Geplaatst 
Zaterdag had ik wedstrijd op Stal Albers te Oudenhoorn, in de Z1 paarden...Mijn voorbereiding was aardig beroerd voor deze wedstrijd... Kendi was namelijk vrijdag geschoren. Nu zal je wel denken, wat maakt dat nou weer uit? Voor Kendi heel veel, aangezien die het scheren meer als een moordaanslag ziet
Het was vrijdag dan ook weer een aardig drama (verdoofd, praam, enz) en de scheerders zijn even zoet met haar geweest. Maar goed, de puppyvacht is er nu tenminste af en nu blijft ze niet meer zo vervelend lang nat. Maar de ervaring van vorig jaar is dat Kendi nog een week boos, gestressed en nogal over de rode is na het scheren, en ik had de volgende dag natuurlijk weer een wedstrijd gepland staan 
Ik verwachtte dus absoluut niets vandaag. We gingen weer gezellig proefje rijden, op mijn (bijna) thuishaven. We hoeven toch nog niet alles uit de kast te trekken...Kendi kijkt me die ochtend met invlechten bijna niet aan, is ronduit sacherijnig en heeft vandaag standaard haar oren in haar nek liggen. Het is duidelijk dat mevrouw zwaar beledigd is
Ik negeer het, word vooral niet boos als ze me bijna bijt met aansingelen en negeer haar gedrag. Als ik er op in ga, dan word het alleen maar erger, daar ken ik Kendi lang genoeg voor. Als mijn moeder de trailer voor de stal rijd, gaan voor het eerst vandaag de oortjes naar voren. "Wat? Gaan we weg? Joepie!", lijkt haar koppie bijna te zeggen, als we naar de trailer lopen. Inladen en naar Stal Albers, we zien wel wat er van komt...Met losrijden op Albers zit Kendi echt van haar start tot haar neus vast. Ik galoppeer veel, spring wissels (om haar rug los te werken) en rij veel werkpirouettes (voor de stelling en buiging om mijn been) Voor ik mag losrijden in de bak voelt ze al een stuk beter, maar nog niet op haar oude niveautje.
Als ik van de koude buitenbak (er stond een behoorlijke bries) de warme binnenbak inrij, is Kendi net een pudding. Ze zakt helemaal in elkaar, de verzameling is ver te zoeken, en ik moet tot mijn spijt mijn stang iets strakker houden om het beeld van nageeflijkheid nog een beetje mooi te houden (dit nogal tegen mijn principes in) Mijn benen en armen beginnen al snel een eigen leven te lijden als ik er echt alles aan moet doen om Kendi aan de gang te houden. We maken geen fouten in de proef, maar guttegut... wat een baggerproef zeg!
Tussen de proeven door rij ik hele korte felle overgangen. Stap - galop - draf - halt - galop, en zo de hele tijd door. Maar buiten loopt ze lekker, ze loopt echt fijn! Als ik de binnenbak inrij voel ik het zelfde gebeuren, maar ik krik haar snel op en jaag haar in de hoeken wat op, zodat ze actief blijft. Door mijn felheid gaat de proef wat gehaaster en komen er wat fouten. Er kwam ook niet echt meer verzameling in de proef, maar meer snelheid, en dat is nou juist niet de bedoeling. Kortom, ook mijn tweede proef is bagger
Maarja, ik heb van te voren gezegd dat ik niet boos ging worden, dus dat heb ik ook niet gedaan. Ik ging in de kantine zitten, wachtend op mijn punten. Na mijn verwachting stond Suus twee keer op om de 1e prijs op te halen, maar die meid rijd ook zo goed
Als ik mijn punten krijg, val ik bijna van mijn stoel. Met een verwachting van 160 punten per proef krijg ik een cadeautje van de jury: 184 en 179!! Die laatste proef kan me weinig bommen, want ineens realiseer ik me dat ik mijn 10e punt heb binnenbehaald!! Kendi en ik zijn ineens Z2 startgerechtigd!! 
Als ik eerlijk ben, verdiende ik de punten niet. Maar meestal is het andersom, dan verdien je ze wel en krijg je ze niet, toch 
? Ik ben echt zo ontzettend trots op mijn meisje
Mijn kleine springpaardje mag Z2. Even flitst Junioren en andere dingen door mijn hoofd, wat is het allemaal dichtbij dan! Te bedenken dat in een tijd terug er van ons als combinaties gezegd werd, dat we de L niet eens zouden uitkomen! We hebben het tegendeel allang bewezen, en tot nu toe word het alleen maar beter 
Dat was hem weer
Groetjes Kate
) 
