Geplaatst Ik had ergens anders ook al een forum geopend maar die was een beetje onoverzichtelijk dus bij deze even opnieuw.
Ik ben opzoek naar Bontje. Een merrie van 9 jaar met een schofthoogte van (ongeveer) 1.48.
Ze is (hoe verrassend) bont en heeft een bles met boven in een soort hapje eruit. Ze heeft een spierziekte waardoor ze niet erg soepel is en een beetje stijf loopt. Wellicht is dat nu alweer een stuk verbeterd. Ze is van zichzelf heel slank. Ze heeft het springen nooit goed aangeleerd gekregen en daarom kan ze dat soms nogal spannend vinden.
Bontje komt van PSC de Veerkracht uit Heumen (Gelderland). Daar heeft ze een aantal jaar gestaan, ik weet niet precies hoe veel. 29 oktober 2011 ben ik begonnen met haar te rijden. Ik was vanaf het eerste moment al verkocht, en mocht ook direct vast op haar rijden. Ik heb echt super tijden met haar beleeft, ups en downs gehad maar het kwam altijd weer goed. Ik heb echt heel veel van haar geleerd, en ze was echt mijn maatje.. Sommige mensen zullen denken ‘het was maar een manege pony’ maar voor mij voelde het echt niet zo.. Ze voelde echt als een soort beste vriendin en ik heb jaren gedacht dat ik voor altijd bij haar zou zijn.
Ze heeft echt een heel lief karakter en zou je nooit met opzet pijn doen en ik heb nooit kunnen bedenken dat ze weg moest van de manege om haar gedrag.. Begin 2014 begon ze een beetje kuren te krijgen. Ze werd wat drukker en vond het leuk om ineens te gaan rennen waardoor er vaak kinderen af vielen. Ik vond dat natuurlijk ook niet leuk, maar ik heb altijd gedacht en er in geloof dat het wel weer over zou gaan. Veel kinderen vonden haar ‘eng’ en wouden niet meer op haar rijden. Ik deed dat nog wel, want bij mij was ze over het algemeen nog best braaf. Mijn moeder zei soms dat ik er maar eens rekening mee moest gaan houden dat het zou kunnen dat ze Bontje niet meer wouden hebben. Ik heb haar altijd een beetje uitgelachen, want ik kom me gewoon niet voorstellen dat dat zou gebeuren. 17 maart 2014 ging de telefoon, mijn moeder nam op en ik zag aan haar gezicht al dat het mis was. Bontje was verkocht. Mijn wereld stortten echt in.. Ik heb nooit afscheid van haar kunnen nemen en heb haar na het telefoontje ook nooit meer gezien.. Dat doet echt pijn.
Het is nu bijna een half jaar geleden en ik heb nog steeds geen spoor van haar gevonden. Het enige wat ik weet is dat ze in het land van maas en waal zou staan. Ik hoop via deze (zoveelste) manier om haar te vinden. Ik heb er echt alles voor over om haar nog een keer te kunnen zien en echt afscheid te nemen..
Bedankt als je dit bericht helemaal hebt gelezen ,
Loes
Voor meer foto's graag even PB'en.
