Geplaatst Ik heb voor twee weken geleden mijn allereerste pony terug gekregen. (16 jaar nu)
Ik was helemaal blij met haar komst, maar sinds ze weer "thuis" is heb ik het idee dat ze heel afstandelijk is geworden.
Ook met rijden is het niet de oude pony van toen.
Ik heb haar na een lekkere buitenrit daarna ook alleen nog maar gelongeerd en niet meer bereden.
Ze heeft 9 jaar bij andere mensen gestaan en ik dacht dat ze gewoon iets heimwee had.
Dit blijkt echter niet het geval.
Ik was gisteren met haar bij een goede kennis en zij heeft haar gependeld.
Nu blijkt haar nieren niet 100% werken, maar dit is met een middeltje op te lossen.
Verder is ze lichamelijk helemaal in orde.
Deze kennis werd ineens heel erg emotioneel en zei me dat Vossie heel erg depressief is.
De reden zeg ik liever niet, mag je via pb altijd weten.
Ook iets dat meespeelt aan haar depressiviteit is dat de vorige eigenaren haar alleen hebben gezien als "opfleuring van de weide" en haar dan ook nooit echt even hebben geknuffeld.
Mijn lieve pony vond het zelf niet nodig om langer te blijven leven, ze zag er het nut niet van in.
Geestelijk is ze dus een wrak.
Ik was er echt helemaal kapot van.
Volgens deze kennis kan ik haar wel laten readen, maar of ik haar ermee beter maak was een tweede.
In de korte tijd dat ze bezig is geweest ben ik zoveel te weten gekomen die met elkaar in strijd zijn.
Wat moet ik doen?
Ik moest haar gewoon heel veel liefde geven en haar laten weten dat ze wel degelijk iets waard is om te blijven leven.
Tranen biggelden over mijn wangen.
Nu nog steeds.......
Hebben jullie misschien een suggestie?
Dit is de lieve schat met haar allereerste veulen:
En zo was ze vorige week bij ons in de weide:
Je ziet gewoon het verdriet in haar ogen
Bedankt voor het lezen,
Karin.
. 
