heeft al de heletijd verlatingsangst gehad. Jammer genoeg weet ik niet
waarneer het is afgespeent of al die andere dingen, daarvoor kende
ik haar nog niet.
Waarneer ik met Sok (haar moeder) weg gaat, gaat ze helemaal gillen.
Ze staat op stal daar de weide er te gevaarlijk voor is. Eerst stond ze
naast Sok, met een stal met een raampje. Na enkele minuten hield
het gegil op en ging ze tevreden naar buiten kijken. Nu staan de koeien
daar en kan het dus niet meer. Ook draait ze dan rondjes in de stal
zodra ze alleen is. Conclusie; mevrouw is in paniek.
Ik geef haar waarneer ik weg ga een flinke plak hooi en hier worteltjes
doorheen gehusseld. Het houd maar niet op en ik vind het gewoon
zielig om het gegil aan te horen. Soms kan ik het nog horen waarneer
ik aan de einde van de weg ben (moet een stukje lopen naar de bak) en
krijg ik echt de neiging om terug te lopen.
Ikzelf zat te denken aan speeltjes in de stal, en ook een hooinet ipv het
hooi op de grond te zetten. Dan heeft ze toch nog wat te doen. Heeft
iemand evaring hiermee? En weet iemand hoe ik dit het beste kan oplossen?
