Geplaatst 
Omdat het me toch niet lekker zit en ik er voorheen altijd uitkwam met 'moeilijkere' lessers, wil ik graag jullie ervaringen, tips en tricks en adviezen over een voorval waar ik tóch echt wakker van lig. Dit voorval was een duidelijk voorbeeld van het gevoel wat ik al een tijdje krijg als ik de nieuwe stempel paardenmeisjes etc vergelijk met 'mijn' generatie. Willen sommige lessers wel leren rijden? of sta ik voor piet snot mezelf in het zweet te werken tegenwoordig? Waarom heb ik het gevoel soms écht tegen een muur aan te praten?
Even korte situatie schets:
- Ik ben instructeur op verschillende manege's en sinds kort in vast dienstverband bij 2 daarvan
- Beide bedrijven zijn erg verschillend en het gaat hierom (ik noem) Bedrijf A
- Bedrijf A heeft een 'klant is koning' bedrijfsinsteek.
bijv: * Klant mag inprincipe altijd kiezen op wie ze willen rijden
* Als paard/pony eens (ik noem een voorbeeld) bokt en ruiter er af ligt, mag er een ander van stal gehaald worden.
* Als ik een enkele keer indeel (omdat ik ruiters ook graag eens op een ander paard zie rijden als controle op de vooruitgang) volgt hier altijd even een klein gezeur op. Dit voornamelijk bij de kids, maar ook zeker bij de volwassenen wel eens.
Ik ben zelf een beetje 'van de oude stempel'. Als men wil leren rijden ga ik er vol enthousiasme tegenaan en kunnen ze alles bij mij. Als men alleen een rondje wil hobbelen kan ik met moeite mezelf inhouden om niet te technisch met die ruiters aan de slag te gaan.
Omdat bedrijf A bovengenoemde insteek heeft, heb ik (zeker toen ik daar net begon) het idee dat sommige ruiters écht denken goed te kunnen rijden.
Begrijp me niet verkeerd; ik zal nooit een lesser neerhalen, maar het niveau en de mate van met gevoel rijden is op Bedrijf A zeer laag. Ruiters die vasthouden, totaal geen souplesse in rijden, gestrekte armen en naar beneden geknikte polsen (en niet eens proberen de hand eens gedragen te houden), onderhoudend drijven, het paard in de steek laten door herhaaldelijk teugels zomaar los te gooien tijdens de les, etc etc.. ik denk dat een paar van jullie dit mogelijk herkennen.
Nu had ik een voorval met een lesser wat voor mij de spijker op de kop sloeg;
Ruiter in kwestie (volwassene, zogeheten 'gevorderd' en rijdt altijd op 2 dezelfde paarden) is ontzettend gespannen en vooral bezig met de dingen die om haar heen gebeuren tijdens het rijden. Hierdoor is zij, mijn inziens, in een vicieuze cirkel beland van spanning/angst wat gevoed wordt door de reacties van de paarden waar zij graag op rijdt.
Omdat ik als instructeur (na op verschillende manieren geprobeerd te hebben haar op passende wijze te benaderen) het gevoel krijg geen respons van haar te krijgen, kwamen we op het punt dat het paard inderdaad haar spanning overneemt en aan het lopen gaat.
Ruiter geeft totaal geen gehoor aan mijn adviezen voor dat dat punt bereikt is of op dat moment zelf, waardoor ik het onverantwoord vindt haar op sommige paarden te laten rijden. Helaas zijn dit juist de soort paarden waar de Ruiter zelf graag op rijdt en altijd kiest.
Ik vind dat momenteel geen geschikte paarden voor haar. Normaal kan ik erg goed uit de voeten met deze paarden, maar in combinatie met deze Ruiter, onze verhouding als ruiter-instructeur, gaat dit mijn inziens niet goed.
Nu ben ik van mening dat je als instructeur toch echt je verantwoordelijkheden hebt en je als instructeur toch écht een paard mag toewijzen.
In de praktijk gebeurde er dit:
Ruiter zit op een paard wat soms wat moeite heeft om langs het kantine-raam te lopen. Betreffend paard neemt het tempo dan over en zodra de ruiter hem niet goed leiding geeft/begeleid kan dit zich op ten duur uiten in dat het paard de ruiter niet meer vertrouwd en in de stress raakt en wil vluchten.
Ruiter volgt mijn instructies om daar doorheen te komen niet op, eveneens als mijn andere instructies vanaf het begin van de les en het paard werd steeds loperiger.
Ook toen ik de ruiter vroeg bij mij op de volte te komen en het Kantine-raam even te laten zitten voor wat het was, werd daar geen gehoor aan gegeven en reed de Ruiter steeds doelbewust op het raam af. Dit met dusdanig veel spanning en (mijn inziens) agressiviteit dat het paard onder zijn ruiter vandaan wilde vluchten. Resultaat was dat het paard daarna meerdere malen hard door de Ruiter op de rem werd gezet. Daarbij begint de Ruiter opeens te verkondigen dat ik daar verantwoordelijk voor was.
Ik wilde deze situatie voor zijn; helaas heb ik dus het idee dat de Ruiter totaal geen instructie van mij wilt hebben in het algemeen en voel ik me machteloos.
Omdat ook andere paarden in de les hierop gingen reageren heb ik de Ruiter, mijn inziens noodgedwongen, met zeer dwingende toon instructie gegeven.
Als collega's onder elkaar; je weet wel, op een militaristische wijze de ruiter achter de broek aanzitten en doorpakken.. Dit om negatieve en gevaarlijke situaties voor te zijn, voor zowel de ruiter zelf, het paard en ook de mede-lessers.
Commanderen en proberen als brugman door te dringen had ik dus al eerder bij de Ruiter gedaan; De week daarna kreeg ik van de Ruiter de mededeling dat zij wenst op een andere manier benaderd te worden. Zij meldde mij dit op een dusdanige dominante wijze dat ik haar gevraagd heb of ze mij wel vertrouwd als instructeur en openstaat voor mijn lesgeven. Hierop kreeg ik wederom geen duidelijk antwoord en heeft zij zich erg defensief opgesteld gedurende de les.
Note: ik heb toen ik begon met lesgeven erg veel moeite gehad met mijn leeftijd en voorkomen; zeker volwassen ruiters heb ik in het begin moeten overtuigen van mijn ervaring en kennis. 'Wat moet die jonge griet ons, doorgwinterde ruiters, nou komen vertellen?!' (maar zodra ik begon te smijten met de theorie achter de oefeningen aan het begin van de les was ik er al doorheen vaak..)
Omdat ik wel wil dat Ruiter plezier in het rijden heeft, klant blijft bij bedrijf A en hoop alsnog tot een fijne verstandhouding met haar te komen, heb ik daarna wat milder proberen te zijn. Helaas gaf de Ruiter dus weer geen gehoor aan mijn instructie en weet ik niet wat ik moet doen behalve het indelen op andere paarden. Ik hoopte dat de Ruiter ook de positieve kant van het -tijdelijk- op andere paarden rijden zou inzien. En mijn advies als hulp zou bestempelen.
Feit is dat de Ruiter dusdanig veel aandacht opeist met haar houding, de paarden waar ze zelf op wilt rijden en de situatie waar zij telkens in belandt door niet te luisteren, dat ik vind dat de overige ruiters in de les daar zeer onder leiden. De kwaliteit van mijn lessen gaat daardoor achteruit en dit wil ik natuurlijk absoluut niet.
Om de rust, veiligheid en verdeling van aandacht in de les te waarborgen heb ik dus afgelopen keer haar alvast indegeeld op een makkelijker paard, wat niet snel reageerd op de spanningen van de Ruiter. De Ruiter kwam meteen verhaal halen, en gaf te kennen absoluut niet op dat makkelijkere paard te willen rijden. Ik ben de discussie aangegaan en probeerde er ook een positieve draai aan te geven; Juist dit paard een uitdaging eens, maar anders dan de paarden waarop ze normaal rijdt. Omdat ze erg dominant overkwam en ik de discussie niet wilde laten escaleren heb ik de Ruiter voorgesteld om de helft van de les het makkelijkere paard uit te proberen, mocht de Ruiter het echt niets vinden mocht ze wisselen. (moet toch aan de bedrijfsvoering denken..
) Ruiter reageerde hier dusdanig heftig op door van het gesprek weg te lopen, te roepen dat zij wel klant van de manege is, zelf wilde kiezen op wie ze zou rijden en dat zij dit geen passend voorstel vond en dan liever niet reed. Hierop heb ik nogmaals verteld dat ik als instructeur ook mijn verantwoordelijkheden heb en met oog op plezierig en verantwoord rijden ik haar dus liever niet op zulke paarden meer heb. In ieder geval tot ik respons tijdens mijn lessen van haar krijg en zij geen onnodige spanning meer opbouwt door de wisselwerking van haar eigen spanning en de ietwat vlugge paarden.
Ik was nogal overdonderd van haar heftige reactie (heb zo niet eerder meegemaakt) en had juist het gevoel dat ik open stond voor een middenweg waar wij samen tevreden mee zouden zijn. (of eigenlijk, als ik me niet aan regels moest houden: dan rot je toch gewoon op naar een andere instructeur, niet willen luisteren en leren = geen les van mij)
Ruiter wilde het gesprek niet verder voeren en liep weg. Ik heb haar gevraagd om tóch tot een overeenstemming proberen te komen waarop zij als antwoord gaf dat ik tegen haar schreeuwde. Ik ben van mening dat ik totaal niet mijn stem heb verheft en dat de beschuldiging van schreeuwen echt uit het niets komt vallen. Uiteindelijk is de Ruiter inderdaad niet in de les verschenen.
Nou vind ik dat mijn gezag als instructeur totaal de wind in geslagen is, mede doordat ik zo ontzettend knel zit tussen bedrijfsvoering en eigen mening, mijn positie als instructeur waarbij ik het eigenlijk als normaal acht dat ik sowieso bepaal op wie ruiters mogen rijden.
Herkennen jullie deze nieuwe houding van Ruiters, waarbij de instructeur niet meer wordt gezien of gehoord als kundig, maar gewoon als iemand die voor jan-doedel in de rijbaan staat? Wat zouden jullie doen?
(natuurlijk heb ik dit voorval gemeld bij leiding gevende en er was ook al een bericht van Ruiter binnen, ik ga later deze week om de tafel met werkgever, maar ik vind persoonlijk dat ik mijn best heb gedaan met deze Ruiter.. bah.)
. 
Zijn veel te eigenwijs. Dus die loop ik dan half uitteschelden tijdens de les 
)
