Paard in kwestie leek/ was redelijk onhandelbaar. Is ter correctie weg geweest, ook hij kon er niets mee beginnen. Eigenaar wilde het paard of terug doen naar de vorige handelaar of zelfs naar de slacht brengen.
Ik bied de slachtprijs voor het dier: krijg het niet.
Na lang nadenken besluit ik het risico wel te willen nemen, bied de eigenaar de inkoopsprijs: krijg het paard NOG niet.
Hier word je toch ziek van? Sta je met je goede bedoelingen! Kan en wil dat dier alles geven (goed op maat gemaakt zadel, fysio, rust, opnieuw beleren), maar nee hoor, dat dier wordt mij niet gegund. Nu moet er duizend euro op de inkoopsprijs (en dat gun ik hem niet!). Voor een paard waar niet eens normaal op te rijden valt en waar ik nog vet veel werk aan ga hebben! Ben er echt ziek van!
Dat zeg ik: dat paard word mij gewoon niet gegund of hij kan niet toegeven dat hij het niet kan en moet het per se blijven proberen? Dat paard heeft al zoveel gekost, daar wordt nooit meer winst op gemaakt. Maar paard blijft gewoon staan en als ie over een jaar pas verkocht word, maakt ook niet uit. Wat ie in een jaar wegvreet, stalbedekking, hoefsmid, arbeidsuren, dat maakt niet uit... Zelfs een aanbod dat dier een jaar in pension te laten staan bij de eigenaar, wordt afgeslagen...
Naja het verstand zegt natuurlijk: let it go. Afsluiten en op zoek gaan naar een leut paard dat je wel kan kopen (deze is kennelijk gewoon niet te koop) van een eigenaar waar je wel zaken mee kan doen. Maar mijn gevoel schreeuwt gewoon hoe belachelijk en onredelijk het is. En oneerlijk voor het paard: hij gebruikt het paard liever zelf nog als drumstel dan dat ie het bij mij goed krijgt. Walgelijk gewoon.
