ik zal het verhaal hier even in het kort proberen neer te zetten.
in zomer 2004 was ik op een ponykamp geweesd (was de laatste keer omdat ik toen 17 werd dat jaar)
alles ging goed behalve op de laatste dag. we gingen nog even een rondje stappen maar tot overmaat van ramp sloeg de hele bups op hol en ben ik er ik een bocht afgelanceert met mijn rug tegen een boom.
met al resultaat 2 afgebroken stabiliteitsuitsteeksels van mijn onderste ruggenwervels (een gebroken rug dus)
na een tijd van revalideren enz. heb ik toen toch weer even op het paard gezeten (heb toen priveles gehad) maar omdat ik toch veelste angstig was was ik er toen weer mee gestopt.
nu ongeveer 2,5 jaar verder ben ik het rijden weer gaan oppakken.
heb nu ondertussen weer 4 lesjes gereden en de laaste 2 lessen ging het wel lekker.
en begon weer wat vertrouwen te krijgen.
2 foto's van vorige week
Maar dan nu het probleem... het lekkere weer is weer in nederland en ze gaan nu buitenritten maken.
toen ik er vorige week me geconfronteert werd dat we toen waarschijnlijk al naar buiten zouden gaan stond ik echt te shaken op mijn benen en liepen ineens de angsttranen over mijn wangen (kon er niks aan doen ging vanzelf).
gelukkig vond mijn groep het niet erg om te dressuren dus gingen we in de grote buitenrijbaan.
maarja nu zal morgen weer de confrontatie zijn (ik weet zeker dat we morgen naar buiten zullen gaan)
en heb er vandaag weer om moeten huilen omdat ik zo ontzettend bang ben dat ik naar buiten moet.
nu heb ik zitten denken om die les voor morgen (weer) af te bellen en maar te vragen of ik een gesprekje kan krijgen met de manegeeigenaar.
wat zouden jullie in mijn geval doen?? of hebben jullie tips?
owja ik heb momenteel dus ook de ziekte van pfeiffer maar vind het juist wel lekker om iets te doen maar die stress put me echt volledig uit. (ben daardoor af en toe ook echt kribbig tegen mijn vriend wat ik echt heel rot vind, we zijn namelijk sinds kort verloofd en het zou juist een super tijd moeten zijn nu)
ik hoop snel reacties te krijgen
groetjes ilse
en zo rustig het vertrouwen winnen..
...
Je snapt, dat was ook niet zo'n succes, maar gelukkig kon ik halverwege met een van de instructrices van paard wisselen (zij had trouwens ook haar handen vol aan mijn zogenaamde beginnerspaardje). 