Geplaatst: 28-05-11 21:21 Ik zie de naam en denk "oh, zo hadden we er ook eentje op de manege", ik kijk snel naar de foto .. en daar stond ie .. Kreeg al meteen een gek gevoel
Even wat heen en weer gepb't met de 'verkoper', in eerste instantie om te zeggen dat het ik het een prachtig initiatief vind dat ze oudere paardjes opvangen en hun nog een kans geven op een leuk leven en om te zeggen hoe leuk het was hem weer eens te zien zeg maar. Een aantal pb's later weet ik zowat alles over hem wat ik zou moeten weten En ergens kriebelt het ook wel ... Wat zou ik hem graag een goed aantal jaren op de weide geven, samen met mijn eigen pony. Maarja, dan komt de praktische kant om de hoek kijken. Want het is natuurlijk niet zomaar iets. Komt er ook nog bij dat ik zelf geen eigen grond heb, mijn pony staat dus gewoon in pension (wel aan huis). Ik zie het al helemaal voor mij, hoe we de indeling kunnen maken & de praktische kant etc. etc. Maar of de pensioneigenaar mij daarin gaat volgen is natuurlijk een andere vraag
Wel wil ik het proberen, al weet ik nog niet goed hoe ik het zou aanpakken. Ik dacht een e-mail te sturen, zodat alle informatie meteen bij elkaar staat en het eens rustig overlezen kan worden. Of misschien toch beter persoonlijk erover beginnen? Lijkt me een stuk moeilijker (omdat ik maar moeilijk een verhaal kan afsteken en alles in 1 zin uitleggen 
) maar is misschien toch beter? Ik weet het niet goed.En dan natuurlijk ook de pony zelf ... Wat zou ik kunnen verwachten bij het adopteren van een oudere manegepony? Misschien zijn er nog haken & ogen waar ik in eerste instantie niet aan denk maar waar ik zeker wel eens over moet nadenken? De pony zelf is nu 18 jaar, is nog gezond en kan ook nog (licht) bereden worden (al is dat voor mij niet nodig). Pony is sinds 2009 bij de manege weg maar de huidige eigenaar heeft niet meer voldoende tijd voor hem, vandaar dat hij via deze opvang een nieuw baasje zoekt. Pony is dus gezond en heeft geen speciale voeding of iets dergelijks nodig, hij krijgt zelfs gewoon hetzelfde als die van mij. De enige "maar" die er is is dat hij aan 1 oog blind is. Dit zou door maanblindheid zijn en is ook de reden dat de manege hem wegdeed. Maar buiten dat hij wat schrikkeriger is als je aan die kant iets doet heeft hij er geen hinder van. Ook is alles al 2 jaar stabiel en verwachten ze niet dat het andere oog (snel) zal aangetast worden.
De pony wordt met een contract aangeboden en moest er iets in de situatie veranderen dat de huidige eigenaar er echt niet meer voor kan zorgen wordt hij terug door de opvang opgevangen. Denk dat hiermee alles zo'n beetje gezegd is ... Is het haalbaar om zo'n paardje nog op te vangen en nog een aantal leuke jaren te bieden? Vooral omdat hij eigenlijk nog gezond is en ook niet zo heel oud moet het volgens mij mogelijk zijn. Er kan natuurlijk altijd wat gebeuren ... maar dat hou je altijd.
Zouden jullie dit doen? Of zijn er nog andere overwegingen die gemaakt moeten worden?
En hoe zou je het voorleggen aan de pensioneigenaar? Want dat is natuurlijk wel de belangrijkste pion zeg maar, als die het niet ziet zitten kan ik verder ook niks beslissen
Qua tijd & financiële middelen denk ik dat het wel in orde zou moeten zijn.Het gaat trouwens over deze pony: [EA-TK-PP] Ter adoptie: lieve Appaloosa D/E-pony
http://www.horsetopia.be/[***].html
En dit is hij in 2005, nog op de manege:
Ik vind het een prachtdiertje
Maar waar ik me het meeste zorgen om maak is toch die maanblindheid .. ik heb er geen ervaring mee, weet er ook praktisch niks over en lees niet zo leuke dingen ... Dat het nu al 2 jaar stabiel is, betekent dat ook iets? Of kan het net zo hard weer omslaan? *gaat nog wat verder opzoekingswerk doen*
En ik denk, maar ben niet zeker, dat zij [***] misschien ook nog gekend heeft, ze wist mij in ieder geval (vorig jaar ofzo) te vertellen dat hij niet meer op de manege stond