wil zelfs naar de Balingehof o.i.d.
Ik vind het heeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeerlijk om buiten te rijden, dus ik zou het zo vreselijk jammer vinden wanneer dat niet lukt.
Wie herkent dit? Hoe heb je het aangepakt? In hoeverre is het denkbeeldig dat zoiets echt in het karakter van het paard besloten ligt, en in hoeverre kan het dus zo zijn dat je het er niet meer uit krijgt?
Ik ben benieuwd naar jullie antwoorden.
