Mijn paard is echt een super braaf dier, staat stil zonder hem vast te binden, volgt je overal waar je maar wil, braaf in de stal, ... dit allemaal zolang hij zijn vriendjes ziet.
Vanaf het moment dat hij 'alleen' komt te staan wordt hij heel onrustig, begint te hinniken, te draaien, steekt zijn hoofd hoog in de lucht (wat best lastig is als je een paard van 1m78 hebt en zelf maar een dikke 1m64 bent). En hier blijft het dan ook niet bij, als je er dan naartoe gaat en het touw wilt vastnemen en hem wilt kalmeren denkt hij meteen dat hij geslagen wordt en wordt dus nog onrustiger. Door deze tekenen begon ik eigenlijk al te denken dat hij ooit geslagen geweest is of iets dergelijks. Hij staat altijd met mijn merrie samen in de weide, en andere paarden in de aangrenzende weides. Maar ik ga er vanuit dat hij echt alleen mijn merrie wil zien want op de poetsplek kan hij andere paarden zien (die in andere weides staan die hij vanuit zijn weide niet kan zien) maar ook dat helpt niet.
Hier heb ik het alleen over het poetsen, ... maar ook tijdens het rijden is het geen pretje. Als alle paarden buiten staan en ik wil met hem in de binnenpiste gaan rijden zit hij heel zenuwachtige, korte pasjes te maken, heel de tijd aan het hinniken en de ontspanning is dan vaak ver te zoeken (soms loopt hij nog wel iets of wat naar beneden) en vanaf het moment dat je hem dan in galop wil zetten begint hij nog eens te bokken. Dit doet hij normaal nooit, enkel als hij zijn vriendinnetje niet ziet. Ik heb ook al eens binnen gereden als er 1 paard binnenstond en die hij kon zien, dit had geen effect op hem, hij bleef gewoon doorgaan met hinniken.
Ook buiten gaan wandelen is geen optie, vanaf dat hij de oprit ziet gaat hij gewoon stilstaan. Aan de hand gaat hij wel gewoon mee, maar begint dan ook weer heel nerveus te doen en dergelijke.
Is er iemand die dit herkend en een oplossing weet?
alvast bedankt !
) maar natuurlijk is niet elk paard hetzelfde hé. Ik heb hem nu 3 jaar denkik en hij is nu 8 jaar. Maar in het begin ging alles redelijk goed, omdat we altijd maar een buitenpiste hadden en de weide er eigenlijk zogoed als naast ligt.
