Geplaatst Drie jaar geleden mijn paard naar een manege in de buurt verhuisd met bos direct achter de deur. Ik begon ver onder het nulpunt wat buitenrijden betreft, want mevrouw draaide zich al om zo gauw we bij het pad aankwamen. Er viel niet mee buiten te rijden.
Gezien onze geschiedenis liepen we tegen wat puntjes op:
- paard was baas over mij, dominant en erg eigenwijs
- ik was (en ben nog steeds) als de dood voor draad, greppels, kuilen, takken en al het andere wat mogelijk 'drama' tot gevolg kan hebben.
- als gevolg daarvan durfde ik haar niet aan te pakken, dus paard komt ermee weg.
- paard greep alles aan om maar 'eng' te vinden en om te draaien en terug te rennen (gelukkig alleen hard draven)
Na terug kweken van zelfvertrouwen, groepsritten naar buiten en daarbij vooral eens gedurfd hebben haar echt aan te pakken, samen bos ontdekken met een vriend en gewoon rijtechnisch weer op elkaar leren inspelen zijn we na 2 jaar beland op het punt dat paard en ruiter er weer veel plezier in hadden. Ik kon weer met een los teugeltje het bos in. Niets was meer eng, alles hadden we gezien en ik durfde zelfs (beheerst) te galopperen.
Echter, diep van binnen bleef bij mij die vrees toch wel (zou ze een pad inschieten? verschiet ze misschien van die stronk daar? springt ze dadelijk niet over/langs/door die plas water? enzovoorts). In stap en draf vertrouw ik mijn paard volledig, in galop een stuk minder. Er zit geen kwaad in haar in de zin van bokken of steigeren, maar ze zal proberen weg te draaien en snel naar huis te lopen.
Hoe dan ook, we zaten op een punt dat ik met een gerust hart in mijn eentje met haar het bos in ging. Eindelijk, maar het kostte wat vechten en zelfvertrouwen en volhouden.
Nu zijn we sinds 1,5 maand naar een nieuwe pensionstal verhuisd. Na een maand super braaf te zijn geweest en vrolijk, besloot ik de omgeving te gaan verkennen en zijn we aan de hand gaan lopen richting het kanaal in de buurt. Dat ging super dus wilde ik eens een buitenritje proberen langs datzelfde stuk (van uitstel komt afstel en durf ik straks niet meer, nu heb ik het vertrouwen nog en het kriebelde). Je raadt het al, aantal dingen waren doodeng (logisch, allemaal nieuw) maar punt is dat ze dwars gaat lopen doen op ONMOGELIJKE locaties. Prikkeldraad langs 2 kanten, velden waar ze tot de knieen inzakt, op de verharde weg waar vrij veel autos komen, langs het kanaal dat ze op een meter na met haar kont in het kanaal zakt enzovoorts... Precies die situaties waar ik enorme schrik voor heb.
Ik ben pro dat ze moet wennen aan de nieuwe situatie. Als ze braaf ik ben ik haast constant aan het belonen met mijn stem en oortjes staan vooruit en ze is alert. Als ze 'bang' is probeer ik eerst kalm, dan een aantal keren haar aan te pakken, maar (ook) door mijn angst stap ik meestal af en leidt haar erlangs (erlangs gaan we hoe dan ook en dan stap ik weer op). Op de terugweg is alles nog maar half zo eng en 'rent' mevrouw erlangs richting huis. Dus zo eng zijn die dingen ooook weer niet...
Probleem: er zit nu dus maar een dun lijntje tussen een paard wat echt schrik heeft en moet wennen en een paard wat doorkrijgt dat ik weer geen overwicht heb en dat dus blijft misbruiken, zodat we uiteindelijk weer helemaal terug bij af raken waarbij ik niet meer met haar naar buiten durf. Ik wil mijn paard wel aanpakken, maar niet op die locaties waar dat nu nodig blijkt omdat het gewoon onverantwoord is en duh, dat voelt ze. Holladijee denkt ze dus!
Ben dus nieuw op stal en hoop snel iemand te vinden die eens met mij buiten wilt gaan rijden (lessen zijn daar dus niet), maar ja dat duurt nog een poos en tot die tijd wil ik het voor mijzelf niet vooruit blijven schuiven. Wachten tot de grond droog is bijvoorbeeld ook niet, maar dat verandert toch niets aan veel situaties (zoals de prikkeldraad).
Hoe zouden jullie dit aanpakken? Ik snap niet dat dat paard zich niet gewoon gedraagt
, het is iets waar ze toch altijd veel lol aan beleefde en iets wat ik graag wil blijven doen. Snap niet dat ze soms zo'n drama moet schoppen 
Rijtechnisch zijn we de afgelopen maand echt met enorme sprongen vooruit aan het gaan dus ook een buitenrit moet ons wel gaan lukken. Heb me voorgenomen om komende week eens een andere route te gaan nemen die 'herkenbaarder' is (als in: tussen bomen en zonder kanaal). Heb daar gisteren aan de hand al gewandeld en dan proberen we het eens te paard. Dat is iig een route waar ik meer mogelijkheden heb om zelf door te zetten zonder 'gevaarlijke' dingen die mij daarin belemmeren
... 
