Geplaatst Ik heb een heel leuk bijrijdpaard, Bolero, waar ik vaak buitenritjes mee maak. Dat vindt hij echt het aller leukste om te doen. Enige probleem is dat hij open vlaktes heel spannend vindt. Maar wanneer er een mens aan de andere kant van de vlakte loopt, en dus een klein stipje is geworden, vindt hij het pas echt DOODeng.
Stil staan, hoofd 3 meter omhoog en helemaal gespannen. Af en toe komt er een bizar harde bries/knor uit en wanneer er eindelijk weer beweging in komt wil hij het liefste weggalopperen. Meestal ga ik er naast lopen (wordt hij meestal iets zekerder van dan wanneer ik er op blijf zitten) en dan gaat hij bijna een soort piafferen.
Het hoeft niet eens bij een geheel kale vlakte te zijn. Hier in de buurt is de Eng, een stuk met weilandjes en dorpstuintjes enz. Daar heb je ook een redelijk breed zichtveld en daar lopen vind hij wel redelijk spannend maar hij doet niet enorm angstig. Maar wanneer hij dan in de verte een mens ziet fietsen of lopen is het weer pure paniek. Het rare is wel dat hij daar bijvoorbeeld wapperende plastic zeilen in dorpstuintjes totaal niet eng vindt.
Mensen in de verte op bospaadjes is ook even alert kijken, soms kort stilstaan, maar daarna loopt hij wel weer prima rustig door. Hij is sowieso veel zelfverzekerder en kalmer in het dichte bos.
De combinatie van open zichtveld + mensen in de verte is dus zo lastig. Ontspanningsoefeningen die ik met grondwerk doe werken totaal niet. Als ik zijn hoofd omlaag vraag, doet hij dat wel braaf maar gooit hij hem in een miliseconde weer omhoog alsof hij Bo airlines is.
Buiging in zijn lichaam vragen zit er al helemaal niet in, dat hele lichaam wordt een blok beton.Hier gingen mensen aan de andere kant van het veld bij de bomen heen en weer lopen (geen idee waarom, waren vast verdwaald) dus ik kon zo'n 10 minuten met hem blijven staan. Deze foto snel gemaakt toen hij iets leek te ontspannen (en toen we verder konden lopen zag hij weer een ander mens aan de andere rand van het veld en begon het hele gedoe opnieuw).
Ik weet niet zo goed hoe ik hem hier mee kan helpen. Hij ziet er stoer uit maar is echt een schijtluis
. Hij lijkt totaal niet te snappen dat het gewoon mensen zijn (hij vindt mensen super gezellig juist) en ik kan ook niet even rustig er naartoe stappen om hem dat te laten zien. Dat is namelijk normaal een aanpak die ik gebruik wanneer hij objecten eng vindt.Enige dingen die ik nu kan bedenken is om iemand mijn eigen bomproof ponytje mee laat nemen tijdens wandelen/rijden en dat die dan het goede voorbeeld kan geven. Ze staan bij elkaar en zijn ook vriendjes. Of iemand die ik ken rond het veld te laten lopen en dan naar mij en Bo, zodat hij snapt dat het 'stipje in de verte' een mens is.
Heeft iemand hier ook ervaring mee? Of tips?
) Vanuit de gedachte van een vluchtdier kan alles wat beweegt en niet duidelijk zichtbaar is, een roofdier zijn. Dus ik snap hun gedachte wel. Ik probeer wel dan heel duidelijk te zijn naar ze, ik geef alle hulpen heel duidelijk, ondersteund met stem. De bedoeling van mij is dan dat er geen twijfel over is dat ik de leider ben, en dat als ik zeg dat ze er door kunnen lopen dat dat ook echt veilig is voor ze. Ze blijven dan wel alert maar doen het toch wel braaf. 
).
(er is 1 looppad dwars door het veld gemaakt door wandelaars) Gelukkig reageerde Bo daar niet heel erg op, maar ik vond het niet zo sociaal. Ook omdat die persoon echt wel had kunnen zien dat Bo onrustig werd van haar pony. Maar oke, uiteindelijk toch goed kunnen afsluiten.