twenter met trauma
Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73
Pagina 1 van de 1
- boku
- Berichten: 139
- Geregistreerd: 21-12-10
twenter met trauma
Geplaatst door de TopicStarter : 09-08-11 17:17
laat ik eerst maar eens het verhaal doen ^^
vorig jaar, in juni ergens, kwam ik bij een particulier terecht om zijn fokmerries te berijden.
ik leerde daar een jaarling kennen, die stond al 8 maanden helemaal alleen in een box want niemand kon bij hem in de buurt komen. hij was zo bang dat hij zelfs sloeg, levensgevaarlijk dus. (heeft nare ervaringen gehad met mensen toen hij pasgeboren was)
ik ben er toen 3 weken mee bezig geweest en toen kon ik hem op de weide zetten.
het afgelopen jaar ben ik veel bezig geweest me hem, hij vertrouwt me al een groot stuk. ik kan hem poetsen zonder problemen, als ik erbij ben kan de hoefsmid allevier zijn hoeven bekappen, we kunnenaan de hand langs straat wandelen zonder ongelukken, enz.
we hebben dus samen al veel bereikt, maar er zijn nog enkele struikelblokken.
zo kan ik zijn hoofd niet uitvoerig aanraken, zijn oren ook niet, als ik met nieuwe spullen kom volgt er meestal een grote paniekaanval, anderen kunnen hem niet aanraken zonder dat ik erbij ben, laat staan hem uit de weide halen, enz.
ik gebruik nog steeds een halster met gesp, want een voor over z'n oren te doen lukt niet, hij gooit z'n kop omhoog, en probeert in alle paniek te ontkomen.
dus hoe ga ik hem ooit een hoofdstel omdoen? of op een trailer krijgen?
hij leert ongelofelijk snel! maar ik wil geen dingen doen met dwang want ik weet dat hij daar zeer slecht op reageert.
laatst deed ik hem voor het eerst peesbeschermers aan en liet hem daarna los in de bak. grote paniek en veel gekke toeren natuurlijk! na een kwartiertje paniekeren was hij terug rustig en kon ik ze terug afdoen. de dag nadien deed ik ze opnieuw aan en hij reageerde er helemaal niet op, dus hij pakt dingen echt zeer snel op!
het gaat echt goed met hem, komt direct naar me toe als hij me ziet enz. maar als er andere mensen in de buurt zijn merk ik dat hij ook minder vertrouwen in mij heeft.
ik weet dat hij me nog steeds niet volledig vertrouwt en ik ben op zoek naar tips die me kunnen helpen.
ik heb gedacht om eens een join-up te doen maar weet niet of dit een goed idee is aangezien ik denk dat dit niet een dominantieprobleem is.
en een professional kan ik niet inhuren want daar heb ik de financiele middelen niet voor.
maar ik wil hem echt zoo graag helpen! anders wordt hij verkocht en god weet waar hij dan terecht komt..
ik voel dat er een band is! maar hij is zoo snel bang van alles..
toch nog even vermelden, hij is echt zeer wantrouwig naar handen die de richting van z'n hoofd uitgaan, maar zelfs dat is al veel verbeterd. ik kan em nu al op z'n neus en tussen z'n ogen aaien, maar kan vb niet met 2 handen z'n hoofd vastpakken, of zelf links staan en odner z'n hals z'n hoofd rechts aanraken...
- s82
- Berichten: 5
- Geregistreerd: 31-03-09
Re: twenter met trauma
Geplaatst: 10-08-11 01:38
Ik herken dit probleem van heel dichtbij.
Ik heb namelijk zelf een merrie die jarenlang mishandeld is geweest op alle manieren door een man.
We zijn weken bezig geweest om maar een beetje vertrouwen te krijgen van haar en nu na 3 jaar vertrouwd ze mij en mijn partner. Maar kom niet met een vreemde of probeer geen rare dingen uit, want dan is ze zeker een week van slag. Enten kunnen wij haar niet, temperatuur opmeten kan niet, chippen kan niet en ga zo maar door.
Ik en mijn partner vangen regelmatig paarden/pony's op met een verleden en weten vele dingen uit ervaring. De enige tip die ik je kan geven is heel veel geduld en veel belonen. Kun je met 1 vinger bijvoorbeeld zijn oor aanraken direct belonen (liefst een kriebel op een lekker plekje). Je kan hem ook (als hij het toestaat) kriebelen op een lekker plekje en dan bijvoorbeeld met 1 vinger zijn oor aanraken. Dan gaat hij het associëren met een fijn gevoel.
We kunnen alleen zeggen geduld beloont en ja het kost tijd.
Heel veel succes
- Caily
-
- Berichten: 12779
- Geregistreerd: 02-09-07
- Woonplaats: Noord Nederland
Re: twenter met trauma
Geplaatst: 10-08-11 01:45
Join up zou ik niet aan beginnen, dat doet meer kwaad dan goed in dit geval gok ik zo.
Je kan met hem misschien wel een bepaalde wijze van grondwerk gaan doen. Ik denk dat je zelf maar moet inlezen en dan kiezen welke jou de beste lijkt, persoonlijk dacht ik toen ik je verhaal las aan de 7 games van Pat Pareilli.
Hoe dan ook, veel succes, top dat je je zo inzet.
En zoals mijn bovenstaander al zei, geduld wordt beloond.
- Oryani
-
- Berichten: 1802
- Geregistreerd: 02-05-11
- Woonplaats: Lokeren, België
Geplaatst: 10-08-11 07:33
De join up zou ik niet gaan doen, lijkt me ook geen dominantieprobleem inderdaad!
Maar verder zoals de personen boven mij vermelden: blijven oefenen zoals je nu doet...
Ik hoop dat je ons wel op de hoogte houdt
- boku
- Berichten: 139
- Geregistreerd: 21-12-10
Geplaatst door de TopicStarter : 10-08-11 15:29
dit is een foto van de eerste week dat hij buiten kon:
dit is een foto van voor de winter:
deze van na de winter, enkele weken na zijn castratie:
en deze ergens in juni:
zo volgt hij aan de hand, dus dit lijkt me niet echt dominant. ik ga dus die join up niet doen, hij heeft het inderdaad niet nodig.
de hoefsmid is een ander verhaal ^^ en daar ben ik echt wel trots op!
de eerste keer hadden ze mij niet verwittigd, en hadden hem dus de neuspraam opgezet omdat hij doodsbang was. dat was nog maar enkele dagen nadat ie voor het eerst weer buitenkon omdat zijn hoeven zoo slecht waren van zolang op 40cm stro te staan (mesten kon niet)
een dag later kom ik toe, en hij is weer doodsbang van mij! en toen vertelden ze dus wat ze gedaan hadden.. helemaal opnieuw beginnen!
eenmaal ik zijn vertrouwen weer een beetje terug had, ben ik begonnen met het leren van voetjes geven, omdat ik niet wou dat dit nog eens moest gebeuren. ik durfde enkel vooraan te vragen omdat ik weet dat hij al eens durft slaan.
na een maand kwam de hoefsmid terug, want die hoeven in orde krijgen heeft meerdere sessies nodig gehad :p
ik heb toen de hoefsmid gevraagd hem eerst de kans te geven hem rustig te laten ruiken en even kennis te maken, en vooral rustig met hem om te gaan. ik bleef bij hem en beloonde hem. vooraan was geen enkel probleem! enkel achteraan dierf hij al eens wegtrekken maar dit kwam uiteindelijk ook in orde. een hele sprong vooruit vond ik!
toen ben ik zelf beginnen oefenen met achtervoetjes vragen en dit ging ook steeds beter. het heeft me wel veel koekjes gekost :p
nu, een jaar na zijn eerste ervaring met de hoefsmid, geeft hij allevier zijn voetjes perfect, laat ze allemaal vijlen, en is zelfs bijna de braafste van alle paarden op stal (zo'n 10)
maar toch blijft het moeilijk telkens weer die moed bijeen te schrapen als iets mislukt is..
hij geeft me zoveel liefde, en hangt echt aan me, maar er zijn nog zoooveel struikelblokken.
handen aan zijn hoofd is hij zoo bang van!
wassen begint te lukken, maar het eerste kwartier moet ik echt héél veel geduld hebben, als hij braaf stilstaat, slang weg en direct belonen, meerdere malen na elkaar, op die manier betert het na een tijdje wel, hetzelfde met de vliegenspray, maar als ik het enkele weken later opnieuw doe moet ik precies weer bij nul beginnen..
ik heb dus inderdaad al héééééél véél geduld moeten hebben!
het is vooral lastig omdat ik maar een 45min bezig kan zijn met hem, daarna verliest hij zijn concentratie.
vandaag heb ik hem nog eens losgelaten in de piste, om nog eens samen rond te dollen. de connectie die ik voel geeft me moed om verder te gaan met hem!
en het geeft me vooral vertrouwen om te weten dat hij me nooit pijn zou doen. bijten heeft ie nog nooit gedaan, gekapt ook niet. maar drijf hem niet in een hoekje want dan zou hij wel eens durven slaan.
als de dierenarts er is durft hij al eens omhoog gaan, maar meestal kan ik hem wel gerust stellen. zo hebben we hem begin dit jaar kunnen castreren zonder nare gevolgen of angstigheid achteraf want daar was ik wel bang voor
ik heb vandaag inderdaad eens geprobeerd zijn oor aan te raken terwijl ik hem gewoon aaide voor zijn schoft en hem daarna beloonde, maar hij blijft het toch allemaal maar eng vinden. ik ging dus met mijn hand vanaf zijn schouder (daar wordt hij liefst aangeraakt) langs zijn hals, rustig naar zijn oor toe om daar eens even te "krabben", hij leek er wel van te genieten, maar toch vertrouwt hij het niet, vanaf ik een klein beetje te ver ga, of hij het gevoel krijgt dat ik zijn oor wil vastnemen, schiet hij weg. ik ga het blijven oefenen en blijven proberen, hopen dat het betert zeker?
ik blijf me afvragen hoe ik hem van die schrik voor handen kan afhelpen. het is al veel beter dan vroeger, maar ik ben bang dat we dit punt niet voorbij raken..
ik kan hem overal aanraken! z'n buik, kont, benen, staart kammen, maar aan zijn hoofd wil het maar niet lukken...
ik ga me eens verdiepen in de theorie van parelli zoals hier boven gezegd geweest is, misschien heeft hij daar wel baat bij
iemand enig idee waar ik goede informatie kan vinden?
Pagina 1 van de 1