Geplaatst Blue wordt in april 5 jaar oud en ik heb haar sinds 2,5 jarige leeftijd. Ze heeft in het begin in een vrij grote kudde in een grote paddock/weide gestaan, dit ging prima. Ze was wel een van de dominanten maar voor zover ik weet was er geen opvallend gedrag. Wel was ze toen heel dominant naar mij toe. Met 3 dus op een rustige manier aan het werk gegaan met haar. Ik heb haar toen gestald op een manege om voldoende begeleiding te hebben met beleren. Met bijna 4 weer verhuisd naar een pensionstal bij een boer. In de winter daar op stal gestaan. Ze is over het algemeen altijd erg braaf geweest, met af en toe een momentje van uitproberen waar ik dankzij de begeleiding die ik had goed mee om heb kunnen gaan. In de zomer ging ze daar weer met een groepje de weide op. Vrij kort daarna ging ik op vakantie. In die tijd is een van de merries weg gegaan en ging een ander op vakantie waardoor ze 'achterbleef' met 1 merrie. Die heeft ze toen gedoopt tot haar vriendin-eveneens-eigendom. Ze heeft die merrie een keer een flinke trap verkocht waardoor ze haar goed 'onder de duim' had. Het was immers haar laatste kuddegenoot op dat moment. Echter toen de vakantie merrie terug kwam, mocht zij er niet meer bij, noch mochten mensen haar 'vriendin' uit de weide halen. Toen ik terug kwam van vakantie waren ze dus niet zo blij met mijn paard. Maar naar mijn idee was dit een logisch gevolg van de onrust in de kudde en de onzekerheid van het wegvallen van kuddegenootjes.
Toen kwam er een jonge merrie bij, dominant dametje. Blue was het hier niet mee eens en heeft dit merrietje dagenlang nagezeten in de wei. Nu is dit merrietje erg drammerig, komt graag in je ruimte en is moeilijk te corrigeren. Dus ook dit kon ik begrijpen. Hierna kwamen er 2 grotere merries bij de kudde die op hun beurt Blue flink op haar plek hebben gezet waarna de rust was wedergekeerd. Daarna weer een stalperiode waarin ze een tijdje vrij pittig gedrag heeft vertoond naar mij toe. Dit gaat nu weer goed.
Sinds een paar weken staat Blue weer op een nieuwe stal (ik wil nu eenmaal altijd het allerbeste voor mijn paard en heb dus wat moeten zoeken, al heeft ze het op alle plekjes goed gehad hoor). Hier komt ze momenteel dagelijks in de paddock. Vanaf de eerste dag was ze gekoppeld aan een grote fries, dit was direct haar vriend. Ze gedroeg zich dominant naar hem toe maar hij accepteerde het en liep ervan weg. Nu had ze afgelopen week een buitje en heb ik haar tijdens het longeren flink op haar plek moeten zetten (lees; niet hoeven slaan of wat dan ook, maar wel even heel duidelijk gecorrigeerd). Hierna was ze als een lammetje en volgde mijn aanwijzingen perfect op. En prompt krijg ik de volgende dag de melding dat ze haar 'vriend' in een hoek heeft gedreven en heel gemeen heeft staan trappen. Ook wilde ze niet dat de medewerkster van stal haar 'vriend' uit de paddock haalde.
Mijn idee is dus dat ze doordat ik haar heel duidelijk haar plek heb laten weten, toch op een andere manier probeert haar 'gram' te halen. Ik verwoord het misschien niet helemaal goed. Maar jullie begrijpen het denk ik wel.
Eigenlijk is het zo dat bij alle paarden die ze kan hebben, ze overdreven probeert de baas te zijn, maar hierin nog niet zo goed weet hoe dat dan eigenlijk moet. Ook wanneer ik geen duidelijke leider ben, vertoont ze dominant gedrag. Alsof ze dan zoiets heeft van; 'jij bent niet sterk genoeg, dus moet ik maar de leiding nemen'.
Ze accepteert overigens wel leiding wanneer ze wat minder zeker is in een situatie. Zo heeft ze gisteren op de trailer gestaan samen met een merrie waarmee ze in de paddock niet samen kan. Maar in de trailer en op de buitenrit die erna volgde was het haar beste vriendin. Ze liep het liefst met haar neus in haar kont om de veiligheid op te zoeken en had geen behoefte om het voortouw te nemen.
We gaan nu proberen om haar te koppelen met een merrie die héél duidelijk haar grenzen aangeeft. Die niet meteen begint te trappen maar wel heel duidelijke lichaamstaal heeft. Wat de eerste keer betreft was Blue erg onder de indruk.
Wát een verhaal zeg. Ik ben benieuwd of er überhaupt iemand is die dit helemaal gelezen heeft
) Of had je het echt puur over het moment van hengstigheid zelf? 