Ik heb een verzorgpaard: Elian. Hij is al oud en dampig dus ik kan niet op hem rijden. Ik verzorg hem al 3 jaar. Elian stond 2 maanden geleden ergens anders dan waar hij nu staat. Alleen gingen die mensen scheiden en moesten alle paarden weg. De eigenares van Elian kwam bijna nooit dus die had niet door dat alle paarden al weg waren en Elian helemaal in zijn eentje in de stal stond. Zo heeft hij een week helemaal alleen gestaan. Toen pas kwam ze erachter dat haar paard alleen stond. Hij stond allemaal te gillen omat hij zo alleen was, zei ze. Toen heeft ze per direct een andere stal voor hem gezocht. Daar staat hij nu. Maar als hij in de wei staat en ik wil hem eruit halen om hem te poetsen raakt hij helemaal in paniek. Dan gaat hij springen en steigeren en wringt zich door alle bochten om niet de wei uit te gaan. Ik poets hem dus ook in de wei, voordat er gewonden vallen.
Maar Elian is altijd blij en enthousiast geweest. Helemaal als hij mij aan zag komen lopen. Maar nu... ik krijg een hartverscheurend gevoel als ik hem nu zie staan in de wei...
Hij loopt kreupel, heeft kale plekken en korsten in zijn vacht, zijn ogen staan dof en lusteloos en hij kijkt niet op of om als ik aan kom lopen. Hij is duidelijk doodongelukkig. En zijn eigenares besteed er geen tijd en aandacht aan. Zo zielig!
Weten jullie hoe ik hem op kan vrolijken of Elian van zijn trauma kan verminderen?
Alvast bedankt...
Laatst bijgewerkt door Joelleee op 23-05-10 12:21, in het totaal 1 keer bewerkt