Geplaatst In september 2009 kocht ik haar. Eerst zou ik een prachtige roan kopen, daarna een gitzwarte parel, tot slot een spring- en bewegingswonder maar uiteindelijk is het Bella geworden. Een toen 3 jarige mooie grote merrie met een heel lief karakter en goede gangen.
De eerste 10 maanden gingen eigenlijk redelijk goed. Ik had alleen nooit de instructie moeten kiezen die ik toen had, want ipv mij leren hoe ik mijn jonge paard moest inrijden was deze instructie alleen bezig met 'het mooie plaatje'. Dit resulteerde uiteindelijk in een staatsgevaarlijk paard onder het zadel, waar ik doodsbang van was geworden. Logisch, het paard (wat onder het zadel ontzettend dominant is) had bijvoorbeeld niet geleerd om naar voren te gaan (reageren) op mijn beenhulp, maar moest wel al pasjes wijken en schouder voor lopen. Ik kan hier lang en kort over discusseren, maar wat geweest is is geweest. Soms vertrouw je iemand die je achteraf gezien helemaal niet had moeten vertrouwen.
Toen het misging heb ik 3 – 4 maanden niks met mijn paard gedaan wat rijden betreft. Ik ging er iedere dag naartoe, verzorgde haar goed, en na de 1e maand begon ik weer met longeren. Dit pakte ze goed op. Ik heb toen een professional op het gebied van jongen paarden zadelmak maken & inrijden benaderd. Hij zou Bella weer gaan oppakken met rijden. Hier is hij heel goed mee bezig en ik krijg zelf ook les van hem.
Punt is, dat ik al een paar weken rondloop met een naar gevoel in mijn onderbuik. Ik heb haar nu langer als 2 jaar, maar ik heb nooit echt plezier gehad van mijn dier. Ik ben duizenden euro's aan trainingen lichter en mijn motivatie en plezier dalen steeds verder. Met mijn vorige paard kon ik bijv. nooit wachten tot mijn school (en later werk) klaar was voor die dag, dan kon ik z.s.m. naar de manege. Nu heb ik nooit zin om te gaan.
Ondanks dat het in de lessen heel goed gaat heb ik nog steeds een beetje spanning als ik ga paardrijden. Dit lijkt maar heel langzaam aan minder te worden. Ook vind ik mijn paard al mijn geld niet meer waard: Ze gaat zelf flink vooruit met deze trainingen nu, maar mijn plezier en motievatie worden steeds minder.
Eigenlijk heb ik best veel spijt dat ik haar ooit gekocht heb. Ik twijfel dan ook erg om haar nu gewoon te verkopen. Maar een stemmetje in mijn hoofd zegt: Wat als het straks wel opeens veel beter gaat? Als ze dan wel gewoon mee kan op concours en je er met veel plezier op kan rijden? Wat als je later spijt krijgt? Bovendien ben ik toch al gehecht aan haar. Ze is mijn eerste zelfgekochte paard, van mijn eigen spaarcentjes. Ik heb altijd zo'n mooi paard als Bella gewild, en nu heb ik haar.
Ik wil haar eigenlijk ook helemaal niet verkopen. Qua karakter (op stal dan
) en uiterlijk is het voor mij mijn droompaard. Ik ben benieuwd of meerdere mensen dit hebben gehad: Niet weten wat je moet doen, het plezier en vertrouwen verloren zijn, het al de tijd, geld en moeite (even) niet meer waard vinden. Hoe is het afgelopen?
Alvast bedankt.
Het feit dat je een topic opent zegt me eigenlijk wel dat je er nog niet aan toe bent om je paard te verkopen. 
