Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-02-13 21:25

Ik ben bang.

Geplaatst door de TopicStarter : 13-02-13 21:25

Ja, ik zit nu echt op een dieptepunt. Het is zelfs zo erg dat ik aan het overwegen ben om te stoppen.
Het begon allemaal een jaar geleden, toen een kennis me had gevraagd als ik geen wedstrijden met zijn ruin wou gaan doen aangezien hij zelf niet meer rijdt. Het leek me wel eens leuk om te proberen, vooral omdat ik wist dat die ruin een heel moeilijk paard was, en voor mij was elk paard een uitdaging. Nou had ik er eens mee gereden, zat er nog geen 10 seconden op of hij ging al meteen de lucht in, toen vond ik dat zelfs nog leuk en grappig. Tot de eerste wedstrijden eraan kwamen, het ging daar alleen maar van kwaad naar erger.
Bij het inrijden ging hij er altijd wel eens vandoor, maar hij stopte gewoon niet. Eén keer was het zelfs zo erg dat 2 andere ruiters me hebben moeten omsingelen om hem stil te krijgen. Ik paste al mijn hulpen toe en ben een heel bekwame ruiter, maar toch ging hij er nog steeds met mij vandoor. Uiteindelijk ben ik gestopt met hem te rijden toen hij met mij over de omheining van het springparcours is gesprongen, ik wilde gewoon mijn eigen leven niet meer riskeren.

Goed, een paar maanden later hebben we een 3-jarige ruin gekocht, echt een schatje al je het mij vraagt. We hebben hem zelf zadelmak gemaakt, alles ging super en ik begon eindelijk mijn vertrouwen terug te krijgen in paarden. Tot we voor het eerst op verplaatsing gingen met hem, ik was rustig aan het instappen tot er een grote fries de piste in kwam, voor ik het wist stond die van mij kaarsrecht omhoog en ging hij erna bokkend verder. Ik heb er een verstuikte enkel en blauwe plekken aan overgehouden. Sindsdien ben ik terug bang voor alles. Als ik erop zit beeld ik me allerlei doemscenario's in, zit ik te rillen en wil ik meestal afstappen. Maar mijn lesgevers verplichten me telkens om erop te blijven, want hij doet helemaal niets verkeerds, ik ben het die zo strest, om niets! En na elke succesvolle les denk ik bij mijn eigen "was het nou echt nodig om zo te stressen? Volgende keer zal dat niet meer gebeuren!" maar de volgende keer zal ik er toch weer al een kip zonder kop opzitten. Mijn stress gaat gewoon niet weg.

Ik weet echt niet wat ik kan doen om dit gevoel kwijt te geraken, want het paardrijden is gewoon niet meer leuk op deze manier. Vroeger zou ik alles durven met een paard, en nu flip ik al als er een zandkorrel verkeerd ligt.
Heeft iemand hier tips voor mij? Misschien iemand die hetzelfde gevoel heeft als mij? Ik begin echt wanhopig te worden..

**Geplaatst**: 13-02-13 21:27

Geplaatst: 13-02-13 21:27

Misschien kun je grondwerk proberen zodat je een betere band met je paard krijgt zodat je m beter vertrouwt? Succes! (:

Laatst bijgewerkt door xxLady op 13-02-13 21:32, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 13-02-13 21:27

Geplaatst: 13-02-13 21:27

Probeer eens te stoppen met paardrijden en terug te gaan naar de basis. Poetsen, wandelen, lekker ravotten met een MAK paard. Laat de jonge wolven even voor wat het is en ga terug naar de basis: je paarden passie. Kijk of je ergens een braaf paard mag verzorgen desnoods op een manege waarop je in een later stadium kan leren opnieuw te rijden met vertrouwen.

**Geplaatst**: 13-02-13 21:35

Geplaatst: 13-02-13 21:35

Het heeft zijn tijd nodig! Als je zoveel meegemaakt hebt met een ander paard en laatst dan met jouw eigen paard, en je bent bang geworden dan kan het lang duren voordat het weer wat slijt.
Blijf rijden, alleen op jouw eigen paard, om daarmee een band te krijgen en vertrouwen te winnen. Alleen met begeleiding gaan rijden. Als jouw instructrices zeggen dat jouw paard niks doet, blijf ook op hen vertrouwen...
Het kan gewoon een tijdje duren totdat je dan ineens weer merkt dat je niet meer zo bang bent...
Ik zou wel alleen op jouw eigen paard rijden, en geen vreemde andere paarden meer. Eerst weer vertrouwen krijgen met jouw eigen paard.
Mijn paard steigerde een keer bij een buitenconcours bij de trailers. Ik ben er achterover vanaf gevallen. Het heeft toch wel een jaar (of 2) geduurd voordat ik met hetzelfde paard weer alleen terug durfde naar de trailers... en dit maar 1x gebeurd in de ruim 8 jaar dat ik haar al rijd.

**Geplaatst**: 13-02-13 21:35

Geplaatst: 13-02-13 21:35

Je moet je NOOIT laten verplichten door een ander om erop te blijven zitten.

Toen ik niet meer op mijn paard durfde heb ik een hele andere instructrice gezocht. Met haar ben ik weer gaan opbouwen. De eerste maanden alleen aan de longeerlijn en pas bij de derde keer (Elke keer een les van 3 kwartier) durfde ik bij veel aandringen één rondje galop... En alleen op de belofte dat we na 1 rondje echt zouden stoppen. En pas na 3 maanden durfde ik (naja, durven, tijdens de les vroeg ik of we misschien toch aan de longe mochten maar helaas

) helemaal los van begin tot eind. En pas na die tijd ben ik ook zelfstandig gaan rijden, met een pionnetje in die bak die haar moest voorstellen, daar reed ik dan omheen

Mijn paard was ook gewoon superbraaf, deed echt geen stap verkeerd. Maar door zijn drakengedrag voor die tijd was ik echt heel bang geworden, dat als hij een stap versnelde, ik meteen vol aan zijn bit hing uit angst dat hij ervandoor ging.

Wat ik hiermee wil zeggen, neem de tijd. Ga niet het snel willen doen, bouw het op, elke keer wat verder (of juist niet!) tot het punt waar jij je veilig bij voelt. Als jij je niet veilig voelt op je paard, begin dan heel laag. Alleen stappen, totdat je denkt dat je wel een drafje durft. En als dat een maand duurt, dan duurt dat een maand. Als dat een jaar duurt, dan duurt dat een jaar.

Eventueel een andere instructrice die er meer begrip voor heeft.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 13-02-13 21:50

Re: Ik ben bang.

Geplaatst door de TopicStarter : 13-02-13 21:50

Ik heb ook het volste vertrouwen in mijn 2 instructeurs, maar ik blijf maar stressen. Ik ben gewoon bang dat hij er met mij vandoor zal gaan zoals dat ander paard en dat ik geen controle meer over hem heb.
Met mijn andere ruin, die 11 jaar is, durf ik ALLES. Ik ga met hem ook vaak zonder zadel en bitloos wandelen, en toch ben ik ook heel vaak van hem gevallen, maar hoe komt het dan dat ik bij de 3-jarige wel bang ben?

**Geplaatst**: 13-02-13 22:17

Re: Ik ben bang.

Geplaatst: 13-02-13 22:17

Denk dat je dat jezelf na moet gaan daar heeft niemand anders weet van, de vraag waarom. Durf je verder wel alles met hem aan de hand?

**Geplaatst**: 13-02-13 22:19

Geplaatst: 13-02-13 22:19

Misschien span je je te veel. Hij merkt het gelijk als jij gespannen bent. Misschien moet je beginnen met dingen die jij en hij leuk vinden. En zo opbouwen, maar zorg er voor dat de spanning uit je lijf is. Een paard merkt het gelijk als jij spand. En begin idd mischien weer aan de longeerlijn.

**Geplaatst**: 13-02-13 22:22

Geplaatst: 13-02-13 22:22

Ik heb ook een periode gehad dat ik niet meer op mijn paard wilde rijden, was flink geschrokken van een val op buitenrit.
Dus ben ik gaan grondwerken, poetsen, vrijheidsdressuur, vanalles. Je hoeft toch geen dingen te doen die je niet leuk vind?

Na een tijdje begon het uiteraard vanzelf weer te kriebelen, en we rijden nu weer heerlijk buiten.

Hier en daar wat zenuwen nog van mijn kant, maar het overheerst niet meer, ik heb iedere keer weer echt zin om te gaan rijden, en daar gaat het om.

**Geplaatst**: 13-02-13 22:31

Geplaatst: 13-02-13 22:31

Heej, oei dit is echt niet fijn. Ik ben zelf soms ook zo'n zenuwpees die alleen maar denkt dat alles verkeerd kan gaan. Wat bij mij vaakt helpt is: Heel diep uitademen, eigenlijk heel veel zuchten de hele tijd. Als ik gestresst ben ga ik heel kort en snel uitademen en diep zuchten is hier het tegenovergestelde van. Ik ga dan ook altijd aan andere dingen denken. Dus aan hoe goed het wel niet gaat en hoe lief ik hem vind. Think positive!
Probeer verder alles wel in jouw comfort zone te zetten (voor een tijdje dan). Ik ben vaak bang als ik op een vreemd paard naar buiten ga of op een paard wat ik niet zo vertrouw. Ik eis dan iemand met me mee die ik vertrouw en dat die ook op een paard zit wat enorm braaf is en gewoon blijft staan als die van mij gaat klooien. Voor jou kan dit betekenen even alleen in de bang en zonder enge grote friezen. Of alleen je instructeur erbij of een ruiter / paard combinatie die jouw paard ook rustiger maakt.

Dan nog iets wat mijn instructrice me eens mee gaf. Als je bang bent dat je paard misbruik gaat maken van je onderzekerheid: Rij geen lange lijnen meer. Dus alles is een volte, of een gebroken lijn, of een bocht, of een slangenvolte, of een overgang of een... you name it. Ik snap dat dat misschien met een 3-jarige niet zo lang mag. Heb zelf geen verstand van net ingereden paarden, maar probeer dus wel echt op zo veel mogelijk manieren dat paard af te leiden dmv overgangen en figuren. Je paard kan onzeker raken van jouw onzekerheid en gaat dan zoeken naar een manier die voor hem de onzekerheid weg neemt. Jij die eraf valt en hem naar stal brengt, haalt bij hem dus onzekerheid weg (want in de stal snapt hij wel wat de bedoeling is). Probeer dus heeeeeel duidelijk de leiding te nemen.

Als dit allemaal echt niet werkt zou je ook misschien een tijdje aan een longeerlijn met hem kunnen rijden. Dat iemand hem gewoon vast houdt en jij wel de been hulpen geeft. Dan kan hij ook niet leip gaan doen om een zweep die zijn kant op komt. En probeer dan eens 'gekke' dingen te doen zoals misschien zonder beugels als alles heel lang goed gaat en dan steeds een stapje verder totdat gewoon zelf los helemaal niet eng meer lijkt.

Oe en nog iets

Ik laat soms hele frisse paarden, waarvan ik weet dat die best wel eens enorm kunnen gaan bokken of steigeren eerst al stoom afblazen. Ik longeer ze dan bijvoorbeeld tot het hoofdje helemaal naar beneden gaat (20 minuten ofzo). Dat zie ik dan als moment van overgave en dat ze rustig zijn en dan durf ik er gewoon normaal op. Je kan misschien ook je paard losgooien en even rare bokkensprongen laten maken.

Ik hoop dat iets hiervan je helpt, anders mag je me ook best pb'en en dan wil ik nog wel verder voor je nadenken wat je kan helpen. Succes!

**Geplaatst**: 13-02-13 22:33

Geplaatst: 13-02-13 22:33

TS: het gaat denk ik niet over het vallen wat je bang maakt, maar over het gevoel van ( geen) controle.
Op het paard wat je voor iemand anders reed heb je meegemaakt hoe eng het is als je op momenten gewoon geen controle meer hebt over je paard en je als het ware maar moet afwachten hoe het afloopt.
Dat maakt bang.
En als dan je jonge paard je dan verrast door te gaan steigeren en er bokkend vandoor te gaan, dan kan het zijn dat je daar ook even een gevoel van "geen controle" hebt gehad. Een jong paard laat zich daarbij natuurlijk niet zo rijden als een meer doorgereden paard.

Je moet dus weer het gevoel van controle herwinnen op je jonge paard, en dat kan een tijdje duren. Dit gaat helaas niet over door veel te grondwerken, maar door gewoon je paard te blijven rijden, hier te zorgen voor succes ervaringen ( dus gewoon lekker basiswerk), om steeds te merken dat je wél in staat bent dit paard te rijden, te merken dat je wél controle hebt. Misschien helpt het je ook als je bijvoorbeeld afspreekt dat je instructeur eerst je paard even rijdt, en dat jij daarna opstapt ( 15 minuten je instructeur, 15 minuten jij). Dan kun je zien wat je paard doet, hoe een ander eventuele problemen oplost én je instructeur voelt wat jij voelt en kan je nóg beter begeleiden in het rijden van je paard.

Verder voorlopig je jonge paard alleen maar even "onder toezicht" rijden; dus het liefst 2 keer in de week een half uur les, en dan bv nog 1 keer dat er iemand ( met verstand van paarden) bij is. Dat geeft vertrouwen, maakt je zekerder. Je moet even deze lastige periode door, maar met goede begeleiding lukt dat écht

( spreekt iemand die ook nav wat vervelende ervaringen even écht heel bang is geweest, maar daar (bijna..ik stap niet meer op gekkenhuizen) volledig van genezen is)

**Geplaatst**: 13-02-13 22:36

Geplaatst: 13-02-13 22:36

Hier nog een schijtlijster, was nooit bang totdat ik op een goede dag op mijn kop in de bak werd geparkeerd door mijn zwarte paard.
Was er al eerder afgevallen en daarna ook nog en ook van mijn fjord wel afgevallen (nou ja, meer met fjord gevallen...) geen angst.
Pobleem bij deze val was dat hij iets deed waar ik niets mee kon, totaal geen controle. (Ben blijkbaar control freak)
Andere keren, vielen we over een hindernis of anderzijds stomme dingen gedaan, nu was het echt out of the blue niet lief van hem...
Wat ik nooit heb kunnen plaatsen, was in een les, instructeur snapte het ook niet helemaal, ben er na val weer op gaan zitten,
maar toen ging hij er op dezelfde manier vandoor, stuurloos en remloos recht op bakhekken af. Toen niet gevallen, maar er af gestapt
en gaan longeren (waar ie ook zo gek als een deur deed en voor hij stout was die dag liep hij zalig!)

Dus heel stom toen bang geworden, durfde er bijkans niet eens meer op door de bak te stappen, terwijl ik niet briljant kan rijden, maar nou ook weer niet zo beroerd rijdt dat ik hem niet zou kunnen rijden en toch... Ik durfde niet, ik bevroor, durfde niet door te vragen etc.

Ben nu eindelijk! (heeft me denk ik dik 2 jaar gekost, weer op de goede weg, maar ben er nog lang niet, vertrouw nog steeds niet op mezelf (want dat is het probleem), paard is braaf zat.) op de goede weg.

Mijn idee is dat als ik er naast aan het werk zou gaan het echt niets doet voor mijn vertrouwen te paard, simpelweg omdat ik dan toch niet in een situatie kom, waarbij ik weer leer vertrouwen op mezelf.
Ondertussen dus dik 2 jaar verder, wat stoute acties van hem verder, waarbij ik hem nu kan controleren
en dat ook weet, en daardoor weer meer durf.
Voor een ieder zal er een andere weg zijn om angst kwijt te raken.
Mijn geluk was (hoe idioot ook) dat ik dus niet meer thuis in de bak durfde te rijden, maar wel op buitenrit durfde (alleen of met anderen), wel op wedstrijd durfde op vreem terein en ook doodleuk ging cross trainen, alleen in de bak thuis.... zat ik bijkans te bibberen op mijn paard en kon er niets meer mee,
tel daar bij op dat hij dat haarfijn aanvoelde, die hark op zijn rug, dan weet je genoeg.

Heb hem nu zelfs voor de wagen lopen, hoezo vertrouwen? Overigens verdient hij dat vertrouwen ook,
want het is een heel fijn paard, alleen toen dus 1 x heel ongelukkig eraf gegaan in stomme omstandigheden, die ik nog steeds niet snap.

Hopelijk krijg jij ook het vertrouwen in je paard weer terug, heeft mij dus heel wat slapeloze nachten gekost en nog....

**Geplaatst**: 13-02-13 22:36

Geplaatst: 13-02-13 22:36

Vragen of je eens iemand zijn paard mag rijden (SUPERMAK!)
Dan stilletjesaan terug naar een moeilijker paard en ondertussen leuke buitenritten maken met begeleiding en poetsen,grondwerk en probeer eens horse agility !
Maakt de band tussen je paard en jezelf groter, en is nog leuk ook!

**Geplaatst**: 13-02-13 22:40

Geplaatst: 13-02-13 22:40

Ik heb hetzelfde gehad, nuja ben nu ook wel nooit een durver geweest en heb altijd brave paarden onder m'n kont gehad.
Nu heb ik mijn KWPN merrie anderhalf jaar en dat was wel andere koek, in het begin en bij het proefrijden echt braaaaaf, en na enkele weken begon ze opeens telkens bij het aanspringen in galop te bokken, en niet even gewoon de achterbenen strekken, nee echt rodeo, hoofd tussen de benen en gewoon GAAN, kreeg je niet gemakkelijk stil.
Had noooooit een bokkend paard meegemaakt, toch niet zo fel, en ik was echt bang voor haar, in de omgang was het echt een schatje deed geen stap verkeerd, maar van zodra ik erop zat kon ik alleen maar denken 'wat zal ze vandaag gaan doen ? ga ik eraf vallen ?'
Meestal kon ik het uitzitten maar ben toen 1x hard van haar af gevallen op wedstrijd en toen ook op spoed beland in het ziekenhuis, zo erg was mijn angst nooit geweest toen.
Daarna nog 1x van haar afgevallen in de les, en zat nog steeds met de schrik, zelf zo erg, dat ik een keer met haar in de piste stond en ik zag dat er iemand anders in de piste reed met een nogal jolig jong paard, ik ben toen wenend en trillend op mijn benen met mijn paard aan de hand uit de bak gestapt omdat ik zo bang was dat ze, door dat jonge paard, ook zou gaan beginnen bokken en jolig doen.

Gewoon een heeeel aantal stappen terug pakken, voor mij was het zo: eerst vertrouwen terug winnen in stap en draf, en galop laten we voor wat het is !
Want in stap en draf is ze echt doodbraaf, van zodra ik begon door te zitten in draf voelde ze al meteen de spanning bij mij, wist ze dat we gingen galloperen en toen was ik de controle al lang kwijt.
Dus daarom ook heeeel veel zitten oefenen op doorzitten en lichtrijden, doorzitten en lichtrijden, tot dat ik meer ontspannen kon zitten tijden het doorzitten, waardoor zij ook geen spanning bij mij voelde en ook de link niet kon leggen van: doorzitten = galloperen.

Probeer dus eerst je lichaam eens helemaal te ontspannen in de gangen waar jij je vertrouwd mee voelt, ookal is het maar in stap, gewoon rustig aan, stap per stap dat vertrouwen weer opbouwen.
Van zodra dat je je in stap goed voelt en je je kan ontspannen, probeer je het in draf, van zodra er spanning is en je je er niet goed bij voelt, ga gewoon weer terug naar stap, en begin pas weer te draven als jij je daar goed bij voelt.

Helaas gaat angst niet in 1,2,3 over, en heeft dit tijd en geduld nodig, het belangrijkste is gewoon om het vertrouwen weer terug te vinden in je paard/het paardrijden.
Desnoods ga je een tijdje met een ervaren, ouder en rustiger paard rijden, die keuze is volledig aan jou.

Met mij en mijn merrie is het helemaal goed gekomen, ik kan beter handelen van zodra ze pittig wordt, in plaats van dicht te klappen en me op te spannen, blijf ik gewoon ontspannen zitten en zet ik mijn been eraan. Het is nu ook al een hele tijd geleden dat ze nog heeft gebokt.
Dit is nu een andere situatie dan die van jou, omdat mijn merrie gewoon echt pittig kon worden dan kon beginnen bokken, zij was echt niet braaf. Terwijl jou paard eigenlijk wel braaf is als jij er gespannen op zit, maar dat je door die 1 keer gewoon het vertrouwen bent kwijt geraakt.

Misschien kan het boek 'Paardrijden zonder angst' je ook wel helpen ? Ik heb dat boek ook aangeschaft en je kan je erdoor wat meer verdiepen in wat angst nu precies is.

De boodschap is gewoon even wat stappen terug zetten, ga naar het 'punt' waar jij een vertrouwd en zelfzeker gevoel hebt, en van daaruit bouw je verder.

Veel succes !

**Geplaatst**: 13-02-13 22:56

Re: Ik ben bang.

Geplaatst: 13-02-13 22:56

Dat is natuurlijk ook angstig, zulke acties van je paard.

Okay, dit is hoe ik het zou aanpakken. Je bent bang dat hij malle dingen doet. Dus, zijn energie moet eraf. Lekker buiten zetten, desnoods een half uur laten werken aan de longe en er dan nog een kwartier op. Als je gaat longeren, dan niet opjagen, maar laten werken. Bijzetten, tempowisselingen, etc. Dan stap je er og een kwartier op. Probeer je te concentreren op het laten werken van je paard, niet op je angst. Je paard is al los, dus je draaft direct aan, desnoods eerst op een volte. Wenden, wenden en nog eens wenden. Zo heb jij je aandacht bij het sturen, en je paard heeft geen kans om te klieren. Overgang terug, eens naar voren. Afstappen als het goed voelt, ook al is dit al na tien minuten.
Zo houdt je je paard in training, werk je zelf niet tegen een fris paard, en bouw je hopelijk weer vertrouwen op. Het enige wat helaas helpt is er weer op gaan. Stap alleen op als het rustig in de bak en omgeving is.

**Geplaatst**: 13-02-13 23:22

Geplaatst: 13-02-13 23:22

Ja daar ben ik het mee eens viennanova. Aan werk zetten die handel. Hij moet helemaal met jou bezig zijn.
Ik rij soms ook een drukte maker. Wat mijn instructrise dan zeg: aan werk zetten niet laten kijken hij moet met jou bezig zijn. En met dingen die je niet leuk vind bedoel ik. Waar je niet bang voor bent

Laatst bijgewerkt door kalliexxxx op 13-02-13 23:31, in het totaal 1 keer bewerkt

**Geplaatst**: 13-02-13 23:31

Geplaatst: 13-02-13 23:31

Urion schreef:
Probeer eens te stoppen met paardrijden en terug te gaan naar de basis. Poetsen, wandelen, lekker ravotten met een MAK paard. Laat de jonge wolven even voor wat het is en ga terug naar de basis: je paarden passie. Kijk of je ergens een braaf paard mag verzorgen desnoods op een manege waarop je in een later stadium kan leren opnieuw te rijden met vertrouwen.

Inderdaad, als het met deze 'basis' dingen goed zit, heb je een betere basis om te gaan rijden. Wat meer zekerheid, vertrouwen. Het zal ook niet zo 123 overgaan, hier gaat wel wat tijd in zitten...

**Geplaatst**: 13-02-13 23:40

Geplaatst: 13-02-13 23:40

kim_dura schreef:
Urion schreef:
Probeer eens te stoppen met paardrijden en terug te gaan naar de basis. Poetsen, wandelen, lekker ravotten met een MAK paard. Laat de jonge wolven even voor wat het is en ga terug naar de basis: je paarden passie. Kijk of je ergens een braaf paard mag verzorgen desnoods op een manege waarop je in een later stadium kan leren opnieuw te rijden met vertrouwen.

Inderdaad, als het met deze 'basis' dingen goed zit, heb je een betere basis om te gaan rijden. Wat meer zekerheid, vertrouwen. Het zal ook niet zo 123 overgaan, hier gaat wel wat tijd in zitten...

Dit had bij die van mij niet gewerkt, die is en was braaf lief en relaxt met rijden, alleen kan die als blaadje aan de boom ineens omkeren.
(overigens is hij ook niet meer zo van de streken, jeugdige is er ook vanaf, nu braafste jongentje van de klas)
Tegenwoordig heb ik daar een antwoord op, toen niet, dat antwoord heb ik rijdend geleerd, op de grond had ik dat nooit geleerd.
Ik reed ondertussen mijn andere paard ook nog gewoon, het was echt het ene paard in die bak en dat paard in die omstandigheden
moest ik mee leren omgaan, dus daar en dan.
"aai" en "wandel" therapie waren in ons geval zinloos, ik moest leren dat ik hem kon rijden en dat heb ik rijdend moeten ondervinden.

**Geplaatst**: 14-02-13 15:08

Re: Ik ben bang.

Geplaatst: 14-02-13 15:08

Ik herken mezelf in dit verhaal, ik wilde op een gegeven moment ook stoppen met rijden. Maar ik heb het niet gedaan en ben weer rustig gaanr rijden. Maar als ik jou was zou ik gewoon vragen aan je ouders of ze een hele makke voor je willen kopen. Of bij iemand anders op een rustig paardje rijden om jezelf vertrouwen terug te winnen

**Geplaatst**: 14-02-13 15:12

Re: Ik ben bang.

Geplaatst: 14-02-13 15:12

hallo,

ik zit in dezelfde situatie als jou...
ik laat mijn rijinstructrice er 2x in de week op rijden..
zodat ze wat sterker wordt en dingen minder moeilijk gaat vinden.
verder rijdt me bijrijdster ook 1x
en ik rijd nu ook 1x in de week..
maar mijn paard gaat bokken en overeind omdat ze het gewoon heel moeilijk vind..
en dat terwijl het beleren zo soepeltjes ging.
Mijn vertrouwen zijn ook weg, week na week gaat het steeds beter

misschien moet je ook iemand gaan zoeken die niet bang is en haar wilt doorrijden voor je.

*of zet een advertentie neer op bokt markt.*
en zijn zat mensen die je willen helpen.

Succes!

**Geplaatst**: 14-02-13 17:02

Geplaatst: 14-02-13 17:02

Hmmm... ik zou als ik jou was sowieso niet iemand anders er oplaten want dan denkt het paard dat hij/zij gewonnen heeft! Dat heb ik zelf namelijk ook een beetje ervaren.
Ik denk het beste wat je kan doen is:
zorg dat je rijd in de buurt met iemand die veel verstand van paarden heeft en een goede instructeur/instructrice.
En als je je dan nog onzeker voelt, doe een stapje terug. en Rijd op een ietsje ouder paard dat jij sowieso kan rijden. daar word je zekerder van. en helpt dit nog niet? ga dan in training bij iemand die en verstand heeft van mensen en van paarden iemand die mens en paard weer dichter bij elkaar brengt!

Heel veel scces dr mee verder!

**Geplaatst**: 14-02-13 18:46

Re: Ik ben bang.

Geplaatst: 14-02-13 18:46

Ik herken mezelf wel enigzins in jou verhaal. Een paar jaar geleden hield ik ook juist van een uitdaging, van een paard dat bokte of wat dan ook. Maakte me niets uit, maar toen ik een paar keer flink gevallen was (3x in 1 week) ging er ook opeens een knopje om en was ik bang voor de braafste paarden. Bij mij heeft vooral geholpen om vaak op een braaf paard te rijden, gewoon op dezelfde. Zodat die je vertrouwen wint, en zo kan je dat dan uitbouwen, door een keer op een ander braaf paard te gaan zitten.
Ik had toen mijn verzorgpaard die ik voor 100% vertrouw, dus ben toen lekker alleen nog maar hem gaan rijden, en later weer met andere paarden.

**Geplaatst**: 14-02-13 20:33

Geplaatst: 14-02-13 20:33

Elianne98 schreef:
Hmmm... ik zou als ik jou was sowieso niet iemand anders er oplaten want dan denkt het paard dat hij/zij gewonnen heeft! Dat heb ik zelf namelijk ook een beetje ervaren.
Ik denk het beste wat je kan doen is:
zorg dat je rijd in de buurt met iemand die veel verstand van paarden heeft en een goede instructeur/instructrice.
En als je je dan nog onzeker voelt, doe een stapje terug. en Rijd op een ietsje ouder paard dat jij sowieso kan rijden. daar word je zekerder van. en helpt dit nog niet? ga dan in training bij iemand die en verstand heeft van mensen en van paarden iemand die mens en paard weer dichter bij elkaar brengt!

Heel veel scces dr mee verder!

Ben ik het niet mee eens, paard denkt echt niet als Jan of Piet hem van stal haalt, ohhh! Vandaag niet de baas! Zo dus die heb ik even lekker tuk!
Die doet dan gewoon zijn werk.
Enigste is dat je dan zelf allicht niet meer vertrouwen krijgt, of jij juist weer wel, omdat je ziet dat het paard geen streken meer uithaalt.
En heel bewust kijken en vragen wat iemand doet, waarom hij het doet, zodat je als je er weer zelf op zit, ook dat kan doen en geen fouten maakt.

Wel goed idee, om in ieder geval op een paard te rijden, hoe braaf ook, gewoon om jezelf weer wat vertouwen te geven.

**Geplaatst**: 15-02-13 14:59

Geplaatst: 15-02-13 14:59

Snollygoster schreef:
Ik heb ook het volste vertrouwen in mijn 2 instructeurs, maar ik blijf maar stressen. Ik ben gewoon bang dat hij er met mij vandoor zal gaan zoals dat ander paard en dat ik geen controle meer over hem heb.
Met mijn andere ruin, die 11 jaar is, durf ik ALLES. Ik ga met hem ook vaak zonder zadel en bitloos wandelen, en toch ben ik ook heel vaak van hem gevallen, maar hoe komt het dan dat ik bij de 3-jarige wel bang ben?

Ik denk dat dat ook ligt aan je band met het paard. Ik heb op een manege gereden, daar was ik op het laatst ook heel erg bang. Dat ik niet durfde op de 'makkelijke' paarden, maar wel op een paard wat altijd bokte in de galop. Maar met dat paard had ik een band, met de andere niet. Ik heb nu weer precies hetzelfde. Rij een paard, maar vaak als hij maar net iets anders voelt (wat door mijn gestress komt) stap ik er ook het liefst weer af.

En ik denk dat je het, zoals al eerder gezegd, rustig moet opbouwen. Eerst aan de longeerlijn en dan nog 10 minuten erop. Ik doe dit ook. Ik ga er ook wel eens meteen op en als ik dan voel dat mijn gevoel gaat veranderen dan stap ik uit en ga ik eraf. Dan heb je het zelf wel goed afgesloten.
Hopelijk heb je er wat aan.

**Geplaatst**: 15-02-13 15:33

Geplaatst: 15-02-13 15:33

Ik zou op een hele oude goedzak stappen, eentje die echt gewoon heel erg rustig is. De wat oudere paarden dus.
Lekker relaxen

Nomineer dit bericht ×