Moderators: Neonlight, C_arola, Firelight, Sica, Dyonne, NadjaNadja, balance, Essie73
Supervixen schreef:Ik probeer nu zoveel mogelijk buiten te rijden met paarden waar ze goed mee overweg kan, zodat ze als ze dapper is een tijdje voorop loopt en als ze iets eng vindt, achter het andere paard kan kruipen. Dan gaat het goed, ze is hoogstens wat kijkerig of wil zich omdraaien. Naar mijn idee doet ze op deze manier zoveel mogelijk goede ervaringen op en krijgt ze meer zelfvertrouwen.
Denken jullie dat ik het op deze manier goed aanpak? Is het een kwestie van dominantie of is het gewoon een gebrek aan ervaring op de weg en moet ik gewoon veel kilometers maken? Ik hoor graag meningen en ervaringen.
In feite was het bij ons wel een dominantieprobleem aangezien voor hem niet duidelijk was dat hij van mij op aan kon om de leiding te nemen. Het probleem lag bij mij
Mijn paard is absoluut niet dominant, niet in de kudde en niet naar mensen.
Hij zuchtte diep toen ik naast 'm stond ("gelukkig, daar ben je") en liep toen achter mij aan naar waar hij weer grip zou hebben. Hij liep precies waar ik ook liep.
Neemt niet weg dat mijn paard alsnog af en toe lollig denkt te zijn door ineens om te draaien en hard weg te rennen, of stil staan zonder dat hij gespannen (bang) is. Met je teugels, benen en zweepje bereik je dan niks meer behalve dat dat paard nog erger gaat lopen etteren. Een flinke brul werkt wél. Als hij in zo'n bui is en bijvoorbeeld wel weer mokkend verder loopt maar vertraagt geef ik meteen een brul, na een paar honderd meter is het dan weer over. Je moet alleen wel weten van je paard of hij bang/onzeker is of dat hij je in de maling neemt. Als je het verkeerd inschat kun je hem vreselijk verzieken als buitenrijpaard. frangelica schreef:ik denk kwestie van dominantie....want elke keer stap jij dus af en wint ze, als het ware....ik heb een merrie doet hetzelfe als mijn verzorgster erop rij....maar rij ik zelf niks aan de hand.
Ik doe haar geen plezier met buitenrijden. Of ik zou heeel veel moeten oefenen, zodat een vaste route deel uit gaat maken van een vaste routine.
Hij had nog gelijk ook dat hij niet wilde, toen ik 'm aan de hand uitstapte langs de weg was het oké.
en koen en moedig langs die lévensgevaarlijke meerkoet te lopen is dat voor een goed doel. En wat bij mijn paard dus goed werkt is stem: op been reageert hij ook, wanneer ik been geef komt hij in beweging, hij reageert eigenlijk braaf op mijn hulpen. Alleen dan achteruit omdat er voor 'm iets engs is. Met stem lukt 't beter, niet alleen wanneer hij mij aan het jennen is maar ook wanneer hij ergens bezorgd over is: stap door, goedzobraaaaff, niks aan de hand zie je wel? Knap hoor dat jij er zomaar langs durft, suuuuperpaard! 'm Er langs praten dus eigenlijk, en als je 'm dan even over z'n hals aait briest hij en vindt hij zichzelf onwijs stoer en moedig
Ik weet niet of dat bij alle paarden werkt, kan best dat er paarden zijn die je op zo'n manier bevestigt in hun angst. Maar bij mijne werkt 't heel aardig.