Geplaatst Zij is nu 5, en heeft vorig jaar haar eerste veulen gehad... hetgeen allemaal prima verlopen is.
Het is mij/ ons altijd al opgevallen dat ze 'anders' is. Ze hoort nooit echt bij de groep, zoekt mondjesmaat contact met de anderen maar wordt feitelijk door niemand geaccepteerd.
Ze kroelt/ groomed met geen enkel paard uit de groep, ze leeft 'langs' de groep en iedereen doet of ze niet bestaat... tenzij ze haar weg willen jagen van het eten.
Ze lijkt ook niet gek op andere paarden te zijn, ook haar eigen veulen moest zichzelf opdringen om melk en aandacht los te krijgen.
Mensen zijn echter haar 'alles'. Ze volgt je overal en nergens, wil het liefste de hele dag tegen je aan staan, en staat zelfs over het hek van het weiland naar je te kijken of je aub weer terug wil komen.
Wanneer je haar kroelt of poetst gaat ze daar zo in op (trillen, haar lippen tuiten, ogen sluiten) dat je moet uitkijken dat ze niet omvalt... ze valt bijna letterlijk in katzwijm.
Ze eet ook anders dan de rest, heel traag, heel bedachtzaam (niet schuw, maar sloom/ onnadenkend), ze staat een beetje op sprieten te sabbelen en knabbelen.... heel kalm, en staat de helft vd tijd voor zich uit te staren met een paar sprieten uit de mond. De rest loopt veel rond, eet fanatiek, scheurt met driftige korte rukjes het gras af... zij niet, zij sabbelt en piemelt er maar wat mee... gelukkig krijgt ze toch genoeg binnen.
Ook staat ze heel vaak met haar hals en hoofd hangend, zoals paarden soms doen wanneer het regent en zij er met de kont naartoe staan... hun hals hangend. Dat doet zij dus heel vaak, weer of geen weer.
Een hele slome, dommige uitdrukking. In zichzelf gekeerd.
Nu zijn we met haar gaan oefenen om haar 'grote paarden dingen' te leren. Halster om, stal in, stal uit, paddock in, paddock uit, bekappen, en uiteindelijk dus ook zadelen etc...
Maar het rare is dat ze op druk altijd terugtrekt. En niet uit dwarsigheid, ze gaat altijd hangen... We hebben heeeeeeeeeeel veel geoefend, en het gaat nu beter. Ze kan nu redelijk meelopen. Maar het is net alsof ze alles vergeet wat ze al 80X heeft gedaan. Iedere keer dat ze op stal kom doet ze weer alsof het een volstrekt nieuwe belevenis is. Wanneer ze brokjes krijgt gaat ze tijdens het eten trillen en met haar voorbenen slaan. Wanneer je lichte druk op het halster zet op bepaalde moment trilt ze weer direct over haar hele lijf en trekt haar hoofd naar achteren en krijgt weer bijna een appelflauwte.
Het lijkt net een goudvisje dat elke keer een ronde kom rondzwemt maar denkt dat het elke keer een volstrekt nieuwe omgeving is.
Bekappen was vandaag ook een ramp. De smid heeft zoveel geduld met haar, we hebben op alle manieren geprobeerd haar vertrouwen te geven en het veel geoefend. Maar ze is niet bang voor ons of hem, het lijkt of ze echt doodsbang is om te vallen wanneer je een voetje vasthebt. Ze is veel in handen, is gek op 'haar mensen' (alle mensen eigenlijk) en is voor niemand bang (nou ja, gezond respect).... bovendien hebben we haar sinds veulen en is ze lang in de opfok geweest dus ook niet verpest.
Als je maar op enige manier druk zet; even aan de kant wanneer je de paddock in moet met je kruiwagen, even omzetten wanneer je haar borstelt, even omdraaien wanneer je met haar de stal in loopt, het lijkt wel alsof ze omvalt. Ze verstijft, gaat trillen, weet niet welk ledemaatje ze nu eens eerst zal verzetten en gaat dan uiteindelijk zeer onbeholpen aan de kant.
Ik begrijp dit paard niet goed... ik kan maar niet bevatten wat het is, en tegelijkertijd is het fascinerend. Ze vind met mensen bezig zijn namelijk heerlijk, en gek genoeg gaat het inrijden vooralsnog vrij goed.... (zo lang er iemand voor haar loopt waar ze achteraan kan lopen, hahaha!).
Ze heeft veel vertrouwen in mensen, en zoekt je altijd op of roept je...
Maar het is net of ze 'niet helemaal goed is', en alsof de andere paarden dat ook merken.
Na 1000 keer herhalen het nog niet snappen, helemaal in paniek raken bij druk of voetjes geven bij de smid (en dan echt paniek, volledig trillen over haar hele lijf, heel erg zwaar ademen, bijna flauwvallen, steigeren en bijna omvallen, en dan weer heel snel naar je toe om steun te zoeken... zo raar), het is een beeld dat we bij alle jonge paarden nog nooit hebben gezien..... Het is net alsof ze haar eigen lichaam niet vertrouwd. De DA vroeg laatst of zij atactisch kon zijn. Maar als je bij een IJslander de benen kruist, bijven ze 9 uit 10 keer mooi nog even zo staan, elastieken beentjes he?
Dus dat zegt ook niet veel. Maar misschien is er neurologisch iets mis....Laatst las ik iets over kruinen en karaktertrekken, en zag ik toevallig dat ze boven haar linkeroog maar liefst 3 kruinen had.... for whatever that means.
Enfin, dit paard is een raadsel. Het kan zijn dat het goed komt, het kan zijn dat het weidedecoratie wordt. Maar ik wil weten of er mensen zijn die iets dergelijks wel eens hebben meegemaakt, of het bij iemand een belletje doet rinkelen....
Ik heb dit werkelijk nog nooit meegemaakt, en gezien de paniek die ze soms beleeft zou ik het fijn vinden haar te kunnen helpen... het moet voor haar ook niet altijd een pretje zijn.
) die zijn overgebleven ten gevolge van een hersenkneuzing oid. 
