Ik begin maar met dat ik iemand ben die echt helemaal niet stevig in de schoenen kan staan.
Maar dit begint me nu echt dwars te zitten.
Ik heb een verzorger voor mijn pony in het begin ging het heel goed enzo maar nu,
Het kan niet gekker worden. Zo was er een keer dat we samen heengingen en ZIJ aan mij zegt of ik wel of niet kan rijden
?Zij had er nog even mee gegalopeerd en dan zegt ze tegen mij ja ze is nu moe je kan wel gaan uitstappen?!
Zij begint aan mij te vertellen wat mijn pony wel of niet leuk vind wat ik beter wel of niet met haar kan doen?
Heel erg goed kan ik niet uitleggen
Maar ik voel me zo een rund en ik durf niet eens te zeggen wat ik ervan vind

owja en hier het ergste ik was op vakantie en ervoor had ik nog duidelijk gezegt hoe graag ik lange manen wil en hoe trots ik erop ben dat ze al zo zijn.. kwam ik terug die manen GONE weg,, De wilde bosje manen was nu netjes geknipte wedstrijdpony kapsel
Had ze even gedaan en tegen mij vertellen hoe mooi ZIJ het vind. Dat het netter staat enzo..
iedereen gaat vast zeggen wegsturen enzo maar niemand weet hoe een bang mens ik ben
mensen die ik al jaren ken durf ik amper een gesprek mee te beginnen ik weet echt niet hoe dat kan 
als ik haar wegstuur krijg ik vast iedereen over me heen op stal,

geen gezicht. Ik bedoel trekken was al van de zotten geweest, maar knippen... dat ziet er nu vast niet uit.
En als ik rijd en ik ontdek iets waardoor ze veel fijner (of juist slechter) gaat lopen als ik het doe, dan zeg ik dat ook. Niet om het de eigenaar op te leggen, maar meer als tip of opmerking
Ze zou blij en dankbaar moeten zijn dat ze überhaupt een verzorgpony heeft. Als iemand zich zo gaat gedragen dan zou het voor mij al niet meer hoeven.