Sinds kort heb ik les met mijn mini van nu een hele ruime 3 jaar, ik vond het tijd om serieus aan het werk te gaan en besloot hier niet alleen in verder te gaan.
Degene van wie ik les krijg spreekt me heel erg aan en werkt tot op bepaalde hoogte zoals ook ik graag met mijn dier om ga.
In de eerste instantie had ik de instructrice ingeschakeld om mij en mijn paard uitleg te gaan geven over het longeren, na een langdurig gesprek en wat observatie de eerste les maakte ze me duidelijk dat onze rangorde niet geheel is zoals het behoord te zijn
Dit ging voornamelijk om dingetjes zoals mij mee trekken als we stil staan om een sprietje gras te pikken, ik die aan de kant gaat als hij er aan komt tijdens zijn wandeling naar gras, hij let ook niet zo goed op waar mijn voeten zijn. In mijn ogen dus eigenlijk hele kleine dingetjes waar ik geen last van heb.Dit nam ik van harte aan en we zijn begonnen met oefeningen om dit op de rails te krijgen, opzich vind ik de redenatie heel logisch want zonder een goede basis kan het gevaarlijk worden om aan bepaalde dingen te beginnen.
De oefening die we nu doen en leren is vast heel goed maar het voelt op de een of andere manier niet heel lekker.. Ik heb veel ervaring met het trainen van honden en ben op dit vlak ook zeer bekwaam, vrij snel heb ik door wat zowel voor mij als voor de hond werkt en vanaf dat punt verloopt het ook soepel. Ookal is het trainen van een paard nog heel nieuw voor me mijn eigen verzonnen aanpak tot nu toe met mijn eigen paardje (hij is in mijn bezit vanaf zijn 1e levensjaar) bevalt mij goed en volgens mij hem ook. Ik ben zeker van mijn zaak als ik met hem bezig ben en ik ben van mening dat dit erg belangrijk is tijdens een training, zowel bij een paard als een hond. Terwijl ik dat met deze manier van training niet heb, ik weet zeker dat het een goede manier is maar voor mij lijkt het gewoon niet goed te werken, ik ben vreselijk onbeholpen tijdens het trainen doordat ik niet 100% achter mijn gedane handeling sta.
Dat er niet genoeg respect is vanuit mijn paardje naar mij ben ik met haar eens dit is echt iets wat ik moet gaan leren toe te passen bij de paarden zoals ik dit kan bij een hond. Maar met het trainen van honden heb ik altijd iets geleerd: een probleem is pas een probleem als het door jezelf of een ander als probleem word ervaren. En ik ervaar eigenlijk geen probleem en de mensen van mijn stal ook niet. Mijn paardje is ontzettend braaf en niet bang al is hij soms wel een tikkeltje eigenwijs
Zou het zo slecht zijn om de 'rangorde basis' een soort van over te slaan en toch te gaan longeren? Hij loopt perfect mee, trekt absoluut niet, versneld en vertraagt als het hem word gevraagd, kan prima vaststaan en alle andere dingen die een paard behoort te kunnen.
Ik ben erg benieuwd hoe de bokkers hier over denken. Nog heel even de vraag kort en bondig: Hoe belangrijk is het nu om 'de baas' te zijn over je paard als het op de punten waar het 'echt telt' goed gaat en er dus geen gevaarlijke situaties zullen ontstaan door het soms wat gebrek aan rangorde?
Bij mijn oude paard (gekocht met 20 jaar, nu 21 jaar) gaat dat allemaal veel gemoedelijker, we kennen elkaar al lang en hij 'mag' van mij quasi alles, omdat ik weet dat hij er toch geen gebruik van gaat maken, het is gewoon een groot doetje.