Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 05-07-12 12:01

Juiste verhouding tussen leiderschap en samenwerken

Geplaatst door de TopicStarter : 05-07-12 12:01

De omgang met paarden en hun natuurlijke gedrag is iets wat mij altijd al heel erg interesseert.
Vooral over de omgang met paarden zijn er ontzettend veel verschillende meningen en ik probeer hierin door veel te lezen, te observeren en zelf te proberen, mijn eigen weg te vinden.
Inmiddels ben ik zover dat ik vind dat samenwerken heel erg belangrijk is. En dan bedoel ik in de zin van dat het paard niet "moet" omdat ik nou eenmaal de leider ben maar dat we samen dingen doen omdat we dit leuk vinden.
Ik heb met mijn paard een hele goede/speciale band wat de meeste mensen die mij en mijn paard kennen ook zien. We zijn echt een team, ik probeer rekening te houden met haar en dat verwacht ik ook van haar. Ze heeft me ontzettend veel geleerd. Zij zet mij op mijn plek als ik onredelijk doe en dit doe ik ook bij haar. Zij laat het mij weten als ze iets niet wil/durft/kan en ik probeer hier zo goed mogelijk op in te spelen.
Een voorbeeldje: Mijn paard vind het heel erg spannend om alleen op buitenrit te gaan en dit laat ze ook aan mij merken door aan te geven dat ze terug wil. Ik probeer haar dan zover te krijgen dat ze nog een stapje verder gaat en daarna stuur ik haar op mijn moment terug naar stal. Ik zie namelijk het nut er niet van in om alleen een buitenrit te gaan maken als mijn paard daar helemaal geen plezier in heeft. Maar aan de andere kant denk ik dan, is mijn leiderschap en haar vertrouwen in mij groot genoeg? Als ik naast haar loop durft ze overigens wel.
Deze band/verhouding tussen ons voelt voor mij goed, we werken samen en ik laat haar tot op zekere hoogte mee bepalen met wat we samen doen, want ik wil dat we beide plezier hebben in de dingen die we doen. Maar toch blijft er ook een stukje twijfel in mij zitten.
Ik wil het graag goed doen en het mijn paard zo aangenaam mogelijk maken. Maar wat wil mijn paard nou eigenlijk? Zie ik mijn paard niet te veel als mens? Heeft mijn paard er baad bij dat ik haar mijn vriend laat zijn en haar "op gelijke hoogte" laat komen. Of heeft een paard liever een duidelijke rol verdeling van jij bent leider en ik ben volger. Dat zijn een paar van de vele vragen die door mijn hoofd blijven spelen.

Als ik mijn paard observeer in haar "kudde" dan zie ik in haar net als mij een milde/niet altijd even consequente leider, maar wel 1 die zelfvertrouwen uitstraalt. Ze heeft in verschillende kuddes gestaan en neemt eigenlijk altijd een vrij hoge positie aan in de groep, ondanks dat ze zeker in is voor compromissen. Als een ander paard heel dominant is, buigt ze namelijk vrij snel voor dat paard. En toch presteert ze het zonder door de leiding af te dwingen een hoge positie in te nemen. Ze kan 100 keer waarschuwen en dan nog niets doen, ze laat alle andere paarden mee eten en is met alle paarden vriendjes. En toch respecteren de paarden haar zodanig dat een groot deel van de groep haar baas laat zijn.
Dit maakt weer dat ik denk dat het in een groep paarden ook niet altijd zwart wit is. Ja er is een leider voor wanneer dit echt nodig is. Maar de paarden kunnen onderling ook samen werken, vriendjes zijn en toch een rangorde in stand houden. Dan kom ik weer bij het voorbeeld van mijn paard op buitenrit: Als ik samen met een ander paard op buitenrit ga die in de groep lager in rangorde staat dan mijn paard, laat mijn paard dat andere paard het liefst voorop lopen (dus de leiding nemen) omdat ze zelf niet durft. Dit zie ik als een manier van samenwerken en samen dingen oplossen, zonder dat de rangorde hierdoor direct veranderd.

Om een lang verhaal kort te maken kom ik er met mijn ervaring en kennis niet uit wat het beste is voor mij en mijn paard. En voor mensen en paarden in het algemeen. Ik weet dat de meningen over dit onderwerp heel erg verdeeld zijn wat het dus moeilijk maakt om te zeggen, dit is de manier.
Mijn doel is de ideale omgangsmanier te vinden tussen mij en mijn paard waar we ons allebei goed bij voelen.
Daarom lijkt het me interessant hier een discussie over te beginnen, zodat niet alleen ik maar iedereen die wil dit voor zichzelf kan uitvinden

**Geplaatst**: 07-07-12 00:38

Geplaatst: 07-07-12 00:38

Ik denk dat je het wel bij het juiste eind hebt

Jij bent de leider én vriend van je paard, ik heb er verder weinig op aan te merken.

Als je erg geinteresseerd bent in de omgang met je paard, en hoe je het beste de leider kan zijn voor je paard, lijkt me Parelli één van de juiste methodes om dat te ontdekken. Zelf heb ik les gehad van deze man en daar ontzettend veel van geleerd. Het gaat er namelijk niet alleen om dat je zelfvertrouwen uitstraalt maar vooral de manier waarop. Paarden, en dus ook de leider, communiceren veelal alleen maar met lichaamstaal en met Parelli leer je ook om deze lichaamstaal na te bootsen zodat er geen miscommunicaties kunnen onstaan tussen paard en mens. Heb je er al eens over nagedacht?

**Geplaatst**: 07-07-12 08:56

Geplaatst: 07-07-12 08:56

feliciaa schreef:
Om een lang verhaal kort te maken kom ik er met mijn ervaring en kennis niet uit wat het beste is voor mij en mijn paard. En voor mensen en paarden in het algemeen. Ik weet dat de meningen over dit onderwerp heel erg verdeeld zijn wat het dus moeilijk maakt om te zeggen, dit is de manier.
Mijn doel is de ideale omgangsmanier te vinden tussen mij en mijn paard waar we ons allebei goed bij voelen.
Daarom lijkt het me interessant hier een discussie over te beginnen, zodat niet alleen ik maar iedereen die wil dit voor zichzelf kan uitvinden

Ik zie je probleem niet, om heel eerlijk te zijn.

Je wekt niet de indruk ongelukkig te zijn met de situatie. Er is ruimte voor verbetering, maar wereldschokkende stommiteiten kan ik niet ontdekken in je verhaal, evenmin als idiote gedachtenkronkels die elke link met de realiteit missen.

Wanneer je alle balast in paardenomgang overboord kiepert, kom je maar op een punt uit, namelijk dat het paard moet doen wat jij zegt op het moment dat jij dat eist. Achtergrond: in potentieel gevaarlijke situaties moet het paard doen wat er gezegd wordt, om zo de situatie veilig te houden. Het paard moet vertrouwen in z'n mens hebben en de mens moet het vertrouwen in het paard hebben dat je die verhoudingen aan kunt maar ook in kunt schatten wanneer zo'n hirarchisch dwingende opstelling noodzakelijk is. Een mens kan vooruit denken in oorzaak en gevolg, een paard niet.

De rest is allemaal opsmuk er omheen en dat moet ieder voor zichzelf bepalen hoe die eruit ziet, zolang je maar geen gevaar bent voor andere paarden en mensen.

**Geplaatst**: 07-07-12 11:26

Geplaatst: 07-07-12 11:26

feliciaa schreef:
Een voorbeeldje: Mijn paard vind het heel erg spannend om alleen op buitenrit te gaan en dit laat ze ook aan mij merken door aan te geven dat ze terug wil. Ik probeer haar dan zover te krijgen dat ze nog een stapje verder gaat en daarna stuur ik haar op mijn moment terug naar stal. Ik zie namelijk het nut er niet van in om alleen een buitenrit te gaan maken als mijn paard daar helemaal geen plezier in heeft. Maar aan de andere kant denk ik dan, is mijn leiderschap en haar vertrouwen in mij groot genoeg? Als ik naast haar loop durft ze overigens wel.

Ik heb even een probleempje van jou uit je verhaal gehaald.
Dus je gaat elke buitenrit een stapje verder? Moet ik het zo zien?
Ik denk dat je haar gewoon even door moet duwen, haar er even doorheen brengen zodat ze het zelf ook minder eng gaat vinden. Voorbeeldje: als ik net van een paard afgevallen ben, ben ik bang. Als mijn instructeur dan zegt dat ik er nog eventjes op moet zitten om het toch goed af te sluiten (lees: nog even stappen) en de volgende dag durf ik alsnog niet meer op mijn paard. Als ik eraf val moet ik gelijk weer door en de hele sleur, stap, draf en galop. Ik denk dat jouw paardje ook zo is. Niet elke keer eenklein stapje, maar er gewoon goed doorheen gaan en een heel rondje gaan. Zorg dat hij geen reden meer heeft om bang te zijn, en als hij het dan nog niet leuk vindt, tja, dan is het gewoon geen buitenritpaard.
Verder vind ik het heel goed hoe je met je paard omgaat en dat je het beste voor je paard wil, veel succes.

**Geplaatst**: 07-07-12 14:06

Geplaatst: 07-07-12 14:06

Leslie90 schreef:
Als je erg geinteresseerd bent in de omgang met je paard, en hoe je het beste de leider kan zijn voor je paard, lijkt me Parelli één van de juiste methodes om dat te ontdekken. Zelf heb ik les gehad van deze man en daar ontzettend veel van geleerd. Het gaat er namelijk niet alleen om dat je zelfvertrouwen uitstraalt maar vooral de manier waarop. Paarden, en dus ook de leider, communiceren veelal alleen maar met lichaamstaal en met Parelli leer je ook om deze lichaamstaal na te bootsen zodat er geen miscommunicaties kunnen onstaan tussen paard en mens. Heb je er al eens over nagedacht?

En Parelli vind ik nou net het volledige tegenovergestelde als wat TS in haar bericht beschreven heeft.
Waar TS de stelling poneert dat je niet zozeer leider moet zijn, is de basis van Parelli juist dat de mens overduidelijk leider is en het paard de volgeling. Ik heb niks tegen deze man, maar zijn naam vernoemen in een topic waar het leiderschap tov het paard juist "in vraag gesteld wordt" vind ik een hele rare wending.

**Geplaatst**: 07-07-12 14:25

Re: Juiste verhouding tussen leiderschap en samenwerken

Geplaatst: 07-07-12 14:25

Ontzettend eens met ikke.

Voor wat betreft het buitenrijden:voorop lopen heeft in mijn ogen niet zoveel te maken met rang hoger/ rang lager. Soms loopt een ranglagere voorop, soms een ranghogere. Rang heeft naar mijn idee meer te maken met ruimtebepaling als met positiebepaling. Als jouw paard liever achter een ander paard aan loopt is dat toch prima? Als ze ergens niet langs durft en jij kan haar het vertrouwen geven dat ze het heus wel kan, is daar helemaal niks mis mee. Of je dat nu doet door af te stappen of een keertje door te drukken maakt niet uit, zolang je eerst maar vooruit komt voordat je besluit om te draaien.

**Geplaatst**: 07-07-12 17:31

Geplaatst: 07-07-12 17:31

Peppertree schreef:
Ontzettend eens met ikke.

Voor wat betreft het buitenrijden:voorop lopen heeft in mijn ogen niet zoveel te maken met rang hoger/ rang lager. Soms loopt een ranglagere voorop, soms een ranghogere. Rang heeft naar mijn idee meer te maken met ruimtebepaling als met positiebepaling. Als jouw paard liever achter een ander paard aan loopt is dat toch prima? Als ze ergens niet langs durft en jij kan haar het vertrouwen geven dat ze het heus wel kan, is daar helemaal niks mis mee. Of je dat nu doet door af te stappen of een keertje door te drukken maakt niet uit, zolang je eerst maar vooruit komt voordat je besluit om te draaien.

De theorie is dat de leidende (ranghoogste?) merrie de kudde leid en dat de (leidende??) hengst de kudde opdrijft.

In de praktijk hoeft de leidende merrie niet per se de rang-hoogste te zijn, maar is ALTIJD een ervaren en dus ouder paard.
Immers de leidende merrie bepaalt waar de kudde heen gaat, wanneer er gegeten, gedronken, geslapen wordt. De hengst in de kudde heeft als taak te waken over de veiligheid van de groep (met z'n leider-merrie) en zorgt ervoor dat de groep bij elkaar blijft.

Dit is niet het verhaal wat men zo graag ophangt, met de hengst als alwetende leider, maar het is wel hoe een groep paarden sociaal in elkaar zit.
Waarmee ik maar wil onderbouwen dat Peppertree gelijk heeft..........

**Geplaatst**: 07-07-12 19:44

Re: Juiste verhouding tussen leiderschap en samenwerken

Geplaatst: 07-07-12 19:44

Je kan een leider zijn van je paard zonder dat je het paard tot iets verplicht, doordat hij je als leider kiest. Dat kan je door ervoor te zorgen dat wat jij vraagt leuker is voor het paard dan iets anders.
Ik vind Parelli een goede leidraad, maar ben het niet meer helemaal eens met hem. Hij vind slaan niet erg als het paard binnen enkele waarschuwingen niet luistert. Ik heb echter geleerd (door boeken te lezen van Mark Rashid "horses never lie) dat je het paard nooit moet slaan of enige vorm van agressie moet toepassen zolang het paard niet agressief tegen jou wordt. Met zijn methode werk je samen en werk je niet tegen je paard zoals bij parelli soms het geval is. Je zorgt ervoor dat je dus nooit in gevecht geraakt met een paard (natuurlijk wordt hier geen lichamelijk gevecht bedoeld). Ik ben beginnen twijfelen aan de alfa-theorie omdat veel paarden de alfa toch wat mijden, en ze enkel volgen omdat ze weten dat er in de kudde veiligheid heerst. Ik wist dit jaren niet, maar ben erachter gekomen door een betere observatie van paarden met behulp van boek van Mark Rashid. Ik vind dus dat je een leider bent door middel van voorbeeld consistentie vertrouwen en wederzijds respect met samenwerking.

**Geplaatst**: 07-07-12 19:46

Geplaatst: 07-07-12 19:46

jensvl schreef:
Je kan een leider zijn van je paard zonder dat je het paard tot iets verplicht, doordat hij je als leider kiest. Dat kan je door ervoor te zorgen dat wat jij vraagt leuker is voor het paard dan iets anders.
Ik vind Parelli een goede leidraad, maar ben het niet meer helemaal eens met hem. Hij vind slaan niet erg als het paard binnen enkele waarschuwingen niet luistert. Ik heb echter geleerd (door boeken te lezen van Mark Rashid "horses never lie) dat je het paard nooit moet slaan of enige vorm van agressie moet toepassen zolang het paard niet agressief tegen jou wordt. Met zijn methode werk je samen en werk je niet tegen je paard zoals bij parelli soms het geval is. Je zorgt ervoor dat je dus nooit in gevecht geraakt met een paard (natuurlijk wordt hier geen lichamelijk gevecht bedoeld). Ik ben beginnen twijfelen aan de alfa-theorie omdat veel paarden de alfa toch wat mijden, en ze enkel volgen omdat ze weten dat er in de kudde veiligheid heerst. Ik wist dit jaren niet, maar ben erachter gekomen door een betere observatie van paarden met behulp van boek van Mark Rashid. Ik vind dus dat je een leider bent door middel van voorbeeld consistentie vertrouwen en wederzijds respect met samenwerking.

Waarmee Mark Rashid de nieuwe godheid is?

**Geplaatst**: 07-07-12 19:55

Geplaatst: 07-07-12 19:55

Goed topic!
Ik worstel hier ook mee. Mijn merrie is erg dominant, die moet ik af en toe op haar plek zetten. Sinds ik met parelli ben begonnen gaat het beter tussen ons, maar toch eb ik nog wat struggeling af en toe met haar. Soms vind ze alles goed, soms hapt ze naar me, al sta ik haar alleen maar te poetsen. Dan zeg ik wel nee, en geef haar een tik, maar aan de andere kant: zij laat me weten dat ze het niet fijn vind. Ik wil happen niet goedkeuren, maar haar ook niet straffen omdat ze laat merken dat ze het niet fijn vind.
Daarbij ben ik zelf een erg onzeker persoon, en vind ik het logisch dat ze mij niet als leider ziet.
Ik probeer onze band zodanig te behouden waar wij ons beide prettig bij voelen. Ze heeft me wel een hoop geleerd. In omgang met haar ben ik een stuk zekerder geworden, maar ze probeert ook af en toe de leiding over te nemen.
Vind het soms echt lastig, maar ik denk dat juist zij in mijn leven is gekomen om me dit allemaal te leren.
Ze is erg speciaal voor me, al kunnen we het de ene dag beter met elkaar vinden dan de andere dag.

**Geplaatst**: 07-07-12 19:57

Geplaatst: 07-07-12 19:57

Tip gehad van bokker op bokt.be die mij dit aanraadde omdat ik zelf ook volledig parelli-freak was. Ik vond dat het nooit kwaad kon om eens naar een andere manier te kijken, zeker niet omdat ik mezelf nooit goed voelde bij de alfa-aanpak, en sommige paarden er ook minder goed op reageerden. Na het boek gelezen te hebben stond ik er nog altijd cynisch tegenover maar ik besloot het een kans te geven voordat ik een bevooroordeelde mening zou krijgen. Ik heb zijn denkwijze op enkele paarden toegepast met prachtige resultaten tot gevolg. Eigenlijk zelfs beter dan parelli en dit zonder dat je het paard moet dwingen. Sindsdien ben ik voor Mark Rashid. Natuurlijk vind ik een groot deel van de technieken van parelli ook goed. Want er komen delen terug. Maar de denkwijze is anders.

**Geplaatst**: 07-07-12 19:57

Geplaatst: 07-07-12 19:57

Wanneer ben je als mens een leider in een groep mensen ??

Ik heb altijd één stelregel gehad.

Behandel de mens zoals je zelf behandelt wilt worden.
Wees eerlijk, blijf beleefd en netjes.
Wees duidelijk in je opdrachten en kontroleer of de opdracht goed uitgevoerd wordt.
Korrigeer op tijd, en beloon ook op tijd.

Wanneer krijgt een paard vertrouwen in zijn eigenaar, verzorger ??

Zie hierboven.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-07-12 20:51

Re: Juiste verhouding tussen leiderschap en samenwerken

Geplaatst door de TopicStarter : 07-07-12 20:51

@ Leslie90: Ik pas wel dingen toe die bij de methode van parelli passen

Ik heb boeken gelezen van veel verschillende mensen en probeer daarmee een mix te maken die voor mij en mijn paard het beste werkt.

@ ikke: Je zegt dat je als mens beter in staat bent dingen in te schatten zoals oorzaak en gevolg. Betekent dit ook dat je dus in moet schatten wanneer het niet noodzakelijk is dat je een bepaald iets van je paard vraagt om een goede reden (zoals angst, pijn o.i.d.)?

@ Robynne: Ik ga niet zo vaak alleen op buitenrit maar als ik dat doe probeer ik haar iedere keer zover te krijgen dat we nog even doorgaan zodra ik voel dat ze onzeker wordt en naar huis wil. De ene keer is dit al heel snel in het begin, de andere keer kunnen we heel ver

Daarbij probeer ik van de gelegenheid gebruik te maken dat wanneer ze zelf aangeeft het erf af te willen of voorop te willen, dat ik dit dan stimuleer en probeer vol te houden totdat ik het genoeg vind en niet totdat ze het zelf wel weer genoeg vind.

@ xSCWx: Ik herken heel veel van mezelf in jou verhaal!

@ Jensvl: Ik heb een keer een poging gedaan een boek van Mark Rashid te lezen, ik moet alleen zeggen dat ik het pittig te lezen (nou is mijn leesniveau niet heel erg hoog), maar als ik zo jou verhalen lees ga ik zeker nog een poging wagen!

Wat jij zegt over dat paarden de leider volgen omdat er in de kudde veiligheid is en niet omdat ze hun leider graag willen volgen is één van de redenen waarom ik twijfel of leiderschap echt zo belangrijk is. Ik heb mijn paard als een maatje en om samen leuke dingen mee te doen. Natuurlijk is het belangrijk dat ik mijn paard zodanig kan sturen zodat er geen gevaarlijke situaties ontstaan maar dat betekent niet dat we op sommige momenten ook op gelijke hoogte kunnen staan, wat je dus niet direct een slechte leider hoeft te maken.

@ Ariebren: Mooi gezegd!

**Geplaatst**: 07-07-12 20:58

Re: Juiste verhouding tussen leiderschap en samenwerken

Geplaatst: 07-07-12 20:58

Je openingspost had van mij kunnen zijn.

Op een paar kleine details na herken ik alles wat je zegt en herken ik zelfs bijna alles van wat je over jou paard zegt in mijn paard.

Ik denk dat je altijd bezig blijft met de balans tussen vertrouwen en leiderschap.
Er valt genoeg beter te doen en te leren maar ik denk dat als je bewust bent van je paard en luistert dat dat vanzelf gaat.

Bijvoorbeeld buiten onzeker zijn alleen herken ik ook, moet je dan de leider zijn en hem duidelijk maken dat hij door móet omdat jij dat zegt en er niks aan de hand is, of ga je hem op zo'n moment voorbij en laat je hem totaal alleen.

**Geplaatst**: 07-07-12 21:13

Re: Juiste verhouding tussen leiderschap en samenwerken

Geplaatst: 07-07-12 21:13

He hilde,

ik heb je verhaal gelezen,en heb er even over na gedacht.
In de eerste plaats is het denk ik heel belangrijk dat je iets toepast wat ook echt bij jou past. Ik heb zelf heel lang een methode toegepast waarbij ik me niet prettig voelde,al zou de methode volgens de ''regeltjes'' moeten werken. Zelf zou ik ook niet zo heel gauw voor enkel een methode gaan,ik zelf pak altijd mee wat mij aanspreekt en ik laat links liggen waar ik me niet goed bij voel. Zo ontstaat er hele mooie,door je zelf samengestelde manier. Ook vind ik het heel belangrijk om aan te voelen en naar je paarde luisteren. Wat mensen om je heen zeggen is belangrijk natuurlijk,maar wat je paard zegt is het allerbelangrijkste! Als mijn paard druk of in paniek is tijdens een buitenrit of iets dergelijks,stap ik altijd af en volg mijn intuïtie een beetje,gewoon kijken wat je paard op dat moment nodig heeft. Ik weet niet of je daar iets aan hebt,maar ik zelf wel in ieder geval!

succes!

Liefs Femke

**Geplaatst**: 07-07-12 21:30

Geplaatst: 07-07-12 21:30

feliciaa schreef:
@ ikke: Je zegt dat je als mens beter in staat bent dingen in te schatten zoals oorzaak en gevolg. Betekent dit ook dat je dus in moet schatten wanneer het niet noodzakelijk is dat je een bepaald iets van je paard vraagt om een goede reden (zoals angst, pijn o.i.d.)?

Precies.
De mate van dwang is afhankelijk van de noodzaak.

Ik vergelijk het altijd met het rijden in een Land Rover door zwaar terrein: zo voorzichtig en rustig als mogelijk, maar zo lomp en grofstoffelijk als noodzakelijk.
Maar precies als met dat rijden door het terrein, waar veel chauffeurs veel te lomp en grofstoffelijk zijn (en de boel aan gortjes rijden), zo zie je ook in de omgang met paarden dat veel mensen veel meer dwang gebruiken dat noodzakelijk is om een situatie veilig te houden.

**Geplaatst**: 07-07-12 21:33

Re: Juiste verhouding tussen leiderschap en samenwerken

Geplaatst: 07-07-12 21:33

En ikke, daarom is het eerste wat je ziet bij een demo van de paarden goeroes.
Noem de namen maar

Dranghekken in een cirkel of dranghekken richting trailer.

**Geplaatst**: 07-07-12 22:38

Re: Juiste verhouding tussen leiderschap en samenwerken

Geplaatst: 07-07-12 22:38

@feliciaa:
Ik vind samenwerking ook belangrijk. En het extra voordeel is dat het paard je zelfs als leider KIEST omdat hij weet dat je het beste met hem voorhebt.

**Geplaatst**: 08-07-12 18:22

Geplaatst: 08-07-12 18:22

xSCWx schreef:
Soms vind ze alles goed, soms hapt ze naar me, al sta ik haar alleen maar te poetsen. Dan zeg ik wel nee, en geef haar een tik, maar aan de andere kant: zij laat me weten dat ze het niet fijn vind. Ik wil happen niet goedkeuren, maar haar ook niet straffen omdat ze laat merken dat ze het niet fijn vind.

Gaan er voor dat happen niet al andere signalen vooraf? Op zich ben ik met vrij zwart/wit met happen en dreigende achterbenen: nooit tandjes in je baas en nooit een hoef uitslaan naar de baas. Dat is bij mij reden genoeg voor degelijke correctie, dus een tik voor happen is in mijn ogen gerechtvaardigd. Maar als het paard voorafgaand aan het happen al minstens 6 signalen heeft gegeven, ben je wel fors in gebreke gebleven naar je paard.
Mijn oude merrie houdt ook niet bijzonder van poetsen, dus dat doe ik vrij efficient en neem alleen extra tijd om op een paar speciale plekjes te krabbelen. Bij het poetsen geeft ze best signalen dat ze het niet echt wat vindt, dat mag ook en ik geef haar ook aan dat het toch even moet, zand onder het zadel is niet fijn. Omdat ik aangeef dat ik begrijp wat ze bedoelt en er ook rekening mee houdt, maakt het voor haar gemakkelijker om de dingen te accepteren die zij wat minder leuk vindt.
Signalen waar je op kunt letten is bijvoorbeeld de uitdrukking op haar gezicht, daar kun je heel veel aan zien.

**Geplaatst**: 09-07-12 00:11

Re: Juiste verhouding tussen leiderschap en samenwerken

Geplaatst: 09-07-12 00:11

Nouja, soms deed ze het ineens. Dat was ook voordat ik met Parelli bezig was. Ik had niet het idee dat ze eerder waarschuwde, kan uiteraard wel. Simpelweg niet op gelet denk ik.
Nu mag ik overal wel aan haar lichaam komen, maar soms heeft ze dagen dat ze ineens haar lip tegen mijn lichaam (meestal hoofd :')

) stoot als ze het niet fijn vind. Happen doet ze niet meer gelukkig.
Ik kan er soms niet echt een verband aan hangen...

**Geplaatst**: 09-07-12 01:00

Geplaatst: 09-07-12 01:00

O leuk topic!
Zit hier ook regelmatig over te herkauwen, leiderschap, samenwerken, gewoon maatjes zijn en in hoeverre dat allemaal samen kan gaan. Heb er ook heel wat lectuur over verslonden, van Mark Rashid tot Parelli en van alles wat daartussen zit, gewoon omdat ik paardengedrag machtig interessant vind en altijd iets hoop te leren. En dus sta ik regelmatig met vraagtekens omdat alles niet zo lekker zwart wit blijkt te zijn als dat het zou moeten.

Bijvoorbeeld schuren. Na het rijden hebben de dames vaak de behoefte om even een handtekening op mijn shirt te zetten door lekker te schuren. Mag van mij. Ik heb hen 'gepest' en dus mogen dan mij 'pesten'. Volgens sommige bronnen is je laten schuren een teken van onderdanigheid. Maar dan...als ik zeg 'Kom' dan komt het spul en volgt het als een mak hondje. Voeren is een makkie, als ik niet wil dat er gegeten wordt gebeurt dat niet. Schijnt dan weer een teken van dominantie te zijn.
Mijn oudste verzorghobbel ziet mij soms, denk ik wel eens, als een soort ernstig misvormt veulen dat ten allen tijden beschermt dient te worden tegen onverlaten als lompe veulens en vervelende paarden (ik mag zelfs niet eens zonder beugels draven van haar, dan stopt ze en blijft ze naar mijn voeten kijken totdat ik ze weer netjes in de beugels doe). Lijkt me niet echt het toppunt van vertrouwen in je ruiter. Maar aan de andere kant...als er iets engs is is mevrouw totaal gefocust op wat ik doe en of ik wel relaxed blijf. Dat vind ik dan weer wel aardig vertrouwend, zeg maar.

Hier werkt het zo...We weten wat we aan elkaar hebben, ik vertrouw Hobbel en ik geloof dat paardlief mij ook wel redelijk vertrouwt. Iig genoeg om in geval van nood op te steunen. Geen boek of goede raad die daar wat aan zal veranderen, maar het is wel o, zo leuk om over na te denken. Waarom werkt het zo? Waarom hoef ik geen dominante bitch te zijn die telkens laat merken dat ze de baas is maar dat gewoon je eigen regels maken en je daar aan houden ook werkt? Waarom gaat dat heen en weer werken van leiden en geleidt worden gewoon goed tussen ons aangezien wanneer zij vindt dat iets niet nodig is we dat niet doen maar dat ze, wanneer ik dat wil, gewoon doet wat ik zeg?
En nog gekker...Waarom werkte het precies zo bij mijn vorige verzorgpaardje, een eigenwijze, koppige malle Haflingerruin? Inclusief het niet zonder beugels mogen draven? (en ja, vooral dat laatste zit me dwars, rij ik dan zó slecht? :')

)

**Geplaatst**: 09-07-12 12:19

Re: Juiste verhouding tussen leiderschap en samenwerken

Geplaatst: 09-07-12 12:19

Schuren kan in sommige gevallen teken zijn van dominantie van het paard, maar dat is het niet als je altijd goed leiding kan geven. Dan ben je gewoon vriendelijk voor je paard.

**Geplaatst**: 09-07-12 16:46

Geplaatst: 09-07-12 16:46

Pluizebolpum schreef:
En dus sta ik regelmatig met vraagtekens omdat alles niet zo lekker zwart wit blijkt te zijn als dat het zou moeten.

Da's het leuke van paarden, het is één en al grijstinten.

Pluizebolpum schreef:
Hier werkt het zo...We weten wat we aan elkaar hebben, ik vertrouw Hobbel en ik geloof dat paardlief mij ook wel redelijk vertrouwt. Iig genoeg om in geval van nood op te steunen. Geen boek of goede raad die daar wat aan zal veranderen, maar het is wel o, zo leuk om over na te denken. Waarom werkt het zo? Waarom hoef ik geen dominante bitch te zijn die telkens laat merken dat ze de baas is maar dat gewoon je eigen regels maken en je daar aan houden ook werkt? Waarom gaat dat heen en weer werken van leiden en geleidt worden gewoon goed tussen ons aangezien wanneer zij vindt dat iets niet nodig is we dat niet doen maar dat ze, wanneer ik dat wil, gewoon doet wat ik zeg?
En nog gekker...Waarom werkte het precies zo bij mijn vorige verzorgpaardje, een eigenwijze, koppige malle Haflingerruin? Inclusief het niet zonder beugels mogen draven? (en ja, vooral dat laatste zit me dwars, rij ik dan zó slecht? )

Ik zie het zo, je geeft grenzen aan waarbinnen de paarden kunnen functioneren in jouw aanwezigheid, die grenzen zijn duidelijk en consequent, maar ook behoorlijk ruim. Dat geeft de paarden veel mogelijkheden om zich te ontplooien en ook verantwoordelijkheid te nemen voor hun doen en laten. Daar kunnen die paarden dus kennelijk ook goed mee uit de voeten.
En als je dan een zorgzaam typje hebt, zullen ze ook de verantwoordelijkheid nemen om jou te behoeden voor vallen......

Tenslotte hebben ook paarden best door dat de kunst van het paardrijden is om het paard tussen ruiter en grond te houden

Enne, misschien toch nog eens een kritische blik op je zit in draf

**Geplaatst**: 09-07-12 23:55

Geplaatst: 09-07-12 23:55

Dat klinkt heel mooi Waratje, en idd mijn grenzen zijn vrij ruim, maar ze zijn er (en in het algemeen gaat men, mens en dier, daar maar één keer overheen). Bovendien vind ik het altijd wel fijn als een paard laat merken wat het ergens van vindt, op voorwaarde dat dat tenminste een klein beetje subtiel gaat.

Maar goed, dat lijkt dan toch wel dat dat hele concept van leiderschap toch wel net zo grijs is als het gedrag van paarden...
:)*

Zou daar niet het antwoord liggen? Dat elk paard zijn eigen mix van leiderschap en vriendschap nodig heeft en dat je met een beetje wijsheid en gevoel precies die mix kunt maken zodat je op een manier die prettig is voor zowel paard als ruiter met elkaar kunt omgaan?

O ja, aan TS, ik heb het destijds met mijn bijrijdHaf precies zo gedaan. Meneer vond alleen met z'n tweetjes naar buiten ook te spannend en ben dat toen gaan oefenen door elke keer een klein stukje verder te gaan dan dat meneer wilde. Dan oefeningetjes doen zoals schouderbinnenwaarts of achteruit, dingen waarbij hij erg moest nadenken over waar en hoe hij zijn benen moest neerzetten, heeft ook wel geholpen. Bij hem werkte dat uitstekend en konden we op een gegeven moment heerlijk buiten sjouwen zonder dat hij 'heimwee' kreeg.

Zal morgen voor de zekerheid toch maar even vragen of men even naar mijn draf-zit wil kijken

.
En heel erg off topic maar wel ontzettend grappig: met die Haf destijds ging ik eens zadelloos rijden. Uiteraard vond meneer het erg onverstandig dat ik wilde draven maar na lang aandringen en diep zuchten van zijn kant kwam er dan toch een soort van drafje uit. Helaas maakte hij er direct een rare bocht bij zodat ik 'lichtelijk' uit balans raakte en heel langzaam van zijn rug schoof en op een gegeven moment om zijn nek hing. Die kop die hij, samen met een nog diepere zucht, trok _O-

. Je hoorde hem gewoon bijna denken 'Ik zei het nog zo... :roll:

'.

**Geplaatst**: 10-07-12 22:19

Re: Juiste verhouding tussen leiderschap en samenwerken

Geplaatst: 10-07-12 22:19

Ik denk dat de mate van dominantie die je nodig hebt om je paard in het gareel te houden per paard verschilt. Het ene paard is onzeker en heeft dus weinig dominantie nodig, het andere paard is zelf heel dominant en heeft een nóg dominantere baas nodig.
Een voorbeeld: ik heb 3 paarden. De shet (B) is heel werkwillig, niet dominant en niet onzeker, kortom: een heel fijn paard om mee te werken die zelf ook mee probeert te denken, waarmee je de grenzen steeds een beetje kunt verplaatsen. De fjord (L) is heel onzeker, die heeft geen strenge hand nodig want dan verkrampt hij alleen maar meer. En dan is er nog de appaloosa/arabier, die heel dominant is. Je moet een sterk karakter hebben om haar te leiden, en zo niet, dan neemt ze een loopje met je. Het is niet een paard waar jan en alleman op stapt, en die heeft dus een zeer dominante leider nodig. Een leider die veel duidelijkheid geeft.

Het is dus per paard verschillend, de aanpak en mate die je moet toepassen. Ik denk dat je je paard gewoon moet peilen en je kunt zien welke je grenzen je moet aanhouden. Door een dominant paard kan je je bijvoorbeeld weer niet laten schuren (voorbeeldje van hierboven, haha), want dat ziet hij/zij sneller als een teken van onderdanigheid. Bij een dominant paard moet je dus duidelijke grenzen hebben en die nooit overtreden, tenzij je na een tijdje een echte band hebt. Bij een onzeker paard kun je dit makkelijker doen want na een tik heb je hem weer iets afgeleerd.

Dit is zoals ik het zie, opmerkingen en andere opvattingen hoor ik graag, daar leren we alleen maar van!

Nomineer dit bericht ×