larrylurex schreef:bedankt voor de info, misschien ben ik wel een sentimentele tut maar het is mijn eerste 'eigen' paard en maakt hem toch bijzonder! Ik heb ook mijn oma in een klein kruisje in de kamer staan, IK heb er veel troost aan.
Ik vind het gewoon een nare gedachte dat als je paard niet meer is dat alles verloren gaat...als afvalvlees, een kadaver...
Je bent geen sentimentele tut. Ook mijn paard is bijzonder: ook omdat hij mijn eerste eigen paard is, maar een volgende zou niet minder mijn maatje zijn. Maar ik heb ook bij twee dode paarden nu gemerkt dat het dier, wanneer het dood is, heel snel veranderd. Niet qua uiterlijk direct, maar het reageert niet meer zoals je gewend was, dus het 'is jouw vriendje' niet meer. Tja, hoe moet je dat nou uitleggen. Zo gauw als het dier door is is het 'nog maar' een hoop levenloos lichaam dat niet veel meer weg heeft van jouw maatje.
Daarom zou ik zeggen, voor die centen, probeer die knop om te zetten. Dat kadaver weet niet meer of het opgehaald is door de Rendac of liefdevol in een oven is verbrand. Jouw paard 'op de eeuwige groene weiden' weet dat jij het beste met hem voorhad.
En even over het vergelijk met oma: tja, uiteraard wordt oma niet met de rest van de mensen verbrand maar laten we nou gewoon reeel blijven en niet van deze vergelijkingen maken. Natuurlijk zijn er mensen die met hun paard beter opschieten dan met oma, maar je kunt paarden en mensen toch echt niet met elkaar vergelijken.
Geplaatst 
) 
