
Ik heb een vijfjarige pony waarmee ik - door gebrek aan vertrouwen met rijden - aan vrijheidsdressuur doe. Verder longeer ik hem en speel ik lekker wat in de bak. Hij heeft dit altijd goed opgepakt. Hij was best happerig maar na een kwartiertje kon ik fijn oefeningen doen, echt lezen en schrijven kon ik dan met 'm. Tot zondag. Ik ging hem eerst even longeren, maar toen ik hem een kant op wou laten lopen en hij niet wilde, protesteerde hij en steigerde hij, met z'n been vast in het touw. Hij kwam neer, begon te panikeren en sprong gespannen rond, tot ik hem kon kalmeren (al was ik zelf gewoon de hysterie zelve omdat ik bang was dat hij wat zou breken) en ik hem kon bevrijden. Daarna nog even rustig begeleid met longeren. Daarna vrijheidsdressuur, dat ging ook niet je van 't het. We zijn begonnen met spaanse pas en zoals altijd doet hij dan ongevraagd z'n nieuwe kunstje om te bedelen. Ik negeer dit normaal en dan stopt hij, maar deze keer beet hij gewoon in m'n arm omdat ik hem negeerde. Gaf hem toen een korte tik tegen z'n neus, waarna hij steigerde. Ik ging achterwaarts, en toen ging hij enkele passen vooruit om vervolgens weer te steigeren..
En zo waren er nog situaties die zondag. Als hij een oefening niet goed uitvoerde werd hij niet beloond, kreeg ik bijna een stel paardenhoeven tegen m'n hoofd. Niet fijn als je gevangen zit tussen een steigerende pony en een ijzeren hek, en je niet wegkan, en bovendien levensgevaarlijk. Vandaag dus rustig aan gedaan, maar hij wou me constant bijten. Hij heeft ook een keer gesteigerd maar ben er toen in geslaagd om hem op afstand te houden. Ik vertrouw hem gewoon niet meer, niet meer onder het zadel, en nu ook niet meer in datgeen waar we zoveel plezier in hadden.. Ik herken hem niet meer, m'n eigen pony. Hij was zo leergierig en meewerkend, en nu moet ik hij het minste een stel ijzers of tanden ontwijken. Ik kan wel huilen..
Zoals ik al zei : wees lief!