
Ongeveer 1,5 jaar geleden ben ik gestopt met het wedstrijdrijden op mijn pony. Inmiddels heb ik een paard.
Paard loopt met hoge bergen, diepe dalen maar ik wil nu eigenlijk toch eens de wedstrijdring in.
De kans is aanwezig dat ik als een 'halve gare' de bak door ga, echter kan het ook geweldig gaan

Eigenlijk durf ik niet zo goed, met mijn pony was ik altijd erg perfectionistisch, hij liep gewoontjes maar wel braaf en constant. En mijn paard? Die kan enorm tegendraads zijn.
Moet ik mn gevoel maar gewoon opzij zetten en gewoon kilometers gaan maken? Of moet ik wachten totdat het constant wordt?
Hoe kijken juryleden aan tegen combinaties die toch starten ondanks dat ze, hoe zal ik het zeggen, er wel klaar voor zijn maar niet altijd evenveel 'controle' hebben.
En waar zouden jullie als ruiters voor kiezen?
Paard loopt thuis over het algemeen erg fijn, maar op ander terrein rij ik net iets anders, en mijn paard neemt het direct over. Ze reageerd erg snel op veranderingen in mijn rijden (scheeftrekken, tegen been hangen, strakke aanleuning), hoewel er soms ook hele fijne stukken tussen zitten.
Aan de ene kant denk ik; ze loopt thuis fijn (op sommige dagen na dan
), dus tijd om kilometers te maken op ander terrein.Aan de andere kant; ik ben zelf (nog) niet helemaal ontspannen op ander terrein met dit paard, dus wat doe ik op een wedstrijd als ze op ander terrein nog zo heftig reageerd. Ik moet eerst zorgen, buiten wedstrijden om, dat ik op ander terrein meer rust vind en mijn paard fijner te rijden blijft.
Word het nou echt te gek qua gedrag dan zou ik nog even verder oefenen natuurlijk.
'gewoon doen, niet zeuren'.


Als er bijv. vier hekjesringen bij elkaar liggen naast een omheind losrijterrein kun je daar prima rijden zonder dat je paard zich ineens lonely the ponely voelt en daarom begint te stieren. Zoiets vind ik ideaal voor jonkies en zenuwpezen. 