Bokt.nl

Craftly schreef:

schrok me naar toen ik de titel las
Dacht dat je paard verlamd was geraakt ofzo

Maar mischien kun je het stapje voor stapje proberen.
Dus eerst er naast en dan steeds zorgen dat ze iets meer naar voren loopt. En belonen als ze dat goed oppakt

TurdusMerula schreef:

Bedoel je dat ie plakt aan zijn voorganger of dat ie in je hand hangt?

Lara_Silver schreef:

Dit is vooral een kwestie van wennen, waarschijnlijk is je paard nog onzeker buiten en een beetje bang. Dan is het wel prettig achter een kont aan te kunnen lopen. Naarmate je meer buiten rijdt zal je paard dapperder worden, en meer durven. Overigens blijf wel nuchter en consequent, hij moet jou als leidersfiguur zien, als hij bang is spreek je hem toe maar laat je ook zien dat het niets is door er niet al te veel aandacht aan te besteden. Kortom hoe meer vertrouwen je paard krijgt hoe meer zelfstandiger hij zal worden op buitenrit, hoe meer hij op eigen benen gaat lopen.

Lara_Silver schreef:

Oh als je nog maar 3 weken met haar bezig bent, maak je dan maar niet te veel zorgen. Het is logisch dat ze je nog niet blind vertrouwd, en dat moet ook groeien. Het is altijd een grote kwestie van wennen en vertrouwen krijgen, dit gaat helaas niet meteen, maar is een proces dat tijd in beslag neemt.

Ninx schreef:

Neem in dit geval de tijd. Je hebt iemand om mee naar buiten te gaan, dus alleen gaan is nu geen noodzaak.
Eerst maar wat km maken en dan verder kijken, komt wel goed.

Miss_Montana schreef:

Probeer tijdens buitenritten af te wisselen met degene die voorop rijd. Als je pony het dan een tijdje braaf doet ga je weer naar achteren. Zo kan je pony zien dat er niets engs aan is

nicolanca schreef:

Hoi Nona Kuda,

Toen ik mijn paard kocht, reed ik er al anderhalf jaar 1x in de week op, en ging ik meestal ook in mijn eentje mee naar buiten. Dat vond ze prima. Maar ja, toen stond ze op haar vertrouwde plekje in Brabant, met een bosje naast de stal waar je met moeite drie kwartier in bezig kon blijven (als je alle paadjes nam). Toen ik haar kocht verhuisde ik haar naar de Utrechtse heuvelrug. Op zich was ze dan in het begin ook heel enthousiast, een beetje opgewonden vooral. Maar als we dan een drie kwartier onderweg waren, dan kon ze opeens bang worden (ik dacht dan altijd dat we dan zover van stal waren dat ze de weg niet meer dacht te kunnen terugvinden). Dan kon ze zó klein worden (het leek echt wel of ze dertig centimeter kleiner werd) en moest ik afstijgen en voorop gaan lopen omdat ze helemaal niks meer durfde. Dat heb ik toen vaak genoeg gedaan - en langzamerhand konden we de rondjes steeds groter maken. Maar het heeft echt twee jaar geduurd voordat ze mij ook vertrouwde (omdat ik in het begin het bos ook niet altijd even goed kende, moest ik dan af toe omkeren en teruggaan, nou dan was de boot aan! Na twee jaar had ik haar zo ver dat als ik 'ns verkeerd was gereden en we weer over hetzelfde pad terugmoesten, ze niet meer in paniek raakte en (kennelijk) gewoon dacht o.k. we proberen wat anders. Toen pas begon ze het ook juist leuk te vinden als ik een nieuw pad nam om te proberen (en ff: ze was al 11 jaar toen ik haar kocht!).

Fijn dus, dat je iemand hebt met wie je samen naar buiten kunt, want zoveel nieuwe dingen tegelijk is echt wel veel voor een paard. En reken er gewoon maar op dat je twee jaar nodig hebt om elkaar helemaal te leren kennen (en voor haar: om te leren dat zij jou kan vertrouwen).

Veel plezier nog!