Alvast sorry voor het lange verhaal. Bedankt als jullie toch willen lezen!

Ik twijfel / zit te denken over iets...
Mijn merrie is enkele dagen geleden 20 jaar geworden. Ze staat 100 km verderop op een pensionstal waar ze uitstekend verzorgd wordt. Hier staat ze samen met haar beste vriend, het paard van m'n moeder.
Toen ik 3 jaar geleden verhuisde naar de stad waar ik nu woon, is ze mee verhuisd. Het rijden met haar ging de laatste jaren echter nooit lekker en ik vond ook nooit een pensionstal waar ik echt 100 % tevreden van was (zowel voor haar als voor mij).
Dus na een hele tijd heb ik haar terug naar m'n moeder gebracht. M'n moeder heeft het zelf erg druk, dus het enige wat mijn paard nog doet sindsdien, is grazen, eten en slapen
overdag enkele uurtjes op de wei, voor de rest op stal. Voor mij was dit lang een goede situatie, want m'n paard was gelukkig en ik had intussen wat meer tijd voor werken/studeren/huishouden/honden/... noem maar op. Echter, nu begin ik haar ergens toch te missen. Bovendien vraag ik mij af of ik geen spijt zal hebben, dat ze binnen enkele jaren op een dag gewoon dood in de wei zal liggen en ik haar niet eens meer gezien zal hebben. En dat terwijl ze toch alweer 10 jaar in mijn leven is en we samen al heel wat watertjes hebben doorzwommen.
Soms fantaseer ik er dus over om haar weer naar hier te halen, een leuke wei te zoeken waar ook een buitenbak is, en samen met haar te gaan grondwerken en nog een leuke tijd te hebben. Ik was altijd zo zwart-wit: zij was mijn rijpaard, en als het rijden dan niet meer gaat, zijn we klaar (sorry hiervoor, ik heb intussen al een hele andere mening gekregen!) maar nu wil ik haar dus van een andere kant leren kennen.
Het enige wat mij tegenhoudt, is haar gelukkige leven waar ze nu staat. Ze is echt 100% ontspannen, blij, gezond,... noem maar op. En bovendien onafscheidelijk van haar maatje, die nooit mee zal kunnen verhuizen met haar. Is het dan wel de moeite, om voor mijn eigen gevoelens haar weer een hele verhuis aan te doen? Ze is helaas al vaak moeten verhuizen en ze heeft zich nooit zo goed gevoeld als nu.
Kleine kanttekening: zoals gezegd staat ze maar een paar uurtjes per dag op de wei, laat ons zeggen gemiddeld 5 à 6 uur. Ik vind dit zelf veel te weinig. Hoewel ze hier zelf niet zoveel problemen mee heeft (ze heeft dit liever dan 24/7 in een kudde leven, daar werd ze letterlijk ziek en ongelukkig van), lijkt het me toch een pluspunt voor haar om meer weidegang te krijgen in de toekomst. Maar nogmaals: ze is echt gelukkig nu en ik wil het voor haar niet verpesten
Wat zouden jullie doen?
.
) En dat gaat super. Ze werd meteen knetterhengstig natuurlijk, toen ze mijn knappe ruin zag. Hiervoor stond ze met 2 merries, voor één daarvan was ze een beetje bang. Voor mijn ruin was ze in het begin ook op haar hoede maar het gaat supergoed. Aan mij is ze ook al voor een groot deel gewend.