dat het ene paard meer aandacht behoeft als het anere was me wel duidelijk, maar voor een tijdje terug heeft mijn paardje me toch best verbaasd...
meneer had waarschijnlijk lopen donderen op de wei en daarbij de voet verzwikt, net boven de kogel was het warm en dik en uiteraard liep hij wat kreupel. Ik kon hem dus niet meer rijden, niet de zelfde aandacht geven als hij gewent was. Wel heb ik iederen dacht op het hard gewandelt, z'n voet gekoelt en borstel er overheen, gewoon doen met hem wat nog wel ging. Des ondanks werd hij slecht... Dof in de vacht en heel lelijk plukkerig zegmaar, niet egaal glad vachtje. Hij was lusteloos en keek een beetje elendig uit z'n hoofd. Hij leek haast wel ziek! Voetje inmiddels over gegaan en paardje maar weer opgepakt met rijden. En daar was hij weer! Weer vrolijk, mooi in de acht, gewoon weer het paardje wat hij hoort te zijn.
Ergens een compliment naar mij toe van zijn kant, maar vreemd vond ik het wel!
Iemand ook eens zoiets mee gemaakt? Vind het best bijzonder hoe paardjes soms op baasjes reageren.