Nou ze liep daar de sterren van de hemel dus niks aan de hand. Nou toen gingen we naar buiten. En daar naaide ze eruit over het hele veld
Ik bang natuurlijk want je angst komt toch op 1 of andere manier naar boven. Ik toch maar op aandringen weer verder gereden. En toen deed ze het weer. En zijwaarts dat ze ging. Ik mijn benen erbij en buitenhand. Toen ging ze wel weer goed maar met mij niet. Ik ging eraf (wat stom is).En huilen natuurlijk. Ik wou er nooit meer op en het hoefde niet meer. Nou wilma iemand anders van de club erop gezet (die daar toevallig was).
Toen heeft marita haar losgereden en toen kwam er toch die tijd dat ik mijn proef moest rijden.
. Ik wou niet. Maar ik moest toch. Ik toch erop. Ik had mijn proef dus buiten mededeling gereden want iemand anders had haar losgereden. Dus ik heel voorzichtig gereden. En dat ging super. Ik was toch echt blij dat ik het wel heb gedaan. Maar ik vond het echt poedersuiker dat ik zo bang werd. Terwijl zij alleen zo vrolijk en heet was. Ik vind dat nog steeds heel moeilijk. Ik wou dat ik over mijn angst heen was. Ik hoop dat de binnen wedstrijden beter gaan. Ik moet 16 oktober weer.
Maar ik heb haar nu weer heel de week gereden en dan is er niks aan de hand. Ze peerd hem nog wel eens maar dan vang ik haar op ( ik rijd wel binnen dus dat schilt heel veel voor mijn gevoel).
Maar ik hoop echt dat die angst gevoelens weg gaan.
Heeft iemand dit nog meer meegemaakt. Dat je met volle trots op concours gaat en je komt brullend van je paard af. En hoe heb je dat opgelost.
Dit moest ik even van mijn afschrijven.
en ik weet dus idd dat Hester vroeger nooit zo deed, overigens ook niet bij de amazone daarna
Ik heb het zelf ook meegemaakt (niet op wedstrijd, gewoon thuis) en daarbij kwam het toch door mijn angst dat het paard zo raar ging doen.
