Hoi allemaal,

Gisteren wou ik voor de tweede keer in de piste rijden, er waren veel paarden dit keer rond de piste ik was hier blij mee want ik heb de indruk dat mijn paard toch veel kalmer is met andere paarden in de buurt. Het ging allemaal goed van de wei stappen naar de piste langs de baan, even in een kleine weide gezet naast de piste zodat hij lekker kon grazen terwijl ik wachtte tot er een vriendin kwam, we gingen samen rijden.

Maar dan begon het, ik moest hem vastbinden, hij heeft zich eens los getrokken omdat hij geschrokken was en doet dit nu nog steeds. Ik heb hier twee lessen voor genomen om hiermee om te gaan zodat ik weet hoe ik moet reageren, maar toch ik word er onozel van, steigeren en doen.

Dus ik bond hem opnieuw vast al snel stond hij te trippelen en ja hoor opnieuw de lucht in...mijn lesgever was in de buurt en begeleide me toen op dat moment. We hebben hem aan en andere paal vast gemaakt, maar los enkel de touw er eens rond gelegd. Al gauw kwam hetzelfde gedrag terug, trippelen en opnieuw klaar om in de lucht te gaan. Toen riep ik mijn vriendin, ik was het beu en wist niet meer wat ik nog moest doen. Zij probeerde het en hield hem gewoon in de gaten als hij naar voor ging hield ze hem simpel tegen door haar hand op zijn borst te leggen. Ze deed door alsof er niks aan de hand was, uiteindelijk is het me dan gelukt om een vrij ontspannen paard te poesten en op te zadelen. Ik werd terug was rustiger, maar het gevoel van deze zenuwen bleef me maar bij zitten.

Opgezadel naar de piste, ik stap nog altijd een paar rondjes in de piste om dan langzaam aan te singelen (hij heeft geen singelvrees, maar vind dit aangenaam om het op deze manier te doen), hij had vandaag ook een borsttuig aan voor de eerste keer maar dat vormde geen probleem.

Na vele rondjes stappen en een paar leidoefeningen er eindelijk op gedurft, hij was braaf maar heel erg vooruit. Net zoals ik mij voelde, ik probeerde nochtans om mijn lijf te ontspannen diep in en uit te adem rond me te kijken en afleiding zoeken. Maar ik voelde in zijn lijf en mijn lijf dat het op uitbarsten stond. Ik wilde niet opgeven omdat ik het al eens heb doorgemaakt toen ik slecht gevallen was, het was gewoon weer even die grens overschrijden.

Hij wilde steeds harder lopen, ik dacht van ok hij heeft nu enkele rondjes gestapt zowel naast als terwijl ik er op zat dus konden we even draven. Maar dit was opnieuw heel snel draven niet zijn traag drafje van anders. Ik probeerde hem wat op te houden en als hij echt te snel ging terug naar stap te gaan en zo hem wat moe te maken als hij telkens te snel wilde gaan. Dit ging zo een tijdje door, beetje disscucieren maar goed dat doet iedereen wel eens? Ondanks ik zo nerveus was en hij ook deed hij toch erg zijn best. Ik weet dat er helemaal niks slechts in hem zit maar ik kon maar niet vatten waarom was ik zo zenuwachtig? waarom kon ik het niet van me afzetten? Hij is dan wel geschrokken en galoppeerde dan even weg maar de piste is niet groot en het was niet zo erg, gewoon even goed schrikken.

Zijn er nog mensen die dan plots zo nerveus worden? ik had wel afleiding van mijn vriendin en kon dan naar het einde toe ook een heel klein beetje ontspannen maar dit lukte echt heel moeilijk. Normaal kan ik het zo langzaam van me afzetten maar dit keer lukte het echt niet...

Ik ben ook van plan om weer meer te rijden als het weer het toe laat, nu reed ik vrij weinig door het weer heb enkel een buitenbak, ben al 2 keer mee geweest op wandeling, waarvan ik vorige week op mijn kont ben gevallen. Doordat hij gebokt had naar een ander paard dat hem wou inhalen. Ik was op dat moment terug bang geworden maar kon er daarna ook om lachen. Uiteindelijk was het allemaal zo erg nog niet, het doet zeer maar niet zo erg als de eerste keer dat ik echt gevallen ben.

Zijn er nog mensen die zo nerveus kunnen worden? wat doen jullie? zijn er nog andere zaken die ik kan doen om mezelf te kalmeren?