Geplaatst Er is geen dag dat ik je niet mis.
Vasco als 2 jarige stond je in het land met allemaal valabella’s.
Vasco had nog helemaal geen naam. Je was voor mij het paard zonder naam.
Ik reed met mijn ouders in de auto op weg naar een aantal stallen om wat paarden te zoeken.
Echter je kwam gelijk naar het hek rennen waar wij even stil stonden om een adres te zoeken.
Ik keek je recht in je ogen aan en ik stapte de auto uit,.
Je was prachtig.
Er was meteen die klik.
Mijn moeder met alle advertenties in de handen zei. Hey Boor dit paard wordt ook te koop aangeboden op marktplaats.
Wauw dacht ik...En ja hoor gelijk aangebeld aan de overkant van het land en gevraagd of het paard van die mensen was. En ja hoor. Hij was van hun. De man wilde hem wel verkopen maar omdat hij niet gechipt was mocht hij niet vervoerd worden.
Ik balen. Maar een kennis van mijn vader kende een dierenarts in Westerbork. Hup wij in de auto daar heen gegaan maar zonder paard. Maar ja we hadden ook geen trailer hoe dom was ik..
Mijn ouders hadden al helemaal geen verstand van paarden hahaha.
Ook weer via de kennis in Exloo een trailer meegekregen en paard opgehaald. De hele weg wilde ik eigenlijk bij het paard zijn zonder naam.
En bij de dierenarts moest ik opgeven hoe hij heette.
Mijn vader kwam met Vasco. Ik vond het zo gaaf en zo cool.
Dus Vasco werd het. Ik had ook direct een stal in Moordrecht geregeld vlakbij huis en op naar dat we gingen naar huis.
Jeetje in een dag was ik trots eigenaar van een 2 jarige ruin genaamd Vasco.
Mijn vasco een bruine mooie Vos ruin met een wit linker voor voetje en een mooie bles. Die van heel smal over zijn voorhoofd loopt tot een mooie soort ster op voorhoofd.
Er braken mooie tijden aan Vasco en ik samen. Ik had hem ook zelf verkeersmak gemaakt. Iedere dag was ik met hem bezig. Hij werd 3 en nu was het tijd om er een poging te wagen om op het te rijden. Zadel en spullen mocht ik lenen en alles paste.
Ik was zo blij en alles ging goed. Ik leste ook 3x per week. Tot dat...................
Ja tot dat er een vreselijke periode voor mij aanbrak....
Mijn ex partner wilde dat ik Vasco weg deed. Echter ik wilde het niet maar ik had weinig keus. Ik was ook nog is zwanger en we kwamen financieel in de problemen.
Ik heb Vasco een jaar gehad.
En toen stond hij op marktplaats. Ik had hem erop gezet ik had geen keus. Ik had bijrijders gehad maar daar klikte het niet mee. Ik zocht mensen die hem eventueel samen met mij wilde houden maar ook dat lukte niet. Ik zocht een stuk land maar niets was er...
Ik heb aardig wat kopers gehad maar ook Vasco was niet blij. Ik had zo’n band met hem je zag gewoon dat hij ook verdriet had.
Ik kwam een jonge meid tegen.. Zij wilde heel graag Vasco kopen.
Ik wilde het eigenlijk niet maar ze was zo aardig. Ze was komen kijken met haar vriend.
Ze zei dat ze maar weinig geld had en nog student was en na het overlijden van haar eigen paard was ze weer zoek naar een nieuw paard.
Alles moest ze zelf financieren.
Ik vond haar heel erg aardig en het klikte beter dan met de andere. Ik had geen keus we maakte een afspraak wanneer zij hem op zou komen halen.
We hadden de prijs naar beneden gedaan omdat ze zelf niets had zei ze.
Week later kwam die meid met haar vader hem ophalen.
Met eigen trailer wat ik al raar vond. Ik moest niet huilen om Vasco want ik had al afscheid van hem genomen.
En hij ging de trailer in. Ik hoorde hem hinniken alsof hij wist dat hij bij mij weg ging.
Echt erg vond ik het. Ik hoorde nog dat ze alle spullen erbij wilde hebben. Ik vond dat zo gemeen want ze wist dat ik ook niets had en alles leende.
Toen plaatse ze een gemene opmerking dat ze op juridische gebied wel hoop kennis had.
Nou ze was weg en Vasco ook ik had spijt want ik kon hem niet meer terug halen. Ze was een handelaar en geen echte lieve jonge meid die graag zelf een paardje wilde hebben.
Vasco moest zoveel leren.
Hij kreeg ook een andere naam Vivala Vasco en hij was ineens geen 4 meer maar 7 jaar oud...
Ik had wel contact met haar gehouden omwille van Vasco.
Nou we hebben over en weer via msn ook wel discussies en er ruzie gehad.
Ik hoorde dat hij ook al 4x kreupel was geweest en zijn papieren niet zouden kloppen en dat was mijn schuld.
Nee, dat klopt, want die had hij niet. ik had alles opnieuw aangevraagd.
Ze zei dat ik hem terug mocht kopen. Ja alleen wel voor het 2 dubbele. Tja dat had ik niet en ik had Diesel al omdat ik Vasco zo erg miste.
Ik vroeg waarom hij weg moest. Ze zei dat hij naar Canada gaat naar een gezin.
Echter dit was niet waar. Later ze dat haar moeder kanker had en was overleden en nu wilde ze nooit meer iets met paarden te maken hebben.
Ook dit was een leugen want ze heeft gewoon nog paarden.
Later zei ze dat Vasco naar Alphen aan den Rijn was gegaan maar ze wilde mij geen naam en telefoonnummer geven van de nieuwe eigenaar.
Ik wilde hem gewoon graag nog een keer zien. Een keer om te zien of alles wel goed is.
Een keer....
Maar helaas na herhaalde advertenties op marktplaats en zoeken bij maneges in Alphen moest ik de zoektocht stop zetten.
Waar je ook bent Vasco ik blijf altijd aan je denk...
hier onder onze eerste wedstrijd.
http://www.heijnefotografie.nl/assets/H ... C_3047.jpg
For ever Love Deb
Ps: mocht iemand Vasco kennen ik wil hem dolgraag zien als het mag
