Wat is de paardenwereld toch een klein wereldje soms, als je op zoek bent naar een wandelmaatje. Opeens besef je dat vrijwel iedereen problemen heeft met hun paard op buitenrit, en diegenen die wel willen en die normale paarden hebben, die zitten mijlenver

Ik ben al een tijdje bezig met mijn verzorgpaard (Tiroler haflingermerrie als ik het me goed herinner) te helpen haar conditie op te krikken. Ze stond al een jaar of twee drie op een groot weiland, zich vol te proppen en als resultaat een zeer dikke haf te worden. De eigenaar vindt het fantastisch dat er weer iemand met haar bezig is, en kijkt nog steeds met grote ogen op wanneer ik op haar met enkel een touwhalstertje de bossen in trek. Ze moest praktisch alles terug opnieuw leren, maar dat heeft fantastisch uitgepakt want ik heb haar volledig naar mijn hand kunnen zetten. Reageert op aanspannen van je onderbenen, heel lichte druk en waar eerst geen stuur aan zat, hoef je nu je teugel op te tillen en daar draait ze al. Ik ben ongelofelijk trots op haar en heb ook enorm veel van haar geleerd, omdat ik nog nooit een paard echt zelf heb kunnen "beleren" als het ware. De angst voor plasjes ingaan is ook al geweken - nu vindt ze het een spelletje. Mevrouw is niet bepaald het normaalste paard op aard. Ze speelt echt de stofzuiger, en ze doet dit graag (neus naar beneden, in het zand steken en zo doorlopen, een neusspoor achterlatend) in plasjes en mul zand. Niet te vergeten dat ze dan ook nog eens in het water begint te wroeten met haar voorbenen. Resultaat? Een lopende bruine blob waaronder een paard schuilgaat. Ik moet echt mijn lach inhouden als ik mensen passeer na een modderplas, want die blikken zijn geld waard. Dan zit ze serieus tot haast aan haar ogen in de modder. Je kan je je wel inbeelden hoeveel schoonmaakwerk ik heb na een plassenrit

Nog geen foto van haar als moddermonster, aangezien ik er dan op zit en niet naast (ik zou er ook mooi uitzien, wauw ) Maar wel van haar vooruitgang qua gewicht tot nu toe. Voor de geïnteresseerden -


Conclusie - hoewel ik al een tijdje bezig ben met solo ritjes, zou ik ook graag een wandelmaatje vinden. Alleen bossen verkennen is plezant, maar na een tijdje wil je al dat leuks ook eens aan een ander laten zien. Ik ben al op pad geweest met nerveuze paarden, maar Lana is echt door zowat niks van haar stuk te brengen. Een gezamelijk galopje? Niets aan. Partner die even de controle verliest en door de bladeren sjeest? Lana blijft staan en kijkt het paard in kwestie een beetje aan van "Ben jij nu dom ofzo?" Dus als je paard niet gerust is op wandeling en rustiger wordt van relaxte paarden - ideaal.

Dit zou in de omgeving zijn van Bertem/Meerbeek/Veltem, rond het grevensbos, 't vossenhol en bertembos. Dit is wel in hartje België, dus Noord-Holland gaat misschien wat moeilijk zijn