Ikzelf heb ook een hengstje van een jaar en een half, die niet liever doet dan happen naar de handen en bijten.
Het happen kwam voort door voortdurend lekkers te geven op elk moment van de dag, zonder iets gevraagd te hebben van hem (van de vorige eigenaren).
Toen ik enkele weken begon met hem de basisprincipes aan te leren zoals stilstaan,voetje,... zag ik zijn "happengedrag" pas. Dus werk ik zonder lekkers enkel beloning met de stem of klopje op de schouder. Ook zocht hij heel erg in je zakken, handen naar iets lekkers op elk moment dat je hem aandacht gaf. Dus nu krijgt hij enkel nog iets lekkers wanneer ik hem voorbeeld in zijn stal zet,hij netjes blijft staan en ik zijn halster af kan doen. Als hij maar 1 iets aantoont van het happen = weg lekkers. Ze leren het wel...
Dan het bijten: Bij Othello kwam het ook voor door het lekkers geven maar de grootste oorzaak is vooral dominantie. Een jonge hengst die nog niets kende van manieren etc... Hij heeft mij 1 keer flink te grazen gehad toen ik hem wilde losmaken na het poetsen. Hij stond al een hele tijd te frunniken en ongedurig te doen aan het halstertouw,toen ik hem wilde losmaken beet hij recht in mijn décolleté (pijnlijk!!!!) hierna heb ik hem toch een flinke tik verkocht zodat hij echt schrok,sindsdien is het al een stuk verbeterd,maar toch wil hij je nog uittesten.
Wat mij uit ervaring het beste lijkt is voorkomen voor het gebeurd. Als je weet dat je een bijtend paard heb,voorkom dat hij je kan bijten (ja zegt diegene die gebeten werd in de décolleté) door tijdens oefeningen hem niet in je "persoonlijke ruimte te laten".
Enkele voorbeelden:
Voetjes geven: vele ruiters laten het toe dat een paard die zijn voeten geeft,aan de ruiter zit te snuffelen of knabbelen en dergelijke,daar is natuurlijk niets mis mee,maar in mijn geval corrigeer ik op het moment hij nog maar zijn hoofd aanraakt aan mijn benen door telkens een zelfde geluid te maken: shht (klinkend als een berisping)
Poetsen: Bij het poetsen draait hij vaak zijn hoofd om een knap te geven wanneer meneer het niet meer leuk vindt. dit probeer ik ook telkens te corrigeren door datzelfde geluid te maken voor hij nog maar de kans krijgt om te knappen. Dit heeft natuurlijk ook veel te maken met de lichaamstaal van je eigen paard. Ik heb hem zodanig geobserveerd dat ik weet wanneer hij een reactie (bijten) zal geven. Dus kan ik het nu makkelijk corrigeren.
En deze techniek van weten waar zijn plaats is en wat mijn persoonlijke ruimte is gebruik ik bij vrijwel alles:
-wanneer ik zijn stal inga,moet hij achteruit gaan om mij plaats te geven
-bij het verlaten van de stal ga ik eerst buiten,waarna hij volgt
-Als ik zijn staldeur openlaat om borstel te nemen moet hij in zijn stal blijven tot ik eventueel zeg dat hij mag komen kijken.
Allemaal kleine dingetjes waar normaal gezien niet zou bij stilgestaan worden,maar die toch wel belangrijk zijn. Niemand wil een paard die staat te drummen voor buiten...
Het vraagt een beetje tijd en heel veel geduld maar uiteindelijk werpt het toch zijn vruchten af.
(wat een lange tekst
)
Groetjes