Bedankt allemaal voor de reacties!
Bramasole schreef:Kijk hier gaat het toch om
Vertrouw op de hulp die je krijgt en probeer goed op je ademhaling te letten. Misschien kun je thuis of op je werk ook bewuster omgaan met je ademhaling, dan kun je tijdens spannende situaties makkelijker terug pakken naar deze ontspanning.
Dankjewel voor je tip, dat is zeker een nuttige 
Ik moet tijdens de les ook altijd heel bewust uitademen, omdat ik de neiging heb om tijdens spannende momenten heel hoog te gaan zitten met mijn adem
Ik ga soms ook neuriën of glimlachen om mijn ademhaling onder controle te houden, werkt ook goed voor mij
fargo schreef:Wat een grapjas die vriend van jou
Maar best vervelend dat de tranen zo hoog zitten. Nee ik heb daar gelukkig geen last van, lijkt me best lastig. Wel heel fijn dat je nu goede begeleiding hebt en dat je vooruit gaat. DAT lijkt me heel belangrijk en daar zou ik me dan maar op focussen!
Het is zeker een grapjas Nee, hij bedoelt het goed, maar hij snapt met de beste bedoelingen niet dat ik huilend op een paard zit 
Dankje voor je reactie, ik focus me ook zeker op de vooruitgang
maureen16 schreef:ik heb ook wel eens gehuild dan gaat het maar niet geod. ik word dan vaak chagerijnig maar dan stap ik gewoon af want anders is het voor mijn paard ook niet leuk
Dat zijn dus tranen van boosheid/frustratie, ook niet leuk In ieder geval goed dat je afstapt om even af te koelen!
Giorgio_x schreef:ooh meid je bent echt niet de enige! ik heb dat ook regelmatig gehad, vooral in het begin toen me paard en ik nog geen combi waren. Heb zelfs wel eens in paniek een vriendin gebeld die binnen was omdat ik echt niet meer durfde. Dus raar is het niet. Maar bij mij is het over gegaan toen het ook beter met rijden ging en ik me paard meer ging vertrouwen. Dus blijf vooral lekker door lessen en geniet(!!!) van het rijden en van de momenten dat het echt goed gaat.
Fijn om te horen dat ik niet de enige ben
Wat je zegt over vertrouwen, dat klopt zeker De afgelopen tijd ging het goed met rijden en vertrouwde ik Stoffel ook volledig..Hij bokte dan wel eens of wat dan ook, maar daar werd ik niet bang van, omdat ik hem vertrouwde en omdat ik wist dat hij niet gemeen zou doen...
Nu gaat het de laatste tijd wat slechter en heb ik steeds minder vertrouwen, waardoor de angst (en daarmee het huilen) ook weer meer worden 
Hoe gaat het nu met jou en je paard? Heb je nog wel eens momenten dat je moet huilen of is het eigenlijk helemaal weg?
Mabotje schreef:Heb even in je profiel gekeken en zie je daar zonder zadel, met dekje, rondscheuren op een Haf? Maar hoezo ben je dan zo bang? Is er iets vervelends gebeurd dan waardoor je zo bang wordt?
Dat is Stoffel, mijn verzorghaf
En ja, waarom ben ik zo bang? Ik heb niet echt iets noemenswaardigs engs meegemaakt wat mijn angst verklaart 
Ik denk dat het een beetje in mijn karakter zit, ik ben iemand die erg veel redeneert en denkt en ik zie daardoor al heel snel beren op de weg Ik zie op buitenrit dus al ongelukken gebeuren met een auto, voordat een paard uberhaupt bijv. de bewuste auto heeft gezien..Dit gedeelte heb ik gelukkig steeds meer onder controle Ik kan mijn gedachten steeds beter van de enge dingen af zetten en focussen op andere dingen, waardoor paardlief ook minder spanning op bouwt
Ik ben ongeveer een jaar geleden bij deze verzorghaf gekomen met een enorme angst voor buitenrijden (daar zijn ook wel ongelukken mee gebeurd in het verleden, dus dat is te verklaren) Onder begeleiding van de eigenaresse heb ik door Stoffel buiten weer helemaal het vertrouwen terug gekregen, echt geweldig 
Ik vertrouwde hem dan ook volledig
Sinds ongeveer 6 weken is Stoffel zich anders gaan gedragen, bijv. bokken uit het niets..Zowel de eigenaresse als ik kennen hem niet zo, dus er zit waarschijnlijk iets niet lekker in zijn lijf, of er is iets anders, dat wordt op dit moment uitgezocht
Ik heb er echter wel een paar keer op gereden terwijl hij zo deed en door zijn "streken" zijn er barsten in het vertrouwen gekomen en komt mijn oude angst weer volop de kop op zetten Het triggert weer mijn angst a.h.w. en daardoor durf ik steeds minder
We hebben vandaag ook besloten dat ik even niet ga rijden totdat duidelijk is wat er met Stof aan de hand is...Zo heeft hij evt. geen onnodige pijn en help ik mezelf niet verder mijn "angst spiraal" in door steeds weer banger te worden met rijden
Juul schreef:Ik heb het ook vaak genoeg gehad hoor
Vooral op instructieweken als de vermoeidheid toesloeg. Een beetje frustratie erbij was dan genoeg om in tranen uit te barsten
Maar ik heb het ook wel eens in gewone lessen gehad uit pure frustratie hoor.
Dat zijn dus echt frustratietranen, die ken ik gelukkig niet
Bedankt voor je reactie
Kimbaie schreef:Ik huil ook wel eens. Vriendin noemt me dan echt een "doos" en begint dan heel hard te lachen. Van je vrienden moet je het hebben he.
Ik ben dan zo verdomd onzeker, en heb het idee dat wat ik aan het doen ben helemaal nergens overgaat. Dan zie ik later een filmpje en dan lijkt het allemaal wel mee te vallen. Ben gewoon iets te kritisch op mezelf.
Moet wel zeggen dat het ook een beetje aan mijn bui ligt.
Dat perfectionisme herken ik ook wel bij mezelf, wellicht heeft het daar ook wel wat mee te maken...
Ir111 schreef:Ik huil alleen van blijdschap.
Dan ben ik zoooooo enorm trots op mijn paard en zo blij met hem, dan kan ik alleen nog maar snotteren.
Zo ben ik ooit eens snotterend een proef uitgekomen. Heel verwarrend voor de omstanders want het ging toch juist goed!? Eh jaha, daarom juist!
Maar goed, ik huil al bij het testbeeld dus ik ben niet echt een goed referentiekader. :D
Vreugdetranen zijn prima! 
xSimonee schreef:Oh herkenbaar, vaak zat jankend of bijna jankend op mn pony gezeten. Was toen nog op een manege en elke x dezelfde pony, maar bleef bang! Ik ben toen gewoon heel vaak op brave pony's gegaan en nu is het (bijna) helemaal weg. Maargoed, dat is voor jou dus geen optie. Voel je je wel helemaal veilig op je eigen paard?
Ik heb geen eigen paard, wel een verzorgpaard en daar voel ik me op dit moment dus niet veilig op Hoewel hij helemaal geen super gekke streken uithaalt hoor! Ieder ander zou er misschien om kunnen lachen...
Maar bij mij triggert het mijn angst weer..Hoezeer hij mij het vertrouwen ook heeft terug gegeven, de angst is er nog steeds
s6801881 schreef:huilen niet, maar een flink brok in mijn keel is me zeker niet onbekend. Zeker in de context waarin ik door een eigenaar kritisch wordt bekeken (met het gevoel de beste scheepslui) raak ik soms nog behoorlijk overstuur. Gelukkig al lang niet zo erg, en als ik merk dat de eigenaar me met zijn/haar paard vertrouwd zit het nu echt helemaal goed.
In de lessen op de manege was dit weleens anders. Ik heb dan ook instructrices/eigenaren gehad die me met het rijden helemaal de grond in boorden. Dat is voor een jong meisje echt niet leuk.
Nee, dat is zeker niet leuk Kan me voorstellen dat je daar knap onzeker van wordt...
amberbaron schreef:Dat lijkt me heel vervelend. Wel fijn dat het door de lessen beter gaat. Waarom ben je zo bang? Waarvoor?
Da's een hele goede
Ik ben niet persé heel bang om te vallen ofzo Meer bang om de controle te verliezen denk ik...
Geplaatst 
Mijn vriend vraagt inmiddels ook standaard "hoe ging de les, nog gehuild? 
"
Maar bij mij komt dat door de koude snijdende wind momenteel. 