Vooral met dit weer, als een paard een beetje looplust heeft, wordt het compleet ingesnoerd (en wel aangepord met sporen).
Paard moet per se stilstaan, als er later gedraafd wordt en het paard loopt lekker door (gaat er niet vandoor) dan wordt het bit weer door z'n mond getrokken en krijgt ie op z'n donder.
Het lijkt nu in de winter wel erger te zijn; ik zie om me heen dat de ruiter mega gespannen is.
Niet dat ik het allemaal zo goed doe, maar als ze fris is laat ik haar lekker lopen en gaan we flink aan het werk (dat gaat overigens ook de ene dag beter dan de andere
).Zien jullie dit ook om je heen?

) uitgereden om toch nog maar een beetje te kunnen ontspannen.
Niet zozeer nu in de winter, ik stap met net zo'n gerust hart op haar blote rug voor een buitenritje zonder zadel als ze fris is. Maar dat is buiten en ongedwongen. Zodra ik met haar in de bak aan het werk ga, ben ik een mietje, ga ik spannen, weet ik niet meer wat ik moet doen en is het knudde
Ze vind de bak namelijk niets, gaat staken, en bokken/steigeren (ze snapt waarschijnlijk ook niets meer van mij, visuele cirkel).. Ik hoop daar wel overheen te komen met de juiste hulp... Want bang zijn voor je eigen peerd is niets.
Ik kan me wel voorstellen dat mensen wat gespannen worden als hun paard fris is, heb ik zelf ook... moet je natuurlijk niet zenuwachtig gaan doen, maarja, we zijn ook maar mensen en het is soms moeilijk tegen te houden