Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-04-10 17:17

Bang geworden!

Geplaatst door de TopicStarter : 15-04-10 17:17

Hoi,

Ik ben nieuwe op dit forum en hoop niet dat ik mijn vraag nu in een verkeerd topic zet. Maar even het volgende.

Ik ben erg angstig geworden, sinds ik een kindje heb.

Ik heb vanaf dat ik kon lopen paardgereden, eerst maneges, toen privé lessen in Deurne, toen verschillende paardenrassen gehad van welsh cob, arabier en als laatste een tinker. Hiermee o.a. endurance gereden. Maar goed toen kwam de tinker. Ik moest echt mijn vertouwen terugwinnen en dat is gelukt met dit lieve beest. Tijdens mijn zwangerschap is mijn drachtige tinker overleden. Ze moest haar veulen net krijgen toen we haar dood in de wei aantroffen. Ik heb hier nog steeds veel verdriet van.

Omdat ik zeker wist, dat ik verder wilde met paarden en paardrijden na mijn zwangerschap, hebben we tijdens mijn zwangerschap een tinkermerrie van 7 jaar gekocht. Ik wist dat er nog niet veel mee gedaan was, maar de proefrit, die ik destijds niet zelf heb gemaakt maar mijn moeder, zag er goed uit. Zowel binnen als buiten....

We hebben haar na flink beraad gekocht.

Nu echter, komen we erachter dat ze nogal "heet" is, voor een tinker. Ze breekt regelmatig uit, is de baas over de andere 2 paarden, trapt ze ook. Ze is niet uit de wei te halen en als je niet oplet loopt ze gewoon letterlijk over je heen. Goed, dit is allemaal gedrag dat af te leren is. Ik heb er inmiddels een half jaar na mijn bevalling een paar keer in de bak op gereden en vandaag zijn we naar buiten gegaan.

Dit ging helemaal niet goed. Ze wilde alleen maar naar huis, maar ik heb haar met alle kracht en moeite vooruit gekregen tot we ongeveer 3 kilometer verderop waren. Toen was ik het echt helemaal zat. Mijn moeder was erbij en reed op haar eigen paard, dit ging prima. We zijn omgedraaid en toen begon de ellende. Ze wilde er continu vandoor, waar ik ook wel de nodige trucs op weet. Wel is ze verkeersmak, maar toen er een auto met trailer aankwam protesteerde ze weer, leek erop dat ze de kans aangreep om iets te flikken en dat gebeurde ook. Rechtop, achteruit, vooruit.

Er bekroop me ineens een grote angst. Wat als er nu wat gebeurt, nu kan ik niet even uit de running zijn, onder een auto terecht komen of wat dan ook. Ik ben afgestapt. Was als verstijfd van angst.

Ben nu thuis, maar weet even niet wat ik hiermee aan moet. Ik kende dit gevoel niet meer, sinds de laatste nare ervaring. Die angst was overwonnen op mijn vorige paard.

Na een telefoongesprek met de vorige eigenare zijn we erachter gekomen dat mijn merrie nooit gespeend is en tot haar 7e in de kudde heeft gelopen samen met haar moeder. Dit verklaart ook waarom ze bij iedere paardenwei die we tegenkwamen luid begon te roepen en niet meer van haar plaats te krijgen was.

Ik twijfel nu, wat moet ik doen?

Alvast bedankt voor het lezen van mijn verhaal.

Groetjes

**Geplaatst**: 15-04-10 19:27

Geplaatst: 15-04-10 19:27

Weet je het is heel simpel. Waag je leven er niet aan.
Wil je hier tijd en energie instoppen of niet?
Als je bang wordt zou ik dit paard verkopen en op zoek gaan naar wat anders.
Ik begrijp dat je moeder ook een paard heeft? Kan/wil zij iets met
jouw tinker?
Volg je gevoel. :(:)

Heel veel mensen hebben precies hetzelfde. Je hebt verantwoordelijkheid en er is iemand van je afhankelijk. Dat is gewoon anders dan vroeger.
Dit kun je met dit paard wel oplossen maar dan kost het wel veel tijd en ook wel lef.
Als je het niet zo'n leuk paard (meer ) vindt is de keus ook niet zo moeilijk.

**Geplaatst**: 15-04-10 19:31

Re: Bang geworden!

Geplaatst: 15-04-10 19:31

Daarom draai ik nooit of te nimmer om op buitenrit, maargoed daar heb je nu niks meer aan.
Ik zou 't beest eventueel een tweede kans geven, kun je 'm niet naar een prof brengen om te laten corrigeren? Krijg je er hopelijk een fijn paard voor terug. Zoniet, tja dan heb je het iig een kans gegeven en kun je altijd nog aan verkopen denken.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 15-04-10 20:10

Geplaatst door de TopicStarter : 15-04-10 20:10

@Justkid, bedankt voor je antwoord. Mijn moeder heeft zelf een paard waar ze erg tevreden mee is. Dit paard is gewoon in alle opzichten erg lief en rustig. Je ziet het al aan de uitstraling. Ze laat zich makkelijk pakken, opzadelen etc. Dit paard is gekocht in Whales op de sale en was ook nog zo groen als gras. Maar toch als basis een goed karakter. De tinker die we hebben gekocht is vooral heel lomp en een echte merrie. Verder het probleem van te laat gespeend en kuddegedrag. In ieder geval een paard waarin veel moeite gestopt moet worden en tijd, die ik momenteel gewoon niet heb. Dus je hebt gelijk, inderdaad een overweging waard om een passender paardje aan te schaffen.

@Moss-Malfoy, ook ik ben geen voorstander van omdraaien. Maar we waren wel al van plan om het niet te lang te maken aangezien de paarden nog conditie op moeten bouwen, verder hadden we al langer gereden dan uiteindelijk de bedoeling was, ik denk niet dat mijn paards zin er betero p was geworden dus we moesten toch een keer omdraaien. Vanaf toen ging het eigenlijk ook van kwaad tot erger. Mijn moeder gaat er nu een paar keer op rijden, alhoewel ze toch ook wel haar twijfels heeft. Mijn moeder richt voor haar beroep paarden af, maar ze vond de basis, dus het karakter, al moeilijk in te schatten...

Bedankt alvast voor jullie antwoorden.

**Geplaatst**: 15-04-10 20:19

Re: Bang geworden!

Geplaatst: 15-04-10 20:19

Aah ok, ik ben benieuwd dan hoe het je moeder vergaat.

**Geplaatst**: 15-04-10 20:21

Geplaatst: 15-04-10 20:21

Mijn idee is op het moment dat je zelf je eigen paard niet vertrouwd dat je in zo'n geval beter een nieuwe eigenaar voor je paard kan zoeken. Tenzij je zelf heel veel tijd hebt en uiteraard er ook aan wil besteden om het verkeerde gedrag om te buigen (of je moeder).
Paardrijden is een leuke sport, maar niet altijd zonder gevaren mij lijkt het alleen geslaagd als mens en dier een eenheid vormen. Ondanks je deskundigheid als ruiter. Als het niet klikt is het gewoon niet goed.

**Geplaatst**: 15-04-10 20:22

Geplaatst: 15-04-10 20:22

Heel eerlijk zeg ik verkopen die merrie en een ander zoeken!

En wat betreft je angst als moeder... die herken ik heel goed. Ben zelf moeder van 2 (5 en 8 jaar oud nu) en toen ik bijna 11 maanden geleden mijn Friese ruin kocht viel ik er door stommiteit (lees niet goed aangesingeld) de eerste keer vanaf. Resultaat: schouder uit de kom.. 3 maanden niet rijden. Niet echt handig met 2 kinderen. Op dat moment was hij op stal ook heet, omdat hij het padje gewoon kwijt was. Heb gehuild, getwijfeld en alles. Ik wist dat dit paard eigenlijk rustig was en lief en alles en dat ie geen problemen had zoals jij beschrijft. Bij mijn paard was het echt dat hij moest wennen. EN ik aan hem. Elkaar leren kennen. Had hem tenslotte pas 5 dagen toen! En hij was al 2 keer verhuisd in 2 weken tijd (door vorige eigenaar dus)

Paard de wei op 24/7 en veel grondwerk gedaan. Mijn vertrouwen is terug. Maar moet eerlijk zeggen dat als ik op hem stap er ook door mijn hoofd flitst: wat als ik nu weer... Dat heet verantwoordelijkheid over een ander hebben en voelen, namelijk je kindje. Ik zou zeggen: wen er maar aan want dat blijft je leven lang bij je en getuigd van moederschap (hiermee zeg ik niet dat degenen die dat NIET hebben, slechte moeders zijn!!!)

Als jij echt verder wil met een paard zou ik deze echt verkopen en een ander zoeken waar je wel dat vertrouwen mee kan opbouwen.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 17-04-10 14:43

Re: Bang geworden!

Geplaatst door de TopicStarter : 17-04-10 14:43

Bedankt voor jullie antwoorden.

Ik kan het toch echt niet over mijn hart verkrijgen om haar nu al weg te doen. Ik heb het gevoel dat ze, ook i.v.m. mijn eigen onzekerheid die ik op haar overbracht, geen eerlijke kans heeft gekregen.

Ik ga het nu weer langzaam opbouwen door eerst weer eens een paar keer in de bak te blijven en daar vertrouwen op te bouwen en het paard te leren kennen. Ik ben meteen, nadat ik er 3 keer op gezeten heb, een buitenrit gaan maken met haar.

Het is misschien ook niet zo slim aangepakt allemaal.

**Geplaatst**: 17-04-10 15:42

Geplaatst: 17-04-10 15:42

Goed zo, je gevoel volgen is nooit verkeerd.
Ik heb mijn paard nu bijna 3 jaar. Nu pas kan ik met een los teugeltje naar buiten en schrik er niet meer van als ze af en toe wegspringt.
Ik ben toen ik haar net had eerst aan de hand gaan wandelen, toen heb ik met mijn rijmaatje een stapritje gemaakt waarbij ik mijn paard gewoon achter haar paard heb geparkeerd. Na ongeveer een jaar ging het hard, toen kon ze voorop lopen en kreeg ik zelf meer vertrouwen.
Gister heb ik een lange buitenrit alleen gemaakt, door het bos waar ze enorm aan het hakken waren geweest; overal houtstapels en grote bergen grond.
Onherkenbaar maar we zijn overal langs gekomen. Wat ik hiermee wil zeggen; vertrouwen moet groeien en gaat bij de een sneller dan bij de ander. (ik ben een slak

)
Zilfstar heeft gelijk. wen er maar aan, dat gevoel gaat nooit meer over

**Geplaatst**: 17-04-10 17:11

Geplaatst: 17-04-10 17:11

Ik heb Jippe nu bijna een jaar. Heb nog geen enkele buitenrit gemaakt en ben nu bezig hem het wandelen aan de hand buiten te leren, want alles is eng! Als jouw gevoel is: houden en ermee werken: DOEN! Stel die buitenritten dan voorlopig maanden uit, ga grondwerken, lange lijnen, longeren, rijden in de bak en leer elkaar kennen. Doe alsof je haar vandaag gekocht hebt. En benader haar als een nieuw paard waarvan je weet dat je er een klik mee hebt. Breng eerst de rust in jezelf terug. Dat straalt dan na verloop van tijd af op het paard. Geloof me: Ik ken het! Uit ervaring spreek ik. Als jij iets eng vind en je perst ergens 1 druppel adrenaline uit een porie: je paard ruikt het en vind het ook eng. Dus werk aan jezelf en aan je paard (spiegel) kun je aflezen hoe ver je bent. Succes! En als je nog advies wilt of je ei kwijt moet... PB staat altijd open.

**Geplaatst**: 17-04-10 18:08

Geplaatst: 17-04-10 18:08

gut...zó herkenbaar.

Ik heb enkele jaren terug mijn 1e angst opgebouwd door mijn toemalige paard,een 5 jarige kwpn ruin. Die vond het nodig om met mij aan de kletter te gaan,om te draaien,en volop de sloot in te springen waardoor we over de kop sloegen.

Heb hem 2 maanden hierna verkocht...

Daarna een tijdlang bijgereden,een superleuke arabier. Daar kon ik mee lezen en schrijven,ging er altijd alleen mee naar buiten,lekker hard,zalig. Ik vertrouwde hem gewoon.

Daarna een haflinger gehad en jahoor....zelfde verhaal als de kwpn'er. Dominant,sterk dier. Ik werd weer angstig,mijn bijrijdster kon er lekker mee rijden en dit ging goed,ik durfde niet.

Dus ook verkocht.

Een jaar praktisch niets met de paarden gedaan en nu net een nieuwe merrie gekocht. Een 2 jarige pony(andalusierxwelsh.)

Afgelopen jaar fiks nagedacht 'wáár ik dan zo bang voor ben. Wát ik niet durf,wat ik wel durf,wat ik wil,wat ik zoek. :list:

Mensen die alleen afgaan op angst denken dat ik niet goed doe aan deze jonge pony,maar ik weet beter.
Wat ik vooral tijdens de andere angsten erg heb gehad,is de angst voor rijden. En het verplicht voelen,je paard te rijden. Als ik niet op mijn haflinger reed,voelde ik me slecht. Wat heb je nou aan een paard dat je niet rijd?? En nog erger...waarom durfde ik dan wél op een pony van een stalgenootje....

Door heel veel zelfkennis en acceptatie weet ik nu,dat mijn vertrouwen echt moet groeien. :)*

Dat ik angstig ben voor lompe paarden. Voor grote paarden,voor brede sterke paarden(al is elk paard sterker dan ikzelf,dat begrijp ik...zit tussen mijn oren!).
Nu ik een jong dier heb,moet ik niets. Ik mag gewoon een halfuur naar haar kijken als ze in de weide staat.

Ik mag gewoon 50 meter wandelen en besluiten dat dát genoeg is die dag.

Wat ik hiermee probeer te zeggen is,dat je ook naar jezelf moet leren en durven kijken. Paarden geven exact aan,wat jij voelt.
Ik begrijp goed dat mijn haflinger zo reageerde op mij,ik gaf hem geen vertrouwen.

De tips die Zilfstar hierboven mij geeft,vind ik overigens ook erg praktisch en helder. +:)+

succes en als je wilt,pb mag altijd.

**Geplaatst**: 17-04-10 18:47

Geplaatst: 17-04-10 18:47

Jaaaa, dat moeten rijden had ik in het begin ook last van. Maar dan meer dat het schuld gevoel me zeg maar aangepraat werd. Door mijn directe omgeving weliswaar, vooral mensen die zelf GEEN paard hadden of er ervaring mee hebben. Wat heb je nou aan een paard als je er niet op zit??? }:0

Ook de druk op stal van Wanneer ga je er nou op... heeft er toe bijgedragen dat ik die dag erop ging terwijl ik er nog niet klaar voor was. Daardoor het hele aansingelen gewoon niet goed aangepakt en het longeren vooraf vergeten....

Ja die val heeft mij tijd gegeven na te denken en tot het besluit te komen dat ik met mijn 34 jaar toen toch echt wel ZELF mocht beslissen wat ik deed met MIJN paard... Grondwerk, Knuffelen, Gewoon lekker tutten... En dat doe ik nu nog. Zelfs mijn man heeft soms zoiets van: waarom rij je niet (hij heeft 0 ervaring met paarden)... Nou omdat ik ook andere dingen kan doen en ik nu een trainschema heb om zijn rug op te bouwen, zijn links gebogenheid aan te pakken etc. Ik doe alles nu op mijn tempo, mijn manier...

**Geplaatst**: 22-04-10 23:45

Re: Bang geworden!

Geplaatst: 22-04-10 23:45

Het makkelijkste is je paard te verkopen en er een ander te zoeken dat reeds alles kent en rustiger is.
Wil je toch verder met dit paardje, ook dat zou mogelijk moeten zijn, maar dan is het zeker van heel groot belang dat je veel privéles gaat nemen, en heel veel gaat oefenen in een relatief afgesloten gedeelte, zoals een binnenpiste of desnoods een afgemaakt deel op de weide.
Maar zoals je je buitenrit beschreef is dit niet de allerveiligste manier van werken hé.
Wat ook een mogelijkheid is, is je paardje wegbrengen naar een trainer en dan zelf ook nog les nemen bij die trainer, op die manier gaat het meestal het vlugst.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-04-10 17:39

Re: Bang geworden!

Geplaatst door de TopicStarter : 28-04-10 17:39

Hoi allemaal, bedankt voor jullie reacties. aangezien ik geen heel vervent forumbezoekster ben is mijn antwoord wellicht wat laat.

Na mij nog eens een aantal keren te hebben bedacht en wederom enkele vervelende ervaringen na het rij incident, hebben we alsnog besloten het paard terug te brengen naar de vorige eigenaar. Ze is tussendoor nog uit de stal gebroken, uit de weide gebroken en heeft weer de merrie van mijn moeder ernstig bewerkt, waardoor er flinke wonden aan de benen zijn ontstaan.

Dat tinkers lieve kinderpony's zijn, is wat mij betreft een fabel.

Nu ben ik mij aan het orrienteren voor een Fell pony. Heeft er iemand ervaring met dit ras en is het een goede keuze?

Ik weet zeker dat de onzekerheid ook bij mijzelf lag. Maar ik heb in de tussentijd nog een buitenrit op een ander paard gemaakt. Ik heb gegallopeerd en ben voorbij traktoren gereden zonder angst te voelen.

o ja...ik zal sneller reageren als ik weer antwoord krijg.

**Geplaatst**: 28-04-10 17:45

Re: Bang geworden!

Geplaatst: 28-04-10 17:45

Ik ga mijn appie weg doen, is een lieve schat!

Ik heb trouwens geen ervaringe met Fell Ponys, dus daar kan ik je helaas niet mee helpen. Succes!

**Geplaatst**: 28-04-10 18:57

Geplaatst: 28-04-10 18:57

Wanneer ik het gedrag (agressie naar ander paard, etc) lees van de tinker die je hebt terug gebracht, dan klinkt het mij in de oren dat de basis onzekerheid was. Laat gespeend en een grote verandering kunnen daar debet aan zijn. Valt best nog wel wat mee te doen, maar daar moet je echt een lange adem en veel tijd voor hebben. Zo als je zelf aangeeft heb je andere verantwoordelijkheden die zwaarder tellen. Dus dan is een paard er alleen maar bij gebaat dat je inderdaad overgaat tot de keus die je maakte.

En het is heel normaal dat je als mams veel meer bewust bent van het feit dat iets gevaarlijk kan zijn! Hoort bij het mams zijn... En je bent als mamsie echt onmisbaar voor je kleine, dus zuinig zijn op jezelf dat siert je!

Een ander stuk wat naar voren kwam is het niet omkeren tijdens een buitenrit. Daar is een paard toch heel simpel op te trainen? Ik woon aan het einde van een doodlopende weg. Ik kan geen andere trajecten nemen om de straat uit te rijden en moest dus echt mijn paarden leren om te gaan met dit feit. Wanneer ik onze straat insloeg wist mijn arabier "we gaan naar huis" alleen duurt het nog een kwartier voor we daadwerkelijk thuis zijn...En als hij daarna ook maar dacht te bemerken dat ik weer wilde omdraaien begon hij een scala aan idioterie ten toon te spreiden waarbij hij vond dat laaghangende takken, struiken, hekken, steigeren en zijwaarts half struikelend draven vooral in zijn voordeel zouden werken.
Ik liet hem rondjes draaien en als hij een struik in verdween was dat zijn probleem, niet de mijne... (Natuurlijk wil ik graag dat hij er zonder kleerscheuren weer uit komt, maar een paard merkt je angst van oh jee hij doet iets gevaarlijks dus laat ik deze poging stoppen en met dat stoppen heb je het probleemgedrag beloont)
Ieder rondje gaf ik hem de kans om de kant op te gaan die ik van hem vroeg. Wanneer hij de kant op ging waar we vandaan kwamen liet ik hem halt houden en gaf hem even een rust moment. Vervolgens vervolgde ik de weg naar huis, liet hem een stukje verder weer omdraaien en wederom kreeg hij rust wanneer hij de kant opging die ik van hem vroeg. Je laat hem dan iedere keer een stapje verder de kant oplopen die volgens hem de verkeerde kant is voor je hem halt laat houden en rust geeft. En dan is het hele probleem echt zo opgelost. Ik kan tijdens de rit draaien en doen wat ik wil... Mijn paard heeft er geen problemen mee. Wanneer ik bij mijn paard iets bemerk maak ik er direct een leermoment van en neem er de tijd voor. Calculeer ook altijd van te voren in dat ik de tijd kan nemen voor een leermomenten met mijn paard. Is ook zeer regelmatig dat ze thuis even mijn mobiel bellen om te checken waar ik nou blijf??? En of het allemaal wel goed gaat???

Wat ik hier in Texas geleerd heb van cowboys is, maak het probleem van je paard niet tot jouw probleem. Het is een manier van kijken die erg verhelderend kan werken. Misschien heb je er wat aan?

Met uitkiezen van een paard, kijk er vooral naar of je een klik met een dier hebt. Ik moest niets hebben van arabieren, vond het maar vervelende nerveuze dieren. Tot ik een arabier tegen kwam waar ik een klik mee voelde en nu helemaal in mijn sas ben met hem...
Net zo als die ene tinker die jij nu hebt getroffen waar het niet mee ging. Dat zegt niets over het tinkerras, maar meer over dat ene paardje...
Laat de eigenaar van het paard met het dier werken en kijk hoe het dier reageert... Daar kun je veel informatie uithalen!!! Ga samen rijden en laat de eigenaar of iemand anders het paard rijden zodat je kunt observeren. Daarna ga je zelf ook een keer rijden op het dier. Het is goed om je tijd te nemen voor een beslissing.

Zilfstar... Niks mis mee hoor, om je tijd tenemen en dat rijden te laten voor wat het is. Hier in Texas krijg ik dat continu over me heen. Men start hier inrijden bij twee jaar en soms zelfs al eerder! Belachelijk vroeg vind ik!
Ik heb een onzeker paard en sommige stukken met druk verkeer loop ik liever (want ook ik ben een mams met koters thuis en kan het me niet veroorloven om onder een auto terecht te komen!). En een commentaar dat ik daarop krijg!!!! Tja, volgens echte Texaanse cowboys moet een paard weten wie de baas is en geef ik toe op het moment dat ik afstap en ga lopen... Gelukkig ben ik een eigenwijze Nederlander die zich er niets van aan trekt en geniet gewoon met volle teugen van mijn paarden op een veilige manier... En er komt echt een dag dat ik hem wel de hele weg kan rijden... Wanneer het onze tijd is!

**Geplaatst**: 28-04-10 19:11

Re: Bang geworden!

Geplaatst: 28-04-10 19:11

Hier 'ervaring' met een Fell-pony aangezien er 1 op stal staat bij ons. In karakter een shetlander maar dan een beetje groter. Op basis van deze zou ik niet snel overwegen er 1 te kopen. Is natuurlijk maar 1 vb, maar volgens de eigenaar is dit karakter typisch voor het ras (eigenwijs, vreetzak, sterk en regelmatig flegmatiek). Of ze de waarheid spreekt weet ik natuurlijk niet.

**Geplaatst**: 28-04-10 19:12

Geplaatst: 28-04-10 19:12

Nu heb ik helemaal niet op je fell pony idee gereageerd! Je houdt duidelijk van het tinkerachtige uiterlijk en ik kan je geen ongelijk geven.... Ook de fell pony is een pracht verschijning is mijn mening.
Hou in je achterhoofd dat dit pittige paardjes zijn. Een stevig karakter, sterk in lichaam en eigenwijs in het koppie. Het hoeft geen probleem te zijn maar wel een aandachtspunt waarop je kunt letten bij een eventuele aankoop.

Succes! En laat je weten wat het geworden is?!

Misschien is het een idee om eens te kijken naar een Fries? Kwa uiterlijk komen ze wat overeen. Een fries is veel rustiger in karakter en erg trouw.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 28-04-10 20:14

Re: Bang geworden!

Geplaatst door de TopicStarter : 28-04-10 20:14

@Marjontampon:

leuke nickname om daarmee maar eens te beginnen. Wat is appie dan voor een paard?

@Jua, bedankt voor je uitgebreide antwoord. Moet zeggen dat ik er veel aan heb. Vooral de zin "laat het probleem van het paard, niet jou probleem worden" is nu wel van toepassing. Dit heeft inderdaad te maken met het verse moederschap dat me erg overvalt, vooral het feit dat er iemand nu afhankelijk van mij is. Eerlijk gezegd is hier de arabier (volbloed en hengst) mij ook nog het beste bevallen. Het was een fijn paardje die wist wie de baas was. Over het algemeen heb ik ook meer met hengsten, mannen, jongens

Merries zijn mij tot nu toe te eigenwijs.
Maar ik houd je woorden zeker in mijn achterhoofd zodra ik weer op het paard kruip. Een fries is inderdaad een goede suggestie, het is alleen zo dat we daar de ruimte niet voor hebben in de stallen..... Merens misschien? Wat superstoer trouwens ,in texas wonen.

@Sizzle, dat had ik inderdaad vaker gehoord en ik wil ook niet op een paardje zitten dat voor het oog wat "kinderponyachtig" aandoet.... Dat is voor mij ook een struikelblok. Bedankt voor je antwoord.

**Geplaatst**: 28-04-10 23:51

Geplaatst: 28-04-10 23:51

Zelfs met een Fries kan je het gevoel overvallen dat anderen (je kinderen) afhankelijk van je zijn... Ik spreek uit ervaring en ik heb een superlieve Fries. Dochter van 5 rijdt zelfs op hem aan de longe. Het blijven paarden! Ik denk dat je een juiste beslissing hebt genomen. Ik zou je adviseren nu niet perse op 1 soort/ras te gaan kijken, maar bij meerdere paarden te kijken en dan te volen met wie je die klik hebt. De dag voor ik Jippe ging bekijken heb ik op een Friese hengst van 4 jaar gereden. Machtig! Mooi! Liep lekker, was nog wel erg jong. Maakte weinig contact met ons. Het verschil met Jippe de volgende dag was zoooo ontzettend groot! Ik voelde meteen dat ook al zag die hengst er wat spectaculairder uit, ik op Jippe meer zekerheid en vertrouwen had. En dan nog eraf gevallen wegens zo'n stom voorval van vergeten na te singelen...

**Geplaatst**: 29-04-10 08:50

Re: Bang geworden!

Geplaatst: 29-04-10 08:50

Tinkers zijn inderdaad geen kinderponies. Maar laat je mening over een ras niet afhangen van 1 exemplaar.
Men denkt vaak dat het kinderponies zijn en braaf en dergelijke, daarom is het vaak een tegenvaller als het niet altijd zo kalm is als gedacht.
Ze schrikken, maar herstellen in het algemeen sneller dan een warmbloed.

Als je je niet happy voelt met een paard, kun je voor beide partijen, haar beter verkopen idd.

**Geplaatst**: 29-04-10 10:18

Re: Bang geworden!

Geplaatst: 29-04-10 10:18

Appie is een appaloosa, worden vaak appie's genoemd. In mn profiel staan foto's.

Nomineer dit bericht ×