Geplaatst Mijn paard is geweldig lief. Ik rijd haar al vanaf haar derde jaar buiten, ook alleen! We hebben al heel wat uurtjes samen doorgebracht in het bos, in de buitenlucht. We doen alles, door smalle paadjes, onder viaducten door, over bruggetjes heen, van de zomer zelfs nog over een bouwplaats gereden. Blue vindt het prima. Maar ik ben altijd al bang geweest, heel bang. Ik zie bij elke situatie wat er allemaal kán gebeuren. En dat is veel. Als er auto's of fietsers langskomen zie ik al zo ongeveer gebeuren wat er mis kan gaan. Ook langs het water zit ik met knikkende knietjes op mijn paard. Na een heerlijk gecontroleerd galopje zit ik met trillende handen. En als ze ook maar iets gaat dribbelen of even stilstaat slaat mijn hart over.
Nu is het zo dat ik gewoon een aantal keren heb ervaren wat een paard kán. Ik weet dat ze kan bokken. Dit heeft ze een periode gedaan toen ze een blokkade had in haar onderrug. Ook buiten heeft ze wel eens een bokje gegeven maar eigenlijk totaal niet spannend. Sowieso weet ik ook in welke situaties ze dit kan doen en daar kan ik dus mee omgaan. Dan heb ik het dus niet over een paard wat constant onwijs loopt te bokken maar het een paar keer heeft gedaan waardoor ik 'geconditioneerd' ben om in die situaties op te letten/bang te zijn.
Blue is 1,5 jaar geleden een keer buiten uitgegleden waardoor ze dus op mij viel. Knie bezeerd maar het viel allemaal mee gelukkig. Maar toen had ik daar dus ook de angst voor te pakken. Een paard kan ook vallen. Die angst is er ook altijd bij als ik buiten rijd.
Deze zomer ben ik veel met haar op pad geweest. Naar de Veluwe toen het flink had geregend, met gladde paadjes met boomstronken. Ze deed dit geweldig. Hierdoor ben ik een stuk zekerder geworden van haar behendigheid en voelde me toch een stuk veiliger op mijn paard.
Dus op donderdag 29 september ging ik dan ook vol vertrouwen op mijn paard zitten voor een avondritje met een stalgenootje. Heel stoer meteen bij stal opgestapt (normaal loop ik het eerste stuk langs de weg ernaast omdat ik het eng vind). Voor het bos is een lange strook met gras. We letten hier altijd goed op hoe het eruit ziet en dit keer durfden we het wel aan om een drafje te pakken. Een heerlijk ontspannen drafje, met een genietende brave Blue. Tot ik dus opeens voelde dat ze struikelde. Op dat moment dacht ik wel dat het met een sisser af zou lopen, maar ze viel toch. Ik voelde mijn been/voet verdraaiien. Gelukkig stond ze wel snel op. Ik had nog een puntje teugel vast maar Blue bleef braaf (en geschrokken) staan. Er kwamen meteen mensen helpen en na een paar minuten kon ik weer opstaan. Paardje bekeken, even laten draven, weer opgestapt en verder gereden. Ze was de rest van de rit heel braaf, en zelfs in het donker in het bos voelde het goed. Behalve mijn voet, die deed nogal zeer.
De avond liep ik steeds moeilijker en ben in bad gaan zitten om te koelen met koud water. Daar kwam ik dus vervolgens niet meer uit. De volgende dag heeft een collega me toch maar even naar de huisarts gebracht, die me naar het ziekenhuis verwees voor een foto. Ik mocht na 2 uur vertrekken met gips tot aan mijn knie. De breuk valt gelukkig mee dus nu ben ik na 10 dagen gips aan het revalideren met een tapeverband. Ik heb gelukkig niet veel pijn als ik rustig aan doe maar het is wel frustrerend dat ik niet zelf naar mijn paard kan en bij alles op moet letten wat ik doe.
Nu heb ik dus wederom bevestigd gekregen dat dingen fout kunnen gaan en ook nog eens dat ik niet van staal ben. En nu zit het er dus echt goed in, die angst. Ik lees/hoor ook nog eens overal enge berichten waar het nog wel vervelender af is gelopen of had kunnen zijn. Daar word ik helemaal naar van
Ik zal gewoon weer alles gaan doen met mijn paard wat we normaal doen. Wedstrijden, buitenritjes. Ik weet alleen nog niet hóe. Wat ga ik doen met die angst?
.
Alleen de angst maakt het soms wel nogal...Intensief 
Maar geloof me maar als ik zeg dat ze buiten echt wel flink doorloopt. En ik rijd trail met haar, dus dat opletten werken we zeer regelmatig aan. Deze kuil was niet te zien door het gras, het was dikke pech. Het gaat hier echt om mijn angst.
Maar dan zal ik je nu ook een hart onder de riem steken dat het goed kan komen! Want ook ik herken dingen uit je verhaal, juist door al die ongelukken. Ik besef me terdege wat er kan gebeuren, omdat ik het zelf meegemaakt heb.
