Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73
Hij loopt lekker door, kijkt om zich heen en vindt het allemaal hartstikke mooi. Maar zodra we op stal zijn, het zadel en hoofdstel eraf gaan dan laat hij zijn hoofd zakken en is het kwartje op. Totdat de brokjes tevoorschijn komen, dan is hij snel weer wakker genoeg 
) en verder vermaakt hij zich eindeloos op de wei. Er staan nog meer jonge dieren en een paar oudere die de boel in het gareel houden. Maar hij speelt eindeloos, doet stoer naar nieuwe dieren en flirt met de buurvrouw.
Ook net 3 kwart jaar onder het zadel, 1 a 2x per week een ritje, met soms een paar weken 'vrij'. Ik rij eigenlijk alleen maar buiten. En als ik inderdaad een keer (lees nog maar 3 keer) thuis gereden heb, is ze niet 'moe'. Nou ja, anders moe.
Zo heb ik hem ook opgevoed, binnen bepaalde kaders heeft hij veel vrijheid, daarbuiten sta ik als leider. Buiten die kaders komen = correctie. Met als gevolg dat ik een zelfverzekerd, stoer en onderzoekend paard heb. Aan de hand kijkt hij eerst voor hij besluit of het 'iets' het schrikken waard is
Nou ja.
) is hij zo moe.
Citaat:Aan de hand heeft hij me niet zo nodig namelijk
dapperdier schreef:Ik kan me nog goed de farmers field trail herinneren, `maar 6km` maar wel 26 hindernissen! Iemand met een ervaren endurance paard zie na die rit dat haar paard hier vermoeider van was geworden dan 60 km endurance wedstrijd.


. Lekker je ritten blijven maken, genoeg verwerkingstijd geven en idd zoals Dapperdier ook zegt, ook eens in de bak aan obstakeltraining o.i.d. doen. Op een gegeven moment wordt jullie rondje buiten 'gewoon' - en dan sta je vanzelf wel weer voor nieuwe uitdagingen, als je een keer gaat rijden in een vreemd bos ofzo. Flynn is iig geen dooie
en ik vind het sowieso heel positief dat je dit herkent én erkent bij je paard!
Doet hij uit eigen initatief. Het is echt een heel zelfstandig ventje wat dat betreft. Ik bepaal alleen de route en het tempo, verder loopt hij volledig op eigen benen. Volledig anders dan een buitenritje onder het zadel dus.
en het is inderdaad echt apathisch hangen. Hij stapt tot aan het erf flink door, oortjes erop, briesen etc. Dikke schik. Tot hij weer op de poetsplaats staat zonder tuig en dan *pffffffff* is er niks meer van mijn grote stoere Flynnie over