Geplaatst Het begon zo'n ongeveer drie jaar geleden. Brenda poetsen, Brenda rijden, Brenda knuffelen. Toen het tweede jaar, deed ik bijna niets meer met Brenda. Toen mijn allergrootste vriendje Rosie weg ging, begon ik met Brenda weer aan de slag te gaan. Niet rijden, ik vind mezelf daar te groot voor bij Brenda. Maar grondwerk. Samen met mijn vriendin wilde we wat vrijheidsdressuur met Brenda gaan doen. We begonnen met de Jambette. Ze kan dat nog niet echt, maar oefening baart kunst, right?
Toen mijn vriendin op vakantie ging, vond ik het niet zo leuk om in mijn eentje telkens weer de jambette te oefenen. Daarom begon ik met longeren en vrij springen. Dat was leuk, ik voelde echt een klik met Brenda. Ik voelde dat ze bij me paste. Ze veranderde van karakter en deed telkens 'liever' tegen me. Wat ze niet tegen iedereen doet. Wanneer ik haar riep in de wei, kwam ze gelijk naar me toe lopen, dat deed ze eerst niet. Onze band werd sterker.
Totdat.. Ik vandaag aankwam bij de paarden. Brenda stond niet in de wei. Even naar de eigenaar gelopen, en wat zegt die? 'Brenda is verkocht, naar friesland.'
Reden? Het kind van de eigenaar, waar die eigenlijk van was, deed er helemaal niets mee. Maar ik? Ik deed er álles mee. Ze was mijn vriendinnetje in tijden dat ik het moeilijk had..
Ik hoop dat iemand weet waar ze staat ergens, of de eigenaar kent, of de eigenaar misschien op bokt zit hier?
naja. I hope so.
Fotos:
Ze stond in Erp..