Geplaatst Ik moet even mijn ei kwijt over mijn 12-jarige haflinger..
Deze pony ken ik al 9 jaar, waarvan 5 jaar verzorgd te hebben, een jaar zoek, terug gevonden en gekocht en inmiddels is hij alweer 3 jaar in mijn bezit.
Toen ik hem verzorgde mocht ik niet buitenrijden met hem, maar hij was wel altijd verkeersmak, omdat hij aan een drukke weg stond.
De mensen die hem hadden gekocht na het 5 jaar verzorgen hebben dit opgepakt en zijn dus de weg op gegaan.
Reden van verkoop was dat hij met buitenrijden ervandoor ging zodra je terug naar huis ging.
Toen ik hem kreeg ging het allemaal zo snel, dat ik snel een stalling had gezocht.
Zomers waren te doen, maar in de winter was er veel prut ed.
Ik ben ook buiten gaan rijden, en eigenlijk ging dit hardstikke goed. Totdat hij op een dag constant op dezelfde plek de benen nam.
Dit heb ik afgestraft, want er was geen duidelijke reden en daarna was alles weer perfect.
In de rijbak rijden ging ook hartstikke goed.
Zijn manieren aan de hand waren niet veel anders dan het jaar daarvoor, alleen hij had iets minder respect.
Na een jaar had ik besloten naar een andere stalling te willen, Arie en ik hadden samen namelijk een flinke smakkerd gemaakt
op het terrein en dat was voor mijn ouders de druppel. Die waren de prut zat.
Op deze stalling stond hij de gehele zomer buiten dag en nacht, en in de winter stond hij in een stalling met veel frisse lucht.
Er waren veel paarden, meer dan 10. Jaar gestaan.
Ik verhuisde naar een kleinschalige stalling niet veel verder, waar je een "dichte" stalling had met een groot stuk land waar ze zowel 's zomers als 's winters terecht konden. Dit vond ik ideaal en hij genoot er overduidelijk ook van.
Hier gingen ze in de winter 's nachts op stal en in de zomer stonden zij 24/7 op het land.
Er was geen rijbak aanwezig, dus ik reed veel buiten na mijn revalidatie, omdat veel inspanning zeer ging doen aan mijn voet.
Het buitenrijden was heerlijk, het was een super super brave pony en ik genoot heeel erg van het buitenrijden. Hij ook.
Buitenrijden zonder zadel was zelfs mogelijk en dit deden we dan ook regelmatig. Helaas moesten wij verhuizen, omdat
de stal verkocht was aan iemand anders die het wilde gebruiken voor een hoefsmederij en een stalling voor zijn gezin.
Niet voor een pensionstalling. Arie had veel meer respect voor mij en anderen gekregen, en was een heerlijk paard om voor te zorgen en mee te werken.
Daar stonden 3 paarden, dus in totaal met zijn vieren. Jaar gestaan. Flink dik geworden haha. Hooi bijgevoerd.
Ditmaal verhuisde ik naar een grootschaligere stalling, waar veel paarden stonden.
's Zomers stond hij met een vriendje in een wei en 's winters stond hij in een padock of bij erg slecht weer op stal.
Rijden in de rijbak ging hardstikke goed, in de winter niet veel kunnen rijden vanwege een rijbak die onder water stond, maar het buitenrijden ging vanaf dag 1 al een stuk minder.
Hij was heel gespannen met buitenrijden, was kijkerig en ging regelmatig dribbelen.
Ik heb het eventjes laten rusten, 1 à 2 week op het terrein gebleven, omdat ik dacht dat het misschien aan de nieuwigheid lag.
Daarna wilde ik toch weer een lekker buitenritje maken, zoals ik gewend was. Maar nee..
Sinds hij daar was gekomen is hij niet meer lekker buiten te rijden. Het enige wat hij doet is gespannen om zich heen kijken en schrikken.
Niet zozeer gevaarlijk, want hij was wel te hanteren. We gingen veel naar buiten met de fiets ernaast en dan ging het wel.
Nog steeds kijkerig, maar hij bleef de fietser volgen en luisterde naar de hulpen, "voor op" wilde hij ook nog wel. Met paarden
erbij ging het ook wel aardig, maar zodra hij voorop moest werd hij onzeker of zo? Dan ging hij achteruit lopen, stilstaan of gewoon hard rennen.
In de omgang was hij lief, maar ietwat vervelender geworden. Dat kan zijn omdat er veel kinderen rondliepen en Arie nogal in de smaak viel.
Hij had nooit gespeeld voordat hij hier kwam te staan, en had dit dan ook hier uitgevonden. Hij steigerde, ging regelmatig rennen en stoeien.
Uiteindelijk weer moeten verhuizen van mijn ouders, helaas, maar beter dacht ik.
Daar stonden meer dan 10 paarden. Jaar gestaan. Kuilgras bijgevoerd, afgevallen -> aangekomen.
Inmiddels sta ik weer op een kleinschalige stal en nu gaat het eigenlijk meer bergafwaarts dan bergopwaarts.
Momenteel staat ie in een padock, een klein afgezet stukje, zonder direct contact met een pony (moet over een draadje).
En heel af en toe, als het weer het toe laat en de wei niet te nat is, staan ze op de weide.
's Nachts staan ze op stal, zo ook bij slecht weer. Rijden in de bak gaat slecht en rijden buiten is helemaal een drama.
Ik ben een maand weggeweest naar het buitenland en toen had mijn bijrijdster hem voor het eerst in de bak gereden.
Hij scheen er vandoor te gaan en slecht te luisteren. Buitenrijden mocht niet.
Omdat ik voordat ik weg ging het idee had dat Arie stijf was en vast zat, is er eerst een masseur geweest en daarna nog een osteopathe.
Waarschijnlijk was dit nog allemaal van de val bij de eerste stalling. Nu loopt hij wel lekkerder over zijn rug en ik heb inmiddels vorige week mijn eerste les weer gehad. Zij vertelde mij dat ze veel rust tussen ons zag en dat ik hem heel zacht en netjes reed. Maaaarrrrr.. met rijden gaat hij er iedere x vandoor, behalve als ik hem eerst moe ga maken door veel te draven.
Echter vind ik dit irritant worden, omdat ik ook vind dat ik gewoon normaal moet kunnen galopperen op hem. Want zodra ik na het vele draven ga galopperen, word hij traag in de galop en valt ie gauw terug. Longeren ging op alle stallingen goed, maar op deze stalling gaat hij er regelmatig vandoor en sleurt je dan gewoon mee. Op mijn stem loopt hij goed. Ik heb hem van de week nog eens gelongeerd met een dubbele longe en heb hem toen op de cirkel gehouden, met als resultaat dat het bit door zijn mond was getrokken..
Ik had echter wel gewonnen, maar dag daarna flikt hij het zo weer en is het weer hetzelfde liedje.Vandaag was het de druppel voor mij, ik herken mijn pony niet meer terug en heb zelfs zitten huilen.. Nu ik dit typ zit ik weer te huilen, omdat ik echt niet meer weet wat ik moet. Ik had mijn angst weer weggewerkt na de val, maar nu is hij alleen maar sterker aan het worden.
Ik ging vandaag met Arie buitenrijden alleen, normaal is hij 200% verkeersmak en schrikt hij nergens van. Een parade met Harley motoren vond hij voorheen zelfs niet eng. Ik ben nog geen 5 minuten buiten en er komt een tractor aan, een kleintje. Zelf bleef ik gewoon relaxt zitten, ondanks dat hij al heel kijkerig begon. Arie schiet er vandoor en rent de weg op. Ik buig voorover naar zijn hals toe en zeg Arie rustig te blijven, maar het werkte niet.
Ik ben hem de berm op blijven sturen en toen hij eindelijk tot stilstand kwam eraf gestapt. Ik stond helemaal te trillen en later aangekomen bij stal begon ik te huilen. Waar is mijn lieve, stoere en dappere Arie gebleven?
Wie kan mij helpen? Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen..
Met Arie werk ik wel afwisselend, zo doe ik eens in de week lange lijnen, longeer ik hem, wandel ik buiten, rijd ik buiten met de fiets ernaast en rijd ik zelden in de bak. Ik vind het rijden niet meer leuk en het longeren al helemaal niet meer, want dan staan de blaren gewoon op mijn hand.
HELP!
) van stalling veranderen, omdat ik vind dat hij hier te weinig buiten komt en ik het onzin vind
