Geplaatst Ik zou heel graag even mijn verhaal kwijt willen.
Ik heb een vijfjarige arabier die nu ongeveer een jaar is ingereden.
Eerst stond zei op een pensionstal een kwartiertje van mijn huis vandaan. Het ging niet erg goed met haar, telkens bokken in galop steigeren en wegrennen op buitenrit terwijl ze dit eigenlijk het eerste half jaar dat ik haar had nooit deed.
Op die pensionstal had ik niet zo veel schik meer en besloot een andere plek voor haar te zoek met de hoop dat alles weer een beetje beter ging. Ik kwam uit bij een vriendin van mij. Zij woont bij mij om de hoek en had zelf ook twee paarden. Zij had nog een box over en zag het wel zitten dat ik mijn paard bij haar stalde. Ik vond dat natuurlijk een geweldig plan, want nou ja zeg nou zelf wie wil zn viervoeter nou niet het liefst zo dicht mogelijk bij zijn huis? Na alles geregeld te hebben, hebben we een datum gepland om mn arabiertje over te huizen. Zo gezegd , zo gedaan. Die zaterdagmiddag liep ik met mijn pony aan de hand ( is maar twintig minuutjes lopen van pensionstal naar vriendin) naar zn nieuwe stal toe. Eerst hebben we de paardjes samen in de wei gedaan, wat allemaal goed ging. Daarna lekker op stal gezet. Na een dag of vijf begon ik weer te rijden. Dit ging super, ze leerde veel en had het goed naar haar zin. Je zag het plezier weer in haar ogen. We gingen weer op buitenrit en lekker crossen in de wei. Tot dat die ene dag, na een paar maanden. Haar humeur sloeg om, ze ging opeens bijten met aansingelen, bokken in galop, overal van schrikken en steigeren als ik het hoofdstel uit deed. Ik vond dit zo apart, met het hoofdstel in doen had ze geen problemen, maar met uit doen dook ze helemaal in elkaar van de angst, kreeg rode ogen en kwam omhoog. Ik probeerde mezelf wijs te maken dat het allemaal wel weer goed kwam, todat vorige week donderdag aan brak. Ik probeerde haar hoofdstel uit te doen en ze kwam zoals gewoonlijk weer omhoog, maar nu zo hoog dat ze omkieperde ( ik doe trouwens tegenwoordig het hoofdstel uit in de paddock zodat ze in de stal haar hoofd niet kan stoten). Het arme beestje lag dus op de grond en stond onmiddelijk weer op. Ze keek me een beetje stom aan, zo van ; Wat heb ik nou weer gedaan?
Ik heb haar rustig terug gezet in haar stal en ben naar huis gegaan. Gelukkig heeft ze zich nergens pijn gedaan. Maar ik kom nu op de conclusie dat ik weer terug bij af ben aangezien het bokken onder het rijden, schrikken van alles waar ze eerst niet bang voor was en het chagrijnig doen met aansingelen. Alleen het steigeren met het hoofdstel uitdoen is een nieuwe streek. Mijn vraag aan jullie is nu dus, waar heb ik mee te maken? Zijn dit gewoon merriekwaaltjes of is het meer dan dat? Veel respect voor de mensen die dit verhaal helemaal gelezen hebben en ik hoop dat jullie raad weten.Bedankt.
