Naar aanleiding van mijn vorig topic : connectie verbroken, paard sluit zich af?
http://www.bokt.nl/forums/viewtopic.php?f=119&t=1762346&start=25
ben ik eens gaan stil staan over hoe mijn paard zich voelt naast het ziek zijn. Ik kwam tot een paar verscheidene conclusies waarvan ik dus niet meer goed weet wat ik ermee moet doen. Om even de situatie voor jullie duidelijk te maken zal ik deze kort toelichten.
Ik heb mijn paard nu reeds 1,5 jaar. Ik stond eerst op een boerderij waarbij de regeling als volgt was. Paard stond altijd met een maatje in een vaste weide in de zomer 24/7. In de winter staan alle paarden op stal. Paarden werden opgezadeld binnen en daar stond ook een kast met mijn spullen erin. Er zat altijd een vaste routine in onze handelingen. Paard wist waar zijn weide was, waar zijn stal was en waar de buitenpiste was. Mijn paard was hier heel erg rustig omdat volgens mij voor hem ook alles duidelijk was. Hij wist op voorhand als ik een bepaalde route volgde waar we naar toe gingen. Ik denk dat dit hem zekerheid gaf en rust.
Omdat mijn paard een luchtzuiger is zijn we in de winter verhuist, ik sta nu op deze stalling met mijn paard. Deze staling is van mijn lesgever. De paarden staan hier het heel jaar door 24/7 buiten met een schuilhok. In de zomer zal hij samen kunnen staan met zijn maatje, nu zijn ze gescheiden zodat ze elk hun eigen paddock hebben met een draad er tussen.
Om naar de piste te stappen moeten wij eerst een stuk over straat. De stalling ligt ergens tussen een woonwijk. De afstand heb ik helemaal geen problemen mee, is ook niet zo ver stappen. Als we aankomen bij de piste, is er een weide net voor de piste en een plaats waar je je paard kunt opzadelen. Daarnaast liggen nog twee weides waar er af en toe paarden of een shetlander staan.
Mijn paard was er de eerste winter enorm zenuwachtig en nerveus. Ik ben er toen met regelmaat afgevallen en ben begonnen met grondwerk te doen. We hebben heel wat obstakels overwonnen en het vertrouwen is gegroeid. Nu we hier terug staan is hij een pak rustiger, maar hij heeft niet dezelfde rust als op stalling 1 (boerderij). Zijn luchtzuigen daarin tegen is al een pak verbeterd dan gewoon op stal staan.
Om een voorbeeld te geven van die rust: als we op stalling 1 (boerderij) op het erf waren, was er een grasplein net naast de stallen. Ik liet hem daar vaak grazen om gewoon bij hem te zijn en hem eens buiten de stal te laten. Ik had zoveel vertrouwen in hem dat ik gewoon mijn touw over zijn schoft legde en hem liet grazen. Als hij schrok dan kwam hij ook achter mij staan of keek hij naar mij. Ik zadelde hem ook op met een open stal, hij ging nooit uit zijn stal gaan zonder dat ik dat zei. Er mocht vanalles gebeurend rond ons, hij schrok maar licht. Tractor, auto's, paarden die zelf schrikken, tenten vormden geen probleem.
Nu zit ik met de volgende vragen. Is het door mij dat mijn paard zich minder zeker voelt? Omdat ik minder routine heb? Zou dit ook kunnen komen door de omgeving? Omdat op de boerderij alles op één erf was en dit nu niet het geval is. Want als ik richting de piste stap wil dit soms zeggen dat we op wandeling gaan, wil dit soms werken zeggen, wil dit soms gewoon in de weide naast de piste staan, enz. Opzadelen is een probleem geworden en hiervoor had hij geen enkel probleem met opzadelen. Mijn paard is denk ik ook groot gebracht in een dergelijke setting als de boerderij, vandaar de onzekerheid?
Hoe kan ik dit oplossen? Moet ik meer leider worden? Moet ik meer routine maken? Meer grondwerk doen? Zou ik eventueel moeten verhuizen?
Zijn er nog mensen onder jullie die zo'n verandering of zaken lezen in hun paard? Wat hebben jullie gedaan om dit op te lossen? Hebben jullie dan toch besloten om te verhuizen? Hoe hebben jullie dan de nieuwe stalling geselecteerd?
Bedankt om dit alvast te lezen en voor je tijd

