Afgekort stukje voor de mensen die niet het magazine BIT hebben:
Bit is naar het Global Dressage Forum bij Academy Bartels op 31 oktober 2005 geweest. Daar werd een test gedaan met bitten. Een meisje werd gevraagd als vrijwilliger en haar arm omhoog te doen. Er wordt een enkelgebroken bit van Myler op haar arm gelegd en de bitringen worden naar elkaar toe gebracht, net als je aan het rijden bent. Nu blijkt dat het bit in de arm pitst, daar waar het bit scharniert, en haar arm wordt blauw.
Daarna wordt er aan het publiek gevraagd om met de wijsvinger op je tong te drukken en gevraagd om te proberen slikken. Dat lukt dus niet. Volgens suzanne Monteith, die de presentatie geeft zou het paard per dag 38 liter speelsel produceren. Wat wij dus zien als wit schuim op de mond is volgens haar geen nageeflijkheid, maar een paard dat niet kan slikken...
Nu het maandblad Bit heeft volgens het artikel een telefoongesprek met Dr. Cook, ontwerper van een bepaald bitloos hoofdstel (ben even de naam kwijt). Hij vertelt dat ademhaling en spijsverteringskanelen elkaar kruisen in de keel van een paard. Om tijdens beweging vrij te kunnen ademen moet de keel in de 'ademstand' en niet in de 'eetstand' staan. De mond moet daarvoor gesloten zijn, met de lippen op elkaar, de tong stil, de kaken onbeweeglijk en het gehemelte in zo'n positie dat het de luchtpijp niet blokkeert. Een bit houdt de mond enigsinds open, waardoor het gehemelte wordt opgetrokken en de luchtweg enigsinds wordt geblokkeerd. Dat maakt een paard sneller vermoeid en kan in sommige gevallen leiden tot geluid maken bij het ademhalen.
Dr. Cook vind dat je helemaal geen bit moet gebruiken en dat je met een bit helemaal niet zoveel controle hebt dan je zelf wel denkt. Bovendien zou volgens hem een bit enkel pijn, ankgst en neurologische verwarring veroorzaken, wat juist leid tot verlies van controle.
Dr Cook ging in Amerika verschillen de natuurhistorische musea af en onderzocht schedels van paarden. In 74 % van de gevallen vond hij ernstige botafwijkingen aan de lagen (plaats waar het bit rust en geen tanden zijn. Je kan dat volgens het artikel vergeleiken met dunne spoorrails, met enkel een dun laagje tandvlees op, waardoor het bit eigenlijk onmiddelijk op het bot ligt, zonder kussentje). Vergelijkbaar met een Schiefel aan een been, veroozaakt door het gebruik van bitten.
Volgens Dr. Cook is elk bit voor het paard pijnlijk, ook al heb je zulke zachte handen. Teugeldruk heb je altijd wel nodig.
Bovendien heeft Dr. Cook het niet op de bitloze hoofdstellen die er nu bestaan zoals bosals, hackamores of sidepulls. Die zijn volgens hem ook gebaseerd op pijn of de dreiging daarmee. Alleen wordt de pijn verplaatst van de mond naar de ook gevoelige neus of kin. Wat is volgens hem wel een goede manier van rijden? Wel hij promoot eigenlijk zijn eigen bitloze hoofdstel dat geen pijn zou veroorzaken. Via een ingenieus systeem van kruisende riempjes wordt lichte druk uitgeoefend op het hele hoofd. Hij zegt ook te begrijpen dat iemand aarzelt als die zelf jarenlang gereden heeft met een bit en dat je het moeilijk kan hebben dit zogenaamde controlemiddel uit handen te geven. Volgens hem moet je beginnen met een afgebakende piste als je je niet veilig voelt en als dat goed gaat kan je eens een wandeling gaan maken met een ander rustig paard erbij. Uit het artikel blijkt dat de hoofdstellen niet te koop zijn in de ruitersportzaak, maar enkel via het internet.
Bit heeft natuurlijk niet alleen de visie van Dr. Cook weergegeven, maar ook van sprenger en myler, alletwee bittenfabrikanten.
Sprenger heeft net als dr. Cook oog voor de problemen die een bit kan geven en maken een dun dubbelgebroken bit omdat dat niet zo scharniert en prettiger in de mond ligt en daarbij enkel druk zou uitoefenen op zijkanten van de tong van het paard. Bovendien draaien de bitringen van het sprengerbit mee met de beweging van de teugels zodat het bit prettig in de mond zou liggen. De reden dat ze een dun bit maken is omdat er in de paardenmond weinig plaats is en de mond bijna helemaal wordt opgevuld door de tong. Als je dan nog een dik bit in de mond gaat steken gaat de mond openstaan zodat het paard slecht kan ademhalen... Dus maken ze een dun bit zodat de mond gesloten kan blijven.
Myler is het helemaal niet eens met dr Cook. ze zijn niet zo bang dat het bit op zich het paardpijn doet. Monteith (de persoon die de presentatie gaf) zegt dat de bitten paarden geen pijn doen, maar alleen mensen paarden kunnen pijn doen. Volgens myler moet je het bit zien als communicatiemiddel en geen magisch middel om je rijdoel mee te bereiken. Volgens myler moet je bekijken welk bit bij jou en bij je paard past. Het ene paard heeft een korte mond, de ander een lange mond, het ene paard dikke lippen, het andere dunne gevoelige lippen. Zij maken het bit zo dat bij ieder soort paard wel een bit te vinden is.
Dan staat er verder nog een artikel van Dr. Hillary Clayton. Het komt erop neer dat paarden allerlei dingen doen om het bit te ontwijken en een hekel hebben aan druk. Sommige paarden proberen die druk kwijt te raken door hun mond te openen, andere paarden gaan hangen op de hand van de ruiter. De ruiter zegt dan dat het paard sterk is. Maar voor het paard is het een keuze tussen 2 onaangename situaties. Door te gaan hangen op het bit drukt het bit alleen op de tong en knelt het niet tegen het gehemelte. En dan heb je nog paarden die hun tong als een soort kussentje gebruiken tussen het bit en het gehemelte.